1990

1990: ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

Ο κακός χαμός! Οι σαουντρακαδες όλης της υφηλίου μένουν με ανοιχτό το στόμα ακούγοντας τους τίτλους αρχής του “Μπατμαν” προκαλώντας τους ρίγη συγκίνησης σε όλο τους το κορμί. Τέτοια μεγαλοπρεπής, επική και ηρωική εισαγωγή για έναν σούπερ ήρωα, όλοι μας πιστεύαμε ότι μόνο για τον σούπερμαν μπορεί να γραφτεί. Να όμως που ένα νέο ταλέντο από το πουθενά δείχνει ότι μπορεί να είναι ο διάδοχος του Τζων Γουίλιαμς γράφοντας εξίσου καλά για έναν κόμικ ήρωα. Η μουσική του “Μπατμαν” θεωρείται πλέον κλασική αν και το κυρίως θέμα γίνεται κάπως αυτοσκοπός. Και αν ο Ντανυ Ελφμαν μας είχε προετοιμάσει με τον “Σκαθαροζουμη”,ο Πατρικ Ντοιλ σκάει μύτη από το πουθενά και κανει ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα στην ιστορία της κινηματογραφικής μουσικής με τον αριστουργηματικό “Ερρίκο Ε’”.O Χορνερ με τον Σιλβεστρι κοντράρονται άγρια καθώς και οι δυο τους δώσανε από δυο σάουντρακ κορυφή. Ο πρώτος με το σκερτσόζο, ευφάνταστο και ευφυές “Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά” και το επικό -δραματικό, με υπέροχες μελωδίες, και επεξεργασία θεμάτων “Glory”και ο δεύτερος με την απόκοσμη, εξωγήινη και πολύ υποβλητική “Άβυσσο”,ενώ στο “Back to the Future Part II” παίρνει τα πρωτότυπα θέματα του πρώτου και τα αναπτύσσει ακόμη καλύτερα. Το ίδιο ακριβώς κάνει και ο Μαικλ Κειμεν με το “Φονικό όπλο 2”  που ταιριάζει σαφώς καλύτερα τα ροκ στοιχεία του πρώτου με τον πλούσιο ορχηστρικό ήχο. Ο Κριστοφερ Γιανγκ παίρνει την σκυτάλη από τον Χαουαρντ Σορ με την “Μύγα 2” και δημιουργεί ένα αριστούργημα. Επιβλητικός, σκοτεινός και ατμοσφαιρικός όπως και ο Σορ, αλλά και μελωδικός με θαυμάσια θέματα και κλασικοτροπη επεξεργασία. Από τον αντίθετο δρόμο πορεύεται η μουσική του Φιλιπ Σαντρ που με την “Αρκούδα” γεμίζει με φως και λυρισμό τις κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά και με το “Μουσικό κουτί” του Γαβρα παντρεύει την ευαισθησία και τον ρομαντισμό της Γαλλίας με το διονυσιακό πνεύμα  της ρουμάνικης μουσικής. Ο Πολυδουρης θυμίζει Τζων Μπαρυ ,αλλά όχι στο μονότονο του, με το θαυμάσιο “Farewell to the King” άλλο ένα ορόσημο στην καριέρα του. Ορόσημο δίνει και ο Μορις Ζαρ με τον μονοθεματικο, αλλά πέρα για πέρα αριστουργηματικό “Κύκλο των χαμένων ποιητών”. Μια μουσική για τον θρίαμβο του ανθρώπινου πνεύματος. Έξοχος και ο Μορικονε με το δραματικό “Απώλειες πολέμου”,αλλα ειναι που στο "Σινεμά ο παράδεισος" θα ξαναφτιάξει ενα σαούντρακ ορόσημο.Σε αυτό το σκορ ο Μαέστος κάνει έναν σπαρακτικό φόρο τιμής στον ίδιο τον κινηματογράφο. Ο Μπιλ Κοντι δείχνει να μην στερεύει από ιδέες με το θαυμάσιο “Καράτε Κιντ 3”μιας και εναρμονίζει τις παλιές μελωδίες με καινούργια θέματα. Και αν ο Μπιλ Κοντι δεν στερεύει από ιδέες με το τρίτο καράτε κιντ, τότε τι να πούμε για τον Τζων Γουίλιαμς που με τον τρίτο Ιντιάνα έφτιαξε 7-8 θέματα πρώτης γραμμής και μοναδικής έμπνευσης σε έναν καμβά που εκτείνεται από την μεσαιωνική μουσική, μέχρι και τον Σοστακοβιτς! Μα και το “Γεννημένος την 4η Ιουλίου” είναι ένα αριστούργημα , με τα έγχορδα να δημιουργούν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα. Και μέσα σε όλο αυτόν τον χαμό βραβεύεται η “Μικρή γοργόνα” που ναι μεν έχει υπέροχα τραγούδια ,αλλά η μουσική της περισσότερο σαν συνοδεία μπορεί να χαρακτηριστεί παρα σαν αυτόνομο μουσικό άκουσμα. Τέλος ο Γκολντσμιθ συνεχίζει να έχει μια κάμψη καθώς τα  “Star Trek V” “Warlock” “Leviathan” δεν συγκαταλέγονται στις καλύτερες δουλειές του.

ΟΣΚΑΡ

Winner

The Little Mermaid-Alan Menken

Nominees

Born on the Fourth of July-John Williams

The Fabulous Baker Boys-David Grusin

Field of Dreams-James Horner

Indiana Jones and the Last Crusade-John Williams

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΝΤΑΔΑ

1.        “Indiana Jones and the Last Crusade”- John Williams

2.        “Henry V”-Patrick Doyle

3.        “Batman”-Danny Elfman

4.       "Cinema Paradiso- Απώλειες πολέμου" - Έννιο Μορικόνε

5.         “The Abyss”-“Back to the Future Part II”-Alan Silvestri

 

 

1989

1989:O ΔΙΑΔΟΧΟΣ

Η νέα γενιά κάνει αισθητή την παρουσία της και αρχίζει σιγά σιγά να κονταροχτυπιέται με τους γίγαντες. Μεγαλειώδεις, στομφώδεις, οπερετικός, θρησκευτικός Κριστοφερ Γιανγκ με το “Hellraiser IΙ” μας δείχνει τι παρακαταθήκη άφησε ο Γκολντσμιθ με τις  “προφητείες” όταν και έδωσε στα σάουντρακ διαστάσεις ρέκβιεμ. Εκπληκτικός τριπλός Τζειμς Χορνερ με ένα αριστούργημα φαντασίας και δυο εξαιρετικά σκορ. Αναμφίβολα το “Willow”είναι όχι μόνο μια από τις καλύτερές του στιγμές, αλλά και ένα σάουντρακ ορόσημο στο είδος του, γεμάτο ένταση και ηρωισμό, ενώ το “The Land Before Time” και το  “Cocoon: The Return” είναι ακόμη δυο έξοχα σκορ.Έτσι ο Χόρνερ αποδυκνύει οτι είναι ο νούμερο ένα διάδοχος του Γουίλιαμς και του Γκόλντισμθ. Σιλβεστρι παιχνιδιάρικος, σκανδαλιάρης και σέξι με το “Who Framed Roger Rabbit” αν και κάπου το παρακάνει με την καρτουνιστικη μουσική. Ο Ζιμερ κάνει ένα θέμα αξέχαστο ακόμη και σήμερα, αλλά πολύ εύκολης ενορχήστρωσης με τον σύντομο “Άνθρωπο της βροχής” και κλασικός Τζορτζ Φεντον που μας έρχεται από την εποχή του Μπαρόκ και του ρομαντισμού με τις “Επικίνδυνες σχέσεις” με υπέροχα θέματα, ενώ ο Τρεβορ Τζουνς μας μεταφέρει στο ρατσιστικό Μισισιπή και γράφει θρήνους με φωνητικά, ηλεκτρονικά και ορχήστρα. Σωστή χρήση ηλεκτρονικών κάνει και ο Μορις Ζαρ με τους θαυμάσιους “Γορίλες στην ομίχλη” και ο Ντέιβιντ Γκρουσιν βρίσκεται στο στοιχείο του με το ελαφρύ σκορ “The Milagro Beanfield War” που κερδίζει το Όσκαρ. Ο Μαικλ Κειμεν αν και κάνει μια πολύ καλή δουλειά με το “Πολύ σκληρός για να πεθάνει”, δεν καταφέρνει να μας εντυπωσιάσει όπως στο “Φονικό Όπλο” .Μας εντυπωσιάζει όμως ένα νέο ταλέντο που την δεκαετία του 90 θα μας τρελάνει με τα αριστουργηματικά σκορ που θα δινει.Ο Ντανυ Ελφμαν κάνει μια εισαγωγή με τον “Σκαθαροζουμη” του Τιμ Μπαρτον αλλά ένα χρόνο αργότερα θα αφήσει εποχή με τους τίτλους αρχής που μόνο με τους τίτλους αρχής του “Σουπερμαν” μπορούν να συγκριθούν.O Πιτερ Γκαμπριελ με τον “Τελευταίο πειρασμό” γράφει ένα πολύ υποβλητικό σκορ αν και το παρακάνει με τα εθνικ στοιχεία. Από την άλλη ο Χαουαρντ Σορ με τους “Διχασμένους” του Κρονεμπεργκ συνθέτει μια νοσηρή, σκοτεινή και παρακμιακή μουσική που μόνο αυτός ξέρει.. Η παλιά φρουρά  δεν θα βρεθεί σε πολύ καλή κατάσταση ενώ ο Γουίλιαμς με το “The Accidental Tourist” κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά αν και κάπως μονοθεματικη μακριά από τα δικά του στάνταρ και ο Γκολνσμιθ είναι πολύ μέτριος με το “Criminal Law” και πολύ περίεργος με το “Ραμπο 3” το οποίο σαφώς είναι μια πολύ εντυπωσιακή και χορταστική δουλειά αλλά η έλλειψη ισχυρού θέματος κάπου το υποβαθμίζει.

ΟΣΚΑΡ

Winner

The Milagro Beanfield War-Dave Grusin

Nominees

The Accidental Tourist-John Williams

Dangerous Liaisons-George Fenton

Gorillas in the Mist-Maurice Jarre

Rain Man-Hans Zimmer

 

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΝΤΑΔΑ

1.        “Willow”- James Horner
 

2.      “Hellraiser IΙ”-Christopher Young

3.      “Dangerous Liaisons”-George Fenton

4.       “The Last Temptation of Christ”- Peter Gabriel

 

5.    “Cocoon: The Return” -“The Land Before Time” -James Horner

 

 

 

 

 

1988

1988:ΜΟΡΙΚΟΝΕ Ο ΑΔΙΑΦΘΟΡΟΣ

Ο Μπιλ Κοντι υπογράφει κι αυτός το δικό του “star wars” με το “Masters of the Universe” μια δουλειά που μπαίνει ασφαλώς δίπλα στα κορυφαία του είδους. Ο Γουίλιαμς επανέρχεται με δυο θαυμάσιες δουλειές την ατμοσφαιρική και συγκινητική “Αυτοκρατορία του ήλιου” και τις σατανικές “Μάγισσες του Ηστουγκ” και ο Γκολντσμιθ με τέσσερα σάουντρακ αλλά ένα αριστούργημα. Είναι όμως τέτοιας κλάσης και δύναμης που αποτελεί σημείο αναφοράς στα ιστορικά σάουντρακ. Το “Lionheart” είναι μια συμπαγή και εντυπωσιακή δουλειά που συγκαταλέγεται στις κορυφαίες δημιουργίες του μεγάλου συνθέτη. Το Όσκαρ πηγαίνει στην παρέα του ομολογούμενος πολύ καλού “Τελευταίου αυτοκράτορα” Ryuichi Sakamoto, David Byrne, Cong Su και ο Πολυδουρης με το “Ρομποκοπ” μας παραδίδει άλλο ένα δυναμικό σάουντρακ δείγμα της μεγάλης κλάσης του. Ο Ριταρντ Ρομπινς, αυτός ο τόσο υποτιμημένος μουσικός, συνεχίζει τις κλασικοτροπες συνθέσεις του με το εξαιρετικό “Maurice”,ενώ ο Χορνερ δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση καθώς τα “batteries not included”   “Project X” είναι απλώς συμπαθητικά. Αυτή τη χρόνια όμως έχουμε και δυο δυναμικές εισόδους από συνθέτες που τα επόμενα χρόνια θα μας δώσουν εξαιρετικά έργα. Ο Τζορτζ Φεντον με το “Cry Freedom” κάνει μια συγκλονιστική δουλειά με αφρικάνικα φωνητικά και ορχήστρα και δημιουργεί ένα εντυπωσιακό σκορ και ο Κριστοφερ Γιανκ καθιερώνεται πλέον σαν ένας πολλά υποσχόμενος δημιουργός με το “Hellraiser” μια συμφωνία τρόμου αν και κάπως συμβατική. Ωστόσο αργότερα θα βρει απολύτως το ύφος του και θα δίνει το ένα αριστούργημα μετα το άλλο. Οι απογοητεύσεις της χρονιάς είναι δυο. Ο Μορις Ζαρ με τα ηλεκτρονικά σκορ “Ολέθρια σχέση” και “Αδιέξοδο” και ο Τζων Μπαρυ με το πιο αδύναμο του Μποντ “ The Living Daylights”. O Μαικλ Κειμεν , με το “Φονικό όπλο” απλά τα σπάει. Ορχήστρα ,ηλεκτρική κιθάρα, σαξόφωνο, πότε ερωτικός και πότε αγωνιώδες και απειλητικός φτιάχνει ένα χορταστικο σάουντρακ για όλες τις προτιμήσεις. To μεγάλο ντέρμπι γίνεται ανάμεσα σε δυο αριστουργήματα που έχουν μείνει ανεξίτηλα στον χρόνο και που έχουν χαράξει τους μουσικόφιλους δεκαετίες τωρα.Ο Αλαν Σιλβεστρι κάνει ίσως την καλύτερή του δουλειά με τον “Κυνηγό”, ένα στοιχιωτικο σάουντρακ με άριστη ατμόσφαιρα λες και έρχεται κατευθείαν μέσα από την απρόβλεπτη και αχανή ζούγκλα και με μια εντελώς δεξιοτεχνική ενορχήστρωση που ισορροπεί ανάμεσα σε δυο τελείως διαφορετικούς κόσμους. ο Σιλβεστρι περιγράφει με τύμπανα, κρουστά και στρατιωτικά θέματα την επίλεκτη ομάδα κομάντος και με απόκοσμους ήχους και παράξενα σχήματα το εξωγήινο τέρας και παντρεύει αυτή την μάχη με ιδιοφυή τρόπο. Από την άλλη η μεγαλοφυΐα του Μορικονε έντυσε μουσικά μια ταραγμένη και βίαιη εποχή. Την εποχή του Αλ Καπονε. Πλούτος θεμάτων, ποικιλία συναισθημάτων, από ηρωισμό (το μαρς των αδιαφθορων),μεχρι απώλεια (ο θάνατος του Μαλοουν),αγωνία (το θέμα στο σταθμό του τρένου),απειλή (ο άνθρωπος με τα σπίρτα) ,μα κυρίως όμως το ασύλληπτης έμπνευσης θέμα του  Καπονε και η αξέχαστη οβερτούρα.

ΟΣΚΑΡ

Winner

The Last Emperor-Ryuichi Sakamoto, David Byrne, Cong Su

Nominees

Cry Freedom-George Fenton, Jonas Gwangwa

Empire of the Sun-John Williams

The Untouchables-Ennio Morricone

The Witches of Eastwick-John Williams

 

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΝΤΑΔΑ

1.“The Untouchables”- Ennio Morricone

2.Predator-Alan Silvestri

3.“Lionheart”-Jerry Goldsmith

4. “Masters of the Universe”-Bill Conti

5.“The Witches of Eastwick”- “Empire of the Sun”-John Williams

 

 

1987

 

 

1987:ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΧΡΥΣΗ ΤΡΙΕΤΙΑ ΤΟΥ ΜΟΡΙΚΟΝΕ

 

 

 

 

Ο Χερμπι Χανκοκ παίρνει το Όσκαρ για ένα πολύ ωραίο τζαζε σκορ αλλά σιγά τα λάχανα. Τι να πει δηλαδή ο φουκαράς ο Χορνερ που έγραψε τρία αριστουργήματα;;;Το “An American Tail” καρτούν σε παραγωγή Σπιλμπεργκ, που καθόλου καρτουνιστικη μουσική δεν έχει, είναι ένα λυρικό και ευαίσθητο δράμα με στοιχεία περιπέτειας, με μερικές έξοχες εμπνεύσεις και ένα αλησμόνητο τραγούδι. Το “Όνομα του ρόδου” είναι μια υποβλητική, σχεδόν μυσταγωγική και τελείως πνευματική εμπειρία, ενώ το “Αλιενς” ξεχωρίζει για τον ιλιγγιώδη ρυθμό του, τα καθαρά θέματα και την έντονη απειλή. Ο Ροσερμαν βρίσκεται και αυτός σε εξαιρετική κατάσταση με το “Star Trek IV”, ένα από τα καλύτερα της σειράς, αν και κάπως άνισο με κάποια ποπ θέματα και ο Χαουαρντ Σορ  παραδίδει μαθήματα για το πώς φτιάχνεται μια τρομακτική και παρακμιακή μουσική βγαλμένη από τους εφιάλτες που βρίσκονται στα βαθύτερα μέρη ενός άρρωστου μυαλού. Η “Μύγα” είναι το απόλυτό του σκορ σε ένα είδος που μεγαλούργησε. Ο Ριτσαρντ Ρομπινς ο μόνιμος συνεργάτης του Τζειμς Αιβορι, κάνει αισθητή με το “Δωμάτιο με θέα” μια κλασικοτροπη μουσική γεμάτη λυρισμό και ευαισθησία. Κλασικοτροπη μουσική γεμάτη χάρη και φαντασία κάνει όμως και ο Φιλιπ Σαντρ με τους “Πειρατές” του Πολανσκι, άλλο ένα σπουδαίο σκορ. Ο Μπιλ Κοντι με το “Καράτε Κιντ 2” είναι πάλι θαυμάσιος και ακόμη καλύτερος, και ο Ντελερυ κάνει διπλό χτύπημα με “Σαλβαδορ” και “Πλατουν”.Και μπορεί στο δεύτερο να αντιγράφει τον Μπαρμπερ και το γνωστό αντάτζιο, στο πρώτο όμως είναι εξαιρετικός, αν και κάπως σύντομος -22’ μόλις λεπτά- ,δίνοντας μέσα από την μουσική του όλο το αδιέξοδο και την τραγικότητα της ιστορίας. Ο Μορις Ζαρ με το “Tai-Pan” δίνει άλλη μια εντυπωσιακή δουλειά με επιρροές από κινέζικη μουσική χωρίς ωστόσο να τον καπελώνει η παράδοση, και προσθέτει άλλο ένα εξαιρετικό σκορ. σκορ και ο Μαικλ Κειμεν ,ο πιανίστας στο “the wall” των Pink Floyd, ένας αντισυμβατικός μουσικός που έχει γράψει κι ένα κονσέρτο για φυσαρμόνικα, και σαξόφωνο συνθέτει το εντυπωσιακό “Χαιλαντερ”. Και περνάμε στους τρεις γίγαντες. Ο Τζων Γουίλιαμς μας δίνει το “SpaceCamp” μια ευχάριστη και δυναμική δουλειά που μέχρι στιγμής έχει περάσει απαρατήρητη χωρίς να της αξίζει ,καθώς είναι σπουδαία. Το έτερον ήμισυ ο Γκολντσμιθ βρίσκεται στα δυο άκρα. Απο τη μια το ελαφρύ ,ποπ “πάθος για το μπάσκετ” με ένα όμως απίστευτο θέμα, και από την άλλη το  “Πνεύμα του κακού 2” οπού ξεπερνάει ασφαλώς το πρώτο σε έμπνευση και ενορχήστρωση παντρεύοντας ιδιοφυή ηλεκτρονικά, συμφωνική μουσική και χορωδία. Άλλο ένα σκορ υψηλής κλάσης, μια σκάλα κάτω από την προφητεία. Κακά τα ψέματα όμως η χρονιά είναι του Μορικονε και κανενός αλλού και μόνο για ένα σκορ. Αλλά τι σκορ!!! Από αυτά που μένουν ανεξίτηλα μέσα στο μυαλό σου, που χαράζουν την ψυχή σου και σημαδεύουν τη ζωή σου. Δεν υπάρχει μουσικός παγκόσμιας κλάσης ,από συνθέτη μέχρι σολίστα που να μην στέκεται με δέος σε αυτή την άνευ προηγουμένου σύνθεση που φέρνει δάκρυα στα μάτια από την πρώτη κιόλας νότα.

ΟΣΚΑΡ

Winner

'Round Midnight-Herbie Hancock

Nominees

Aliens-James Horner

Hoosiers-Jerry Goldsmith

The Mission-Ennio Morricone

Star Trek IV: The Voyage Home-Leonard Rosenman

 

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΝΤΑΔΑ

1.“The Mission”- Ennio Morricone

2“The Fly”-Howard Shore

3.“Aliens”-“An American Tail”-“The name of the rose”-James Horner

4.“Pirates”- Philippe Sarde

5.“A Room with a View”- Richard Robbins

 

 

1986

 

 

 

          1986: Η ΝΑΥΑΡΧΙΔΑ ΤΟΥ ΝΤΕΛΕΡΥ

 

Εκπληκτικός  Bruce Broughton γράφει ένα αριστουργηματικό γουέστερν αντάξιο του Μπερσταιν και του Τζερομ Μορος, μια πολύ δυναμική και ηρωική μουσική.. Εκπληκτική χρονιά και για τον Γκολντσμιθ με εξαιρετικά σκορ. ”θησαυροί του Σολομώντα”, ”explorers” ”ραμπο 2” και φυσικά το “legend” το οποίο όπως είναι γνωστό απορρίφθηκε σαν μουσική. Πραγματικά δεν ξέρεις τι να πρωτοθαυμάσεις. Το προβάδισμα πηγαίνει σαφώς προς των Σολομώντα ,ένα σκορ το οποιο θα μπορουσε ανετα να γραφτει για ταινια του Ιντιανα Τζοουνς,αν και το κυριως θεμα γινεται καπως αυτοσκοπός. Εκπληκτική όμως χρονιά και για τον Χορνερ με το Κοκουν και για τον σιλβεστρι με το “Επιστροφή στο μέλλον” σε δυο ταινίες που μεγαλώσαμε μαζί τους. Εντυπωσιακός είναι και ο Πολυδουρης με το “Flesh+Blood” πάλι ένα επικο-ηρωικο σκορ στα πρότυπα του “Κοναν”, αλλά όχι ίδιας έντασης και δύναμης. Η εκπληξη έρχεται όμως από τον Ντειβιντ Γκρουσιν έναν τζαζιστα μουσικό που με το “The Goonies” γράφει την μουσική της ζωής του. Σπιρτόζα, κεφάτη, ευρηματική, μεγαλειώδεις και δυναμική εκεί που πρέπει, χωρίς ωστόσο να χάνει ποτέ την παιδικότητά της. Απίθανη πραγματικά.  O Γουίλιαμς αυτή τη χρονιά παίρνει ρεπό και ο Μορίς Zαρ συνθέτει ένα ακόμα αριστούργημα. Το “Μαντ Μαξ 3”είναι μια πολύ δύσκολη ,αλλα εντυπωσιακή μουσική που μας φέρνει στο νου τον μεγάλο Αλεξ Νορθ. Και το 13λεπτο θέμα του είναι ίδιας ευφυΐας και έμπνευσης όπως το 12λεπτο της ναυμαχίας στην  “Κλεοπάτρα”. Ένας πραγματικός θρίαμβος των τυμπάνων, αλλά είναι υποψήφιος τελικά με το witness μια ηλεκτρονική ατμοσφαιρική μουσική, αλλά όχι κάτι σπουδαίο.Ο Τζων Κορλιανο αυτος ο συνθετης με τα τριαν σαουντρακ οπου θα παρει το Οσκαρ για το “κοκκινο βιολι” με τους επανασταστες είναι παλι αριστουργηματικος. Ο Μορικονε συνεχίζει την αντεπίθεση των αριστουργημάτων με την “κόκκινη Σόνια” ακόμη μια επική μουσική για ορχήστρα και χορωδία ,όπως είχε κάνει και στην  “Hundra”-και ο Μαντσινι υπογράφει χωρίς δεύτερη κουβέντα το συγκλονιστικό , το αλα Star Wars “lifeforce” και μας κουφαίνει όλους με το γεγονός πως γίνεται ένας συνθέτης ελαφριών θεμάτων και τζαζιστικων σκορ να γράφει τόσο βαριά συμφωνική αλα Τζων Γουιλιαμς. Το Όσκαρ πηγαίνει στον πάντα εξαιρετικό αλλά πάντα μονότονο Τζον Μπαρυ. Την εμφάνιση του αρχίζει και κάνει σιγά σιγά και ένας συνθέτης που θα αφήσει το στίγμα του στις ταινίες τρόμου. Ο Κριστοφερ Γιαννκ με τον “Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες 2”μπορει να μην δίνει ένα από τα καλύτερα του ,δυο χρόνια όμως μετα θα μας αφήσει άφωνους. Τέλος το “Ραν” του Τακεμιστου είναι ασφαλώς μια πολύ καλή μουσική, ατονικη και παράξενη αλλά υπερβολικά γιαπωνέζικη. Ο Γιωργάκης ο Ντελερυ όμως κάνει μια δουλειά η οποία ξεφεύγει από τα πρότυπα της κινηματογραφικής μουσικής και εκτείνεται σαν μια συμφωνική δουλειά για χορωδία που έγινε για να υμνήσει κάτι ανώτερο ,κάτι θεϊκό, κάτι τελείως πνευματικό. Η “Αγνή του Θεού” είναι ίσως η πιο σπουδαία έμπνευση του, αλλά όποιος και να κέρδιζε την συγκεκριμένη χρονιά θα άξιζε το βραβείο του.

 

 

 

 

ΟΣΚΑΡ

Winner

Out of Africa-John Barry

Nominees

Agnes of God-Georges Delerue

The Color Purple-Quincy Jones, Jeremy Lubbock, Rod Temperton, Caiphus Semenya, Andrae Crouch, Chris Boardman, Jorge Calandrelli, Joel Rosenbaum, Fred Steiner, Jack Hayes, Jerry Hey, Randy Kerber

Silverado-Bruce Broughton

Witness-Maurice Jarre

 

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΝΤΑΔΑ

1.“Η αγνή του Θεού”- Georges Delerue

2.”Red Sonia”- Ennio Morricone

3.“lifeforce”- Henry Mancini

4.“Μαντ Mαξ 3”- Maurice Jarre

5. “Revolution” -John Corigliano

 

 

 

1985

                         1985:ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΞΑΝΑ

Ο Μορικονε προσπαθεί να μπει σφήνα ανάμεσα στους δυο μονομάχους με το αριστουργηματικό, μυθικό, “Κάποτε στην Αμερική” όπως και ο Χορνερ με το “Σταρ Τρεκ 3”.ο Τζων Μπάρι πάντα σταθερός με το “Κοττον κλαμπ” και τον “Περασμένο Σεπτέμβρη” προσθέτει άλλα δυο πολύ αξιόλογα σκορ στην φιλμογραφιά του, όπως και ο δικός μας ο Βαγγέλης Παπαθανασιου με το πολύ ατμοσφαιρικό και τραγικό “Η ανταρσία του Μπαουντυ”.Ο Πινο Ντονατζιο συνεχίζει την επιτυχημένη του συνεργασία με τον Μπράιαν Ντε Παλμα με ένα ακόμη εξαιρετικό θρίλερ ,το “Διχασμένο κορμί” Ο Μπερνστάιν πάει να χωθεί κι αυτός με το “Γκοστμπαστερς”, όπως επίσης και ο Μπιλ Κοντι με το “Καράτε Κιντ”, ενώ ο Σιλβεστρι με το “κυνηγώντας το πράσινο διαμάντι” ψάχνεται αλλά θα το βρει δυο χρόνια αργότερα. Ο Πολυδουρης προσπαθεί να επαναλάβει το θαύμα του “βάρβαρου” και εν μέρει τα καταφέρνει  με διπλό χτύπημα. Ο  “Κοναν ο καταστροφέας”, είναι ακόμη ένα λαμπρό δείγμα επικής μουσικής με νέα θέματα φοβερής δυναμικής αν και το πρώτο παραμένει αξεπέραστο, ενώ το “Red Dawn” συνδυάζει ηλεκτρονικά και ορχήστρα με πολύ ισορροπημένο τρόπο ,αλλά ο  Μορίς Ζαρ παίρνει Όσκαρ με ένα από τα πιο αδύναμα σκορ του. Το “πέρασμα στην Ινδία” δεν έχει ούτε τον πλούτο του “Ζιβάγκο”, ούτε το μεγαλείο του “Λωρενς”,αλλά ούτε και τον δυναμισμό άλλων παλαιοτέρων σκορ αυτού του είδους. Ένα υπέροχο θέμα και μετα ανακύκλωση.. Ο Τζων Σκοτ όμως και ο Αλεξ Νορθ με το “Greystoke: Legend of Tarzan” ο πρώτος   και “Under the Volcano “ ο δεύτερος είναι αριστουργηματικοί. Ο Σκοτ  με μια πολύ εντυπωσιακή αλλά και δύσκολη  μουσική και ο Νορθ με ένα σχεδόν κωμικό και ανάλαφρο σκορ μέγιστης έμπνευσης και δεξιοτεχνικής ενορχήστρωσης. Ο Γκολντσμιθ υπογράφει ακόμα δυο φανταστικά σκορ. “Γκρεμλινς” και “Σουπεργκερλ” είναι δυο πολύ ευρηματικά σάουντρακς, περισσότερο το πρώτο λιγότερο το δεύτερο, με ένα αξιομνημόνευτο θέμα, ανεβαστικό και παιχνιδιάρικο ,μια από τις πιο ευφάνταστες δημιουργίες του, αλλά κακά τα ψέματα. Αυτό που έκανε ο Γουίλιαμς με τον “Ναό” ξεπερνά κάθε φαντασία, κάθε προσδοκία. Για μια ακόμη φορά ,ανεπανάληπτος πλούτος θεμάτων, διαφορετικά θέματα, ενορχήστρωση που τσακίζει, ηρωισμός, σκότος, έρωτας, παιχνίδι, αγώνας, επιβίωση νίκη. Μουσική από άλλον πλανήτη. Αλήθεια όμως πόσες φορές το έχουμε πει αυτό για τον Γουίλιαμς? από το ‘74 δίνει ακατάπαυστα όχι αριστουργήματα, αλλά μυθικά σκορς, και όταν επιβάλλεσαι απέναντι σε τέτοιους μουσικούς όπως είναι ο Γκολντσμιθ και ο Μορικονε, σε τέτοιες συνθέσεις, όταν ξεχωρίζεις ανάμεσα σε διαμάντια πάει να πει ότι είσαι......Πελε και Τζορνταν. Μα και το “the river” είναι ένα πολύ αξιόλογο σκορ γεμάτο λυρισμό. 6-4 ο Γουίλιαμς στα δικά μου Όσκαρ. Μέχρι τα 10 έχουμε δρόμο.

ΟΣΚΑΡ

Winner

A Passage to India-Maurice Jarre

Nominees

Indiana Jones and the Temple of Doom-John Williams

The Natural-Randy Newman

The River-John Williams

Under the Volcano-Alex North

 

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΝΤΑΔΑ

1.”Indiana Jones and the Temple of Doom”-John Williams

2.”Once Upon a Time in America"- Ennio Morricone

3. “Conan the Destroyer”- Basil Poledouris

4.”Karate kind”-Bill Conti

5.”Star Trek 3”-James Horner