1996

1996:ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ

Ακόμη μια μυθική χρονιά με πλήθος αριστουργημάτων που έγραψαν ιστορία. Η τιτανομαχία όμως είναι αναμεσά σε δυο γιγάντια σκορ. Στην μια γωνία το επικό μελόδραμα του Τζειμς Χορνερ προκαλεί, όσες φορές κι αν το ακούσεις ρίγη συγκίνησης. Τέτοιας δύναμης είναι τα θέματα, τέτοιας ανάπτυξης και ενορχήστρωσης που είναι αδύνατο να μην παρασυρθείς. Ανεπανάληπτο. Και στην άλλη γωνία ο αειθαλής Γκολντσμιθ με μια σύνθεση πραγματικό τσουνάμι, μια επέλαση των πνευστών και των τυμπάνων, μια αποθέωση του ιστορικού ,επικού σκορ. Το “love theme”ελεγειακό και ανατριχιαστικό σε ξεσηκώνει, όπως και οι σκηνές δράσης με το νευρώδες ρυθμό και την ογκώδη ενορχήστρωση.”Braveheart” η “First Knight”;Το ”Braveheart” ασφαλώς λόγω ταινίας έχει προβάδισμα, το “First Knight”,φυσικά είναι ένα πολύ κατώτερο έργο που δεν έχει ούτε το βάρος, ούτε την ποιητικότητα, ούτε την δύναμη της ταινίας του Μελ Γκιμπσον. Αλλά όσα λείπουν από την ταινία τα έχει η μουσικη του Γκολντσμιθ!!!Και επειδή εκτείνεται σε πιο μεγάλο καμβά είναι και το σκορ της χρονιάς!!!Δεν είχαμε όμως μόνο αυτά τα δυο αριστουργήματα εκείνη την χρονιά αλλά και αρκετά ακόμα. Ο Πατρικ Ντοιλ το βιολί του και για εκτη συνεχομενη χρονια δινει αριστουργημα με το “A Little Princess” καθώς παίρνει παιδική χορωδία και βιολί και κάνει θέματα θεσπέσια, που ναι μεν μπορεί αρκετά απ’ αυτά να είναι μικρά, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δεν επηρεάζουν το αριστουργηματικό σύνολο.Εξαιρετικός είναι και στο κλασικιζων “Μια γυναίκα από την Γαλλία” του Πατρις Λεκοντ,ενω στο λογικη και ευαισθησια εχει χασει καπως τον μελωδικο του οιστρο.Ο Ριτσαρντ Ρομπινς έγραψε κι άλλο ένα εξαιρετικό σκορ, έτσι γιατί μπορεί, με το “Ο Τζέφερσον στο Παρίσι”. Στα ίδια λημέρια είναι και ο Τζειμς Νιουτον Χαουαρνt με το κλασικοτροπο  “Restoration” που κι εδώ υπάρχουν κάποια μικρά θέματα, αλλά εναρμονίζονται άριστα με τα βασικά, τα οποία είναι αριστουργηματικά.To καλύτερο όμως σε αυτό το είδος είναι η “καταραμένη σχέση” του Γιαν Κατσμαρεκ, ο οποίος χρησιμοποιεί κουαρτέτο εγχόρδων και σοπράνο για να αποτύπωση καλύτερα  την τραγικότητα. Και τα καταφέρνει μοναδικά. Το χαβά του όμως και ο Ντανυ Ελφμαν την “Dolores Claiborne” την μοναδική φορά στην καριέρα του που έχει σαν σολιστικό όργανο το βιολί. Μα και ο Μάικλ Κειμεν με τον “Δον Ζουαν Ντε Μαρκο” είναι συγκλονιστικός. Πατώντας πάνω σε Ισπανικά μοτίβα και ισπανική λαϊκή παραδοσιακή μουσική, βάζοντας όμως την δικιά του προσωπικότητα και υπογραφή, δημιουργεί συνθέσεις ερωτικές και μαγικές που δεν σε κουράζουν όσες φορές κι αν τις ακούσεις. Ένα αριστούργημα! Και φυσικά τι να πούμε και για τον Ελιοτ Γκολτεθαλ που με το “Μπατμαν για πάντα” κάνει άλλο ένα απρόβλεπτο,  φαντασμαγορικό, μα ιδιοφυή σάουντρακ όπου τα πιο απίθανα όργανα ξεπετάγονται από το πουθενά. Αριστούργημα όμως είναι και το “Il Postino” του  Luis Bacalov ίσως το πιο ευαίσθητο και τρυφερό σάουντρακ όλων των εποχών!!!Και μιας που μιλάμε για ευαισθησία ο Τζων Μπαρυ με το “Άλικο Γράμμα” δεν είναι μόνο ευαίσθητος, αλλά και ερωτικός και ρομαντικός και σπαρακτικός χωρίς αυτή την φορά να κουράζει. Μαγεία όμως και ο Κριστοφερ Γιανγκ με το “Murder in the First” ο όποιος μας αποδεικνύει ότι ξέρει να γράφει και πιο χαμηλότονα και δραματικά και μάλιστα αριστουργηματικά!!!Σε αντιθετα μονοπατια κινειται ο Χαουαρντ Σορ με το “seven” η οποια είναι και η καλυτερη δουλεια που εχει κανει σε θριλερ.Οσο για τον Τζων Γουιλιαμς,στο Νιξον εχει μια κανει ενα απιστευτο κυριως θεμα απο τα καλυτερες του συνθεσεις αλλα μετα ειναι υποτονικος και εκτος απο το κομματι η "συζητηση με τον Μαο" δεν σου μενει απολυτως τιποτα,στην Σαμπρινα ομως μεγαλουργησε.Επίσης είχαμε και μια πολύ καλή χρονιά για τα “action scores”.Κάποια βέβαια απ’ αυτά έπεσαν στην παγίδα της υπερφόρτωσης, όπως τα “Cutthroat Island“ John Debney “Judge Dredd” Αλαν Σιλβεστρι ,αλλά δεν είχαν τόσο καθαρά θέματα “Outbreak”  James Newton Howard, σε κάποια άλλα η χρήση ηλεκτρονικών αν και περιορισμένων, μείωσε την ποιότητα “Waterworld” James Newton Howard ,“Crimson Tide” Χανς Ζιμερ “Sudden Death” John Debney  και κάποια άλλα όμως ήταν εξαιρετικά όπως το “Die Hard With a Vengeance” Michael Kamen και”Congo” Τζερυ Γκολνσμιθ. Εκτος όμως από τα αριστουργηματικά σάουντρακ και τα πολύ ενδιαφέροντα action scores,είχαμε και μερικές άλλες πολύ αξιόλογες δουλειές.  “Richard III” Trevor Jones, “Cry, The Beloved Country” John Barry,” Heat” Elliot Goldenthal, “Jumanji” ”Casper” “Apollo 13” james Horner, “Sense and Sensibility” Patrick Doyle “The Usual Suspects” John Ottman,”Powder” Jerry Goldsmith, “Rob Roy” Carter Burwell, “Sabrina”,Nixon John Williams, “Nine Months“ ”Beyond Rangoon” Hans Zimmer, “Underground” Goran Bregovic, “Feast of July” Zbigniew Preisner, “Pocahontas” Alan Menken

ΟΣΚΑΡ ΔΡΑΜΑ                                                                   ΟΣΚΑΡ ΚΩΜΩΔΙΑ Ή ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

Winner                            

The Postman (Il Postino)-Luis Enrique Bacalov       Pocahontas-Alan Menken

  Nominees                                                                                   Nominees

  Apollo 13- James Horner                                   The American President- Marc Shaiman

  Braveheart-James Horner                                  Sabrina-John Williams

  Nixon- John Williams                                           Toy Story-Randy Newman

 Sense and Sensibility-PatricK Doyle                    Unstrung Heroes-Thomas Newman

TOP 10

1.         “First Knight”- Jerry Goldsmith

2.         ”Braveheart”-James Horner        

3.         "Il Postino"- Luis Bacalov   

4.         "Batman Forever"-Elliot Goldenthal

5.         "Don Juan DeMarco"-Michael Kamen

6.         “Murder in the First”- Christopher Young.

7.         “Seven”-Howard Shore

8.          “Total Eclipse”- Jan A.P. Kaczmarek

9.         “Dolores Claiborne”-Danny Elfman

10.        "A Little Princess"-Patrick Doyle

 

 

1995

1995:Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ

Πατρικ Ντοιλ και Ντανυ Ελφμαν έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν τελείως καθώς συνεχίζουν ακάθεκτοι την λαμπρή πορεία τους, προσφέροντάς μας σάουντρακ η αριστουργηματικά ή κοντά στο αριστούργημα. Αυτή τη χρονιά και οι δυο δίνουν δεκάρια!!!Ο πρώτος με το “Φρανκεσταιν” μια επιθετική, ατμοσφαιρική και συναρπαστική μουσική που τα έχει όλα. Δράμα, φαντασία,  τρόμο, αγωνία και περιπέτεια με μερικές πολύ εμπνευσμένες στιγμές.Βεβαια λιγακι σαν αλμπουμ η αληθεια είναι ότι κουραζει σε αντιθεση με την  αέρινη, ανάλαφρη, ντελικάτη και γλυκιά μουσική του Ελφμαν για την “Μαύρη Καλλονή”.Ο Ντοιλ κερδιζει ασφαλως στην ταινια αλλα ο Ελφμαν βγαινει νικητης σαν αυτονομο ακουσμα,Όπως και να εχει  μιλαμε για δυο πολύ σπουδαία σκορ, τα κορυφαία αυτής της της χρονιάς. Από κοντά και ο Ελιοτ Γκολντεθαλ με το απόκοσμο και σκοτεινά γοητευτικό “Συνέντευξη με έναν βρικόλακα” άλλη μια υπέροχη και παράξενη δημιουργία αυτού του εκπληκτικού συνθέτη, όπως και το “Cobb” που διαθέτει μερικά εξαιρετικά “action themes”αλλά και μια αυτοκαταστροφική ατμόσφαιρα, κάτι που ταιριάζει γάντι σε αυτόν τον ιδιόρρυθμη και οξύθυμη προσωπικότητα, με την τρομπέτα να αναδεικνύεται σε πρώτο όργανο. Μα και οι Χανς Ζιμερ και Τζειμς Νιουτον Χαουαρντ βρίσκονται σε μεγάλη φόρμα. Ο ένας με το “Βασιλιά των Λιονταριών” που για πολλούς είναι αριστούργημα, αλλά εγώ έχω κάποιες ενστάσεις όσο αναφορά την χοντροκομμένη ενορχήστρωση, και ο άλλος με το “Wyatt Earp” δείχνει να τιμά και να σέβεται  τις παραδόσεις του γουέστερν γράφοντας μουσική απολύτως ταιριαστή για τέτοιου είδους ταινίες. Ηρωισμός   για έναν ατρόμητο χαρακτήρα της άγριας δύσης καθώς και μεγαλοπρέπεια και λυρισμός για τα αχανής τοπία των αγόνων εκτάσεων. Στον ίδιο δρόμο κινείται και ο Γκολντσμιθ με ένα άλλο γουέστερν. Το “Bad girls” είναι κι αυτό ηρωικό και μεγαλοπρεπές, με τα πνευστά και τα τύμπανα να περιγράφουν την ένταση, την κιθάρα τις τρυφερές στιγμές και τα έγχορδα να αποδίδουν έναν πανέμορφο λυρισμό. Πραγματικά πολύ καλή δουλειά! Όπως πολύ καλή δουλειά έκανε και στο “River Wild” αν και κάπως υποτονικός, ενώ στο “Angie”είναι πολύ τρυφερός και συναισθηματικός. O Βοιτσεκ Κιλαρ μετα τον “Δράκουλα” ρίχνει τους τόνους και γίνεται κλειστοφοβικός και ερμητικά απειλητικός αλλά είναι κι εδώ έξοχος με το “Ο θάνατος και η κόρη” και ο Βασιλης Πολυδουρης με το “Βιβλίο της Ζούγκλας” μπορεί να είναι ορχηστρικός αλλά μελωδικά είναι πολύ μετριος. Ο Μορικονε με το “Wolf” είναι ανούσιος και βαρετός. Ο Χορνερ φέτος κάνει μόνο τρία σκορ με τους “Θρύλους του πάθους” να υπερέχουν. Πρόκειται για μια γεμάτη δουλειά πολύ φορτισμένη συναισθηματικά. Ο  Αλαν Σιλβεστρι για πολλούς κάνει ένα αριστούργημα ,”Φορεστ Γκαμπ”αλλά εγώ διαφωνώ. Ναι μεν έχει ένα εξαιρετικό θέμα, που σε συγκινεί από την πρώτη νότα, αλλά οι υπόλοιπες μελωδίες του είναι σύντομες και χωρίς ανάπτυξη. Μικρά θέματα έχει και ο Πραισνερ με την “Κόκκινη ταινία”  αλλά είναι ίσως ο μόνος συνθέτης που μπορεί να το κάνει τόσο καλά και τόσο ατμοσφαιρικά, αλλά στην συγκεκριμένη ταινία κλέβει πολύ από Μορις Ραβελ και  στην “Λευκή ταινία” είναι επαναλαμβανόμενος. Στο δικό μας όμως “Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις” είναι θεσπέσιος. Ένας άλλος ευρωπαίος, ο Γκοραν Μπρεγκοβιτς, δεν είναι καθόλου σύντομος. Η “Βασίλισσα Μαργκο” έχει τρία εξαιρετικά θέματα τα οποία με την τραγικότητα τους σε κερδίζουν αμέσως. Ο Τζων Μπαρυ με τους “Σπεσιαλίστες” είναι ατμοσφαιρικός αλλά υποτονικός, όπως και ο Τομας Νιουμαν με “Little Women” “The Shawshank Redemption” που είναι καλός μόνο για μέσα στην ταινία. Αντιθέτως ο Γκρεμ Ρεβελ με το “Κοράκι” είναι απίστευτα γοητευτικός, με μια εντελώς ανομοιογενή ενορχήστρωση  που περιλαμβάνει από ντουντουκ μέχρι χορωδίες, έδωσε στις συνθέσεις του μια μεταφυσική γοητεία. Ο Μαικλ Ντανα με το “Exotica” είναι εξωτικός και σεξουαλικός αλλά και άνισος καθώς οι μισές συνθέσεις του είναι υπερβολικά παραδοσιακές. Ο Ντειβντ Αρλοντ με το “ Stargate” είναι κάπως εγκρατής αλλά οι συνθέσεις του κουράζουν και ο  Joel McNeely μας δίνει δυο πολύ καλά action scores στα οποία η σκιά του Γουίλιαμς “Iron Will” και η σκιά του Γκολντσμιθ “Terminal Velocity” σκεπάζουν τις συνθέσεις του και δεν τον αφήνουν να φανεί όσο πρέπει.

ΟΣΚΑΡ

Winner

The Lion King-Hans Zimmer

Nominees

Forrest Gump-Alan Silvestri

Interview with the Vampire-Elliot Goldenthal

Little Women-Thomas Newman

The Shawshank Redemption-Thomas Newman

ΤΟΠ 10

1.           “Black Beauty”-Danny Elfman  

2.         “Mary Shelley's Frankenstein”-Patrick Doyle

3.         “Interview with the Vampire”-Elliot Goldenthal

4.         ” Death and the Maiden”- Wojciech Kilar

5.         “Κουαρτετο σε 4 κινησεις” Zbigniew Preisner

6.         “Legends of the Fall”- James Horner

7.         “The Crow”-Graeme Revell

8.         “Lion King”- Hans Zimmer

9.         “Wyatt Earp”-James Newton Howard

10 .        “Queen Margot” -Goran Bregovic

 

1994

1994:ΔΑΚΡΥΣΑΝΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ

Δαιμονισμένος Τζειμς Χορνερ με δέκα!!! σάουντρακ!!!.Κανένα όμως απ’ αυτά δεν μπορούμε να που με πως είναι αριστούργημα. Κρατάμε όμως τρία. Το επικολυρικό “A Far Off Place”,το δραματικό “Swing Kids”,και το υποβλητικό θρίλερ “Φάκελος Πελεκάνος”.O Πατρικ Ντοιλ ακάθεκτος συνεχίζει το σερί του καθώς προσφέρει ένα συγκλονιστικό αριστούργημα το “Υπόθεση Καρλιτο” με ένα θέμα –όλα τα λεφτά-, το οποίο αυτός ο μεγάλος μουσικός κρατάει την συνοχή και την αρμονία του χωρίς ποτέ να διασπάτε η μελωδικότητα, για δέκα ολόκληρα λεπτά και μας ιδρώνει μόνο με το που το ακούμε, ενώ είναι εξαιρετικός και σε άλλες δυο δουλειές. Το σαιξπηρικό “Much Ado About Nothing” με μια οβερτουρα πραγματικό ποίημα και το “Needful Things” ένα πολύ υποβλητικό σκορ με επιβλητικές χορωδίες και μισ αξέχαστη εισαγωγή. Πραγματικά πολύ σπουδαία πορεία. Το χαβά του όμως και ο Ελφμαν που με τον “Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη” συνεχίζει κι αυτός το σερί των αριστουργημάτων. Επίσης εξαιρετικό είναι και το “Sommersby” μια λυρική και ευαίσθητη σύνθεση. Και μιας και μιλάμε για ευαισθησία τρία πολύ μεγάλα σάουντρακ αποτελούν σημεία αναφοράς, ακόμη και μέχρι τις μέρες μας. Ο Ρισταρντ Ρομπινς με τα “ Απομεινάρια μιας μέρας” μας ανατριχιάζει με τον εσωτερικό σπαραγμό αυτής της συγκλονιστικής ταινίας, ο Ελμερ Μπερσταιν με τα “Χρόνια της αθωότητας” ντύνεται Μπραμς και αποτυπώνει όλο τον σπαραγμό και το αδιέξοδο της υποκριτικής κοινωνίας των αριστοκρατών και φυσικά ο Μαικλ Ναιμαν με την ναυαρχίδα του  “Μαθήματα Πιάνου” έναν ύμνο πάνω στην μουσική και την αγάπη! Είμαστε αναμφίβολα στην χρονιά οπού τα πάντα είναι εσωτερικά και η μουσική το αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο. Στα ίδια μονοπάτια κινείται και ο Τζων Μπαρυ με το “Ruby Cairo” μια πολύ τρυφερή στιγμή όπως και η “Ανήθικη πρόταση”. Εξαιρετικοί στο ίδιο ύφος είναι και ο Χανς Ζιμερ με το “Σπίτι των πνευμάτων” η πρώτη του σπουδαία δουλειά, όπως και ο Κυταρο με την ταινία του Ολιβερ Στουν “Ουρανός και Γη”.O Πραισνερ αυτή την φορά αλλάζει ύφος και αποφασίζει να γίνει λίγο πιο εξωστρεφής με το αριστουργηματικό “The Secret Garden” την μοναδική φορά που άφησε στην άκρη την μανιέρα του με τις μεγάλες παύσεις, τις οποίες επιστράτευσε για  το “ Three Colors: Blue” την ίσως καλύτερη δουλειά του στην τριλογία του Κισλοφσκι.O Πολυδουρης με το θαυμάσιο “ Free Willy” κάνει σωστή χρήση ηλεκτρονικών και ορχήστρας και ο Bruce Broughton μας γυρνάει πίσω στην εποχή του “Σιλβεραντο” χάρις την εξαιρετική δουλειά που έκανε με το “Tombstone” και ο Ντέιβιντ Γκρουσιν μετα το “Γκουνις” θα υπογράψει την καλύτερή του δουλειά. Η “Φίρμα” συνδυάζει την περιπέτεια, το ρομάντζο, την αγωνία ,την τζαζ αισθητική με μόνο ένα όργανο!!!Το πιάνο!!!Πραγματικά ασύλληπτη ευρηματικότητα και τόλμη!!!Ο Φεντον με το “Shadowlands”είναι έξοχος έχοντας σαν βάση ένα κουαρτέτο, ενώ ο Μορικονε με το “In the Line of Fire” κάνει ένα πολύ περίεργο, αλλά απρόσμενα γοητευτικό σκορ που δεν ξέρεις που ακριβώς να το κατατάξεις.Ο Κριστοφερ Γιανγκ με το “Σκοτεινό εγώ” είναι υποβλητικός, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι η συγκεκριμένη δουλειά ανήκει στις καλύτερές του, ενώ ο Τζερυ Γκολνσμιθ  έδωσε ένα αριστούργημα, και τρία πολύ ενδιαφέροντα σάουντρακ. Το “Dennis the Menace” είναι μια θαυμάσια ανάλαφρη και κωμική δουλειά, το “Malice” ένα ατμοσφαιρικό και νοσηρό θρίλερ και το “Matinee” μια υπέροχη και πολύ γλυκιά μουσική. Στον “Rudy” όμως είναι συγκλονιστικός. Η ανάπτυξη του κυρίως θέματος που είναι και μια από τις πιο εμπνευσμένες του συνθέσεις, που οδηγεί κλιμακωτά στον θρίαμβο της ανθρώπινης θέλησης και της κατάρριψης του απίστευτου μέσα από τις μεγαλειώδεις μελωδίες του, τις τόσο ανθρώπινες και ευαίσθητες, είναι μια ακόμη σπουδαία στιγμή στην πλούσια φιλμογραφια του. Για μια ακόμη φορά όμως ο Γουίλιαμς συγκινεί τον πλανήτη με τις μουσικές του. Δεν είναι μόνο η αποκάλυψη των δεινοσαύρων κάτω από τις λυρικές και δοξαστικές νότες του στο”Jurassic Park” ,που καθιστούν αυτή την σκηνή μια ακόμη μεγάλη στιγμή στην ιστορία της κινηματογραφικής, όσο το “ρέκβιεμ” που έγραψε για την αριστουργηματική ταινία του Σπιλμπεργκ “Schindler's List”.Το κυρίως θέμα έγινε συνώνυμο της θλίψης και του σπαραγμού απανταχού στον κόσμο και τα υπόλοιπα θέματα που παντρεύουν την εβραϊκή παραδοσιακή  μουσική με την συμφωνική ορχήστρα διακατέχονται από το αίσθημα της απώλειας και της οδύνης. Ίσως το κορυφαίο δραματικό σάουντρακ που έγινε ποτέ!

ΟΣΚΑΡ

Winner

Schindler's List-John Williams

Nominees

The Age of Innocence-Elmer Bernstein

The Firm-Dave Grusin

The Fugitive-James Newton Howard

The Remains of the Day-Richard Robbins

ΤΟΠ 10

1.Schindler's List- John Williams

2. “The Nightmare Before Christmas”- Danny Elfman

3. “Carlito's Way”- Patrick Doyle

4. “Rudy”- Jerry Goldsmith

5. “The Firm”-Dave Grusin

6. “The Secret Garden”- Zbigniew Preisner

7 .”The Remains of the Day”-Richard Robbins

8. “The Age of Innocence”-Elmer Bernstein

9. “Much Ado About Nothing” -“Needful Things”- Patrick Doyle

10. Jurasic park - John Williams

 

 

 

1993

1993:ΑΠΟ ΑΛΛΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Χρονιά εκπληκτική και ασύλληπτη που μόνο με αυτή του 1999 και του 2004 μπορεί να συγκριθεί. Δεν ήτανε μόνο το πλήθος αριστουργημάτων αφού τα σπουδαία ονόματα του χώρου βρέθηκαν σε εξαιρετική χρονιά, όσο η ποιότητα των σαουντρακς, καθώς δεν είχαμε να κάνουμε μόνο με εξαιρετικά σκορ ,αλλά με μουσικές -σταθμό που έγιναν αμεσως κλασικές και θεωρούνται μέχρι και τις μέρες μας αξεπέραστες. Ο Ζωρζ Ντελερυ μας αποχαιρετά όπως αρμόζει στην τόσο τεράστια καριέρα του και την τρομακτική κουλτούρα και παιδεία του. Με δυο Αριστουργήματα. Το γεμάτο μπρίο και ευχάριστο “Man Trouble” με μια πολύ ντελικάτη ενορχήστρωση και το μελαγχολικό και τελείως λυπητερό “Rich in Love” λες και μίλαγε για τον δικό του θάνατο! Ο Ριτσαρντ Ρομπινς στα ίδια μονοπάτια ,πάντα εξαίρετος και κλασικοτροπος με το “Επιστροφή στο Χαουαρντς Εντ” προσθέτει άλλο ένα αριστούργημα. Όπως και ο Πάτρικ Ντοιλ που με την “Ινδοκίνα” κάνει το εκπληκτικό 3\3 και καθιερώνεται ως ένας μεγάλος συνθέτης. Όπως φυσικά και ο Ντανυ Ελφμαν με την “Επιστροφή του Μπατμαν” που εμπλουτίζει το κυρίως με θέμα με χορωδία!!!Ο Πραισνερ πάλι μοναχικός και απαισιόδοξος με το “Damage”.Ο δικός μας ο Βαγγέλης Παπαθανασιου γράφει άλλο ένα σάουντρακ σταθμό με θείες μελωδίες που μένουν για πάντα χαραγμένες στην μνήμη σου. Το “1492” δεν είναι μόνο ένα αριστούργημα ,αλλά μια επική αποθέωση! Όπως αποθέωση είναι το ίσως κορυφαίο νουάρ στην ιστορία της κινηματογραφικής μουσικής. Το “Βασικό Ένστικτο” του Γκολνσμιθ ξεφεύγει κι αυτό από τα όρια του αριστουργήματος και εκτείνεται ως μια ιδιοφυή σύνθεση  που ξεπέρασε ακόμη και την ταινία με την σεξουαλικότητα ,την απειλή και τον κίνδυνο. Μυθικό πραγματικά. Ιδιοφυή όμως σύνθεση ή μάλλον μεγαλοφυή είναι και το “Αλιεν 3” του καινοτόμου και απροβλέπτου Ελιοτ Γκολντεθαλ. Καθότι είχε να συγκριθεί με σπουδαίους προκατόχους και κλασικά σκορς o Γκολντεθαλ δεν θα διαλέξει τον δρόμο του Χορνερ που έκανε ένα action score,αλλά τον δρόμο του Γκολντσμιθ ,αυτό με τις παράξενες μελωδίες, και τις εφιαλτικές ενορχηστρώσεις. Χωρίς να είναι τελείως συμφωνικός και με 6-7 θέματα αλησμόνητα κάνει ένα σύνολο τόσο συμπαγές και ομοιογενές με αρχή μέση και τέλος που δεν φτιάχτηκε για να υπηρετήσει μια μέτρια ταινία, αλλά ένα συμφωνικό έργο με την πιο απρόβλεπτη και ριψοκίνδυνη ενορχήστρωση που έχει γίνει ποτέ. Πραγματικά μια τεράστια σύνθεση. Και μιας που μιλάμε για τεράστιες συνθέσεις, δύο ήτανε τα σκορ που κονταροχτυπηθήκανε στις συνειδήσεις των μουσικόφιλων. Ο “Τελευταίος των μοικανων” δεν χρειάζεται συστάσεις και αναλύσεις. Έχει γράψει ιστορία και ότι και να πούμε θα είναι λίγο. Το σάουντρακ του Τρεβορ Τζοουνς ,-γιατί ο Εντελμαν απλώς συμπλήρωσε τις εικόνες-είναι ένα κατόρθωμα, μια κλασική μουσική που μπήκε σε κάθε σπίτι και λατρεύτηκε ακόμη και από τον πιο ανίδεο! Αλλά….Ο Βοιτσεκ Κιλαρ ήταν από άλλον πλανήτη. Στα εξήντα του χρονιά πρώτη φορά ακούσαμε το όνομά του. Ο “Δράκουλας” είναι απλά εκτός συναγωνισμού. Είναι μια “Προφητεία” ένα “Jaws” ένα “Μπεν Χουρ” ένα σάουντρακ επανάσταση! Αν ο Τρεβορ Τζοουνς για τον “Τελευταίο των Μοικανων” έγραψε μόνο δυο θέματα ο Κιλαρ με τον “Δράκουλα” έκανε τουλάχιστον πέντε τα οποία είναι τέτοιας δύναμης και επεξεργασίας που θα μπορούσαν το καθένα απ’ αυτά   να χαρακτηριστεί σαν σύνθεση της χρονιάς. Η σπανιότητα της μουσικής έγκειται στο ότι τα θέματα είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους ,αλλά και τόσο ταιριαστά στο σύνολο, πράγμα σχεδόν πρωτόγνωρο. Σπαρακτικό “love theme” γεμάτο αγάπη και ρομαντισμό.Ελεγειακό, οργιώδες, απίστευτα σεξουαλικό το  "The Brides",οπερετικό και γοτθικό το “The Storm”.Εφιαλτικό και ατμοσφαιρικό το "The Beginning",ηρωικό και μεγαλειώδες το  "Vampire Huntes".Πραγματικά ένα από τα καλύτερα σάουντρακ όλων των εποχών. Πέρα όμως από τα καθαρόαιμα αριστουργήματα είχαμε και άλλα εξαιρετικά σκορ όπως το “Chaplin” του Τζων Μπαρυ,τα “Sneakers” “Thunderheart” του Τζειμς Χορνερ,o Χανς Ζιμερ με το “The Power of One”, το “Final Analysis” του Τζωρτζ Φεντον, το “Christopher Columbus: The Discovery”του Cliff Eidelman,ο Τζων Γουιλιαμς με τα “Far and Away” και “Home Alone 2”,ο Τζερυ Γκολντσμιθ με τα “Medicine Man” “Mom and Dad Save the World”  “Forever Young”,ο Αλαν Σιλβεστρι με τα ”The Bodyguard” “Death Becomes Her”και ο Μαρκ Ισχαμ με το “A River Runs Through It”.Και μέσα σε όλο αυτό το οργασμό πανδαιμόνιο δημιουργίας, βραβεύεται πάλι ο Αλαν Μενκεν !

ΟΣΚΑΡ

Winner

Aladdin-Alan Menken

Nominees

Basic Instinct-Jerry Goldsmith

Chaplin-John Barry

Howards End-Richard Robbins

A River Runs through It-Mark Isham

ΤΟΠ 10

1.         “Bram Stoker's Dracula”-Wojciech Kilar

2.         “Last of the Mohicans”-Trevor Jones

3.         “Alien 3”-Elliot Goldenthal

4.         “1492: Conquest of Paradise”-Vangelis

5.         “Basic Instinct”-Jerry Goldsmith

6.         “Batman Returns”-Danny Elfman

7.         “Man Trouble” -“Rich in Love”-George Delerue

8.         “Indochine”-Patrick Doyle

9.         “Howards End“-Richard Robbins

10.       “Damage” -Zbigniew Preisner

 

 

1992

                 1992:ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

 O Βασιλης Πολυδουρης παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον με τον “Ασπροδοντη” αν και τα ηλεκτρονικά φτηναίνουν κάπως το αποτέλεσμα . O Τζειμς Νιουτον Χαουαρντ με τον “Πρίγκηπα της παλίρροιας”  μεταμφιέζεται σε Τζων Μπαρυ φτιάχνοντας ένα ανατριχιαστικό σκορ χωρίς ωστόσο να είναι μονότονος. Ο Ντελερυ θαυμάσιος για μια ακόμη φορά με το “Black robe” με θρησκευτικές χορωδίες, αλλά και τραγική μουσική. Θαυμάσιος και ο Χορνερ για τον “Rocketeer”  που φτιάχνει μια ιδανική μουσική με αλλαγές ύφους, πλούσια θέματα και μελωδίες που μένουν. Ο Χανς Ζιμερ με την “Θελμα και Λουιζ”  αρχίζει να μας τραβάει την προσοχή, ενώ στα “κύματα φωτιας” ψάχνει να βρει το στυλ που θα τον καθιερώσει και που σε λίγα χρόνια θα δημιουργήσει μια ολόκληρη σχολή στα action scores-δυστυχώς- που θα επικρατήσει έναντι της ορχηστρικής μουσικής. Ο Πατρικ Ντοιλ  με το “Dead again” κάνει το δεύτερό του σκορ και το δεύτερό του αριστούργημά. Μια υπέροχη μουσική με έναν πλούσιο και βαθύ ήχο, με ένα συγκλονιστηκο θεμα οπου κορυφώνεται με την χρήση χορωδίας!Αριστουργημα και για τον  σπουδαιο Πολωνο Πραισνερ που με την “διπλη ζωη της βερονικα”κανει ισως την κορυφαια του δουλεια.Ο κυριος εκφραστης της ανθρωπινης μοναξιας με τα μικρα θεματα και τις μεγαλες παυσεις εδώ βρισκεται στην καλυτερη στιγμη του.Απλος, βαρυς και ασηκωτος και με ενα θεμα που αφησε εποχη για την επιβλητικοτητα του.Ο συμπατριώτης του ο Τζωρτζ Φεντον με τον “ Βασιλιά της μοναξιάς” κάνει ένα μικρό σε διάρκεια και περίεργο σάουντρακ. Καθόλου περίεργος όμως δεν είναι ο Μαικλ Κειμεν που με τον “Ρομπεν των Δασών” υπογραφεί το αριστούργημά του, ένα στιβαρό και κλασικό σκορ, που άνετα θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας Γουιλιαμς. Στιβαρό ,ατμοσφαιρικό σκορ γράφει όμως και ο Κλιφ Εντελμαν για το “Σταρ Τρεκ 6” ,ενώ ο Χαουαρντ Σορ επιμένει μόνο στην ατμόσφαιρα με την “Σιωπή των αμνών” και κάπου κουράζει, κάτι που δεν συμβαίνει καθόλου με το ανατρεπτικό και παράξενο “Γυμνό Γεύμα” του Κρονεμπεργκ, όπου τα σόλο σαξόφωνου και τα σκοτεινά έγχορδα έρχονται σε απολυτή αντίστιξη. Πραγματικά σπουδαία δουλειά. Σπουδαίος είναι φυσικά και Αλαν Μενκεν με την “Πεντάμορφη και το τέρας” στα τραγούδια όμως, καθώς στην μουσική κινείται προς την ασάφεια, λόγω του ότι πολλά θέματα μπερδεύονται μεταξύ τους κι έτσι οι ιδέες του μένουν ανολοκλήρωτες. Ο Εννιο Μορικονε με τον “Μπακσυ” είναι πολύ ενδιαφέρον ,οι συνθέσεις του όμως δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη δύναμη. Ο Γκολντσμιθ με το “Not Without My Daughter” και το “Sleeping with the Enemy” παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον άλλο μεμονωμένα, καθώς τα σκορ έχουν από ένα υπέροχο θέμα, το οποίο και αναμασούν, αλλά τίποτα στην συνέχεια. Βασιλιάς για μια ακόμη φορά ο Τζων Γουιλιαμς όπου με το “J.F.K” χτιζει μια πολύ ιδιαίτερη μουσικά προσωπογραφία, μα κυρίως  με το “Χουκ” διέλυσε τα πάντα. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα σάουντρακ όλων των εποχών με έναν ανεπανάληπτο πλούτο θεμάτων, επεξεργασμένα και στην παραμικρή τους λεπτομέρεια, με φοβέρες εναλλαγές στα συναισθήματα ,μελωδίες ισάξιας δύναμης σχεδόν για όλους τους χαρακτήρες, επιρροές από τον Ιγκορ Σταβινσκυ, αναφορές σε Μαξ Σταινερ Ερικ Κοργκολντ και Μικλος Ροζα, μουσική γεμάτη αγάπη ,φαντασία, ένταση, ηρωισμό, μεγαλείο, ειρωνεία, πόλεμο, λυρισμό, έρωτα, νίκη που σε μεταφέρει σε άλλους κόσμους εκεί όπου η περιπέτεια ζει για πάντα. Απλά ,σάουντρακ μυθικό, κολοσσιαίο που ξεπερνάει τις εικόνες και λέει μια ιστορία από μόνο του σαν να φτιάχτηκε για μπαλέτο και όχι για ταινία.

ΟΣΚΑΡ

Winner

Beauty and the Beast-Alan Menken

Nominees

Bugsy-Ennio Morricone

The Fisher King-George Fenton

JFK-John Williams

The Prince of Tides-James Newton Howard

ΤΟΠ 10

1.         HOOK – John Williams

2. “The Double Life of Veronique”- Zbigniew Preisner

3.”Dead again”- Patrick Doyle

4. “Black robe”- Georges Delerue

5. “Robin Hood: Prince of Thieves” -Michael Kamen

6. “Naked Lunch”- Howard Shore

7. “Star Trek VI”- Cliff Eidelman

8. “The Prince of Tides”- James Newton Howard

9. “The Rocketeer”-James Horner

10. "Beauty and the Beast"-Alan Menken