1995

1995:Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ

Πατρικ Ντοιλ και Ντανυ Ελφμαν έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν τελείως καθώς συνεχίζουν ακάθεκτοι την λαμπρή πορεία τους, προσφέροντάς μας σάουντρακ η αριστουργηματικά ή κοντά στο αριστούργημα. Αυτή τη χρονιά και οι δυο δίνουν δεκάρια!!!Ο πρώτος με το “Φρανκεσταιν” μια επιθετική, ατμοσφαιρική και συναρπαστική μουσική που τα έχει όλα. Δράμα, φαντασία,  τρόμο, αγωνία και περιπέτεια με μερικές πολύ εμπνευσμένες στιγμές.Βεβαια λιγακι σαν αλμπουμ η αληθεια είναι ότι κουραζει σε αντιθεση με την  αέρινη, ανάλαφρη, ντελικάτη και γλυκιά μουσική του Ελφμαν για την “Μαύρη Καλλονή”.Ο Ντοιλ κερδιζει ασφαλως στην ταινια αλλα ο Ελφμαν βγαινει νικητης σαν αυτονομο ακουσμα,Όπως και να εχει  μιλαμε για δυο πολύ σπουδαία σκορ, τα κορυφαία αυτής της της χρονιάς. Από κοντά και ο Ελιοτ Γκολντεθαλ με το απόκοσμο και σκοτεινά γοητευτικό “Συνέντευξη με έναν βρικόλακα” άλλη μια υπέροχη και παράξενη δημιουργία αυτού του εκπληκτικού συνθέτη, όπως και το “Cobb” που διαθέτει μερικά εξαιρετικά “action themes”αλλά και μια αυτοκαταστροφική ατμόσφαιρα, κάτι που ταιριάζει γάντι σε αυτόν τον ιδιόρρυθμη και οξύθυμη προσωπικότητα, με την τρομπέτα να αναδεικνύεται σε πρώτο όργανο. Μα και οι Χανς Ζιμερ και Τζειμς Νιουτον Χαουαρντ βρίσκονται σε μεγάλη φόρμα. Ο ένας με το “Βασιλιά των Λιονταριών” που για πολλούς είναι αριστούργημα, αλλά εγώ έχω κάποιες ενστάσεις όσο αναφορά την χοντροκομμένη ενορχήστρωση, και ο άλλος με το “Wyatt Earp” δείχνει να τιμά και να σέβεται  τις παραδόσεις του γουέστερν γράφοντας μουσική απολύτως ταιριαστή για τέτοιου είδους ταινίες. Ηρωισμός   για έναν ατρόμητο χαρακτήρα της άγριας δύσης καθώς και μεγαλοπρέπεια και λυρισμός για τα αχανής τοπία των αγόνων εκτάσεων. Στον ίδιο δρόμο κινείται και ο Γκολντσμιθ με ένα άλλο γουέστερν. Το “Bad girls” είναι κι αυτό ηρωικό και μεγαλοπρεπές, με τα πνευστά και τα τύμπανα να περιγράφουν την ένταση, την κιθάρα τις τρυφερές στιγμές και τα έγχορδα να αποδίδουν έναν πανέμορφο λυρισμό. Πραγματικά πολύ καλή δουλειά! Όπως πολύ καλή δουλειά έκανε και στο “River Wild” αν και κάπως υποτονικός, ενώ στο “Angie”είναι πολύ τρυφερός και συναισθηματικός. O Βοιτσεκ Κιλαρ μετα τον “Δράκουλα” ρίχνει τους τόνους και γίνεται κλειστοφοβικός και ερμητικά απειλητικός αλλά είναι κι εδώ έξοχος με το “Ο θάνατος και η κόρη” και ο Βασιλης Πολυδουρης με το “Βιβλίο της Ζούγκλας” μπορεί να είναι ορχηστρικός αλλά μελωδικά είναι πολύ μετριος. Ο Μορικονε με το “Wolf” είναι ανούσιος και βαρετός. Ο Χορνερ φέτος κάνει μόνο τρία σκορ με τους “Θρύλους του πάθους” να υπερέχουν. Πρόκειται για μια γεμάτη δουλειά πολύ φορτισμένη συναισθηματικά. Ο  Αλαν Σιλβεστρι για πολλούς κάνει ένα αριστούργημα ,”Φορεστ Γκαμπ”αλλά εγώ διαφωνώ. Ναι μεν έχει ένα εξαιρετικό θέμα, που σε συγκινεί από την πρώτη νότα, αλλά οι υπόλοιπες μελωδίες του είναι σύντομες και χωρίς ανάπτυξη. Μικρά θέματα έχει και ο Πραισνερ με την “Κόκκινη ταινία”  αλλά είναι ίσως ο μόνος συνθέτης που μπορεί να το κάνει τόσο καλά και τόσο ατμοσφαιρικά, αλλά στην συγκεκριμένη ταινία κλέβει πολύ από Μορις Ραβελ και  στην “Λευκή ταινία” είναι επαναλαμβανόμενος. Στο δικό μας όμως “Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις” είναι θεσπέσιος. Ένας άλλος ευρωπαίος, ο Γκοραν Μπρεγκοβιτς, δεν είναι καθόλου σύντομος. Η “Βασίλισσα Μαργκο” έχει τρία εξαιρετικά θέματα τα οποία με την τραγικότητα τους σε κερδίζουν αμέσως. Ο Τζων Μπαρυ με τους “Σπεσιαλίστες” είναι ατμοσφαιρικός αλλά υποτονικός, όπως και ο Τομας Νιουμαν με “Little Women” “The Shawshank Redemption” που είναι καλός μόνο για μέσα στην ταινία. Αντιθέτως ο Γκρεμ Ρεβελ με το “Κοράκι” είναι απίστευτα γοητευτικός, με μια εντελώς ανομοιογενή ενορχήστρωση  που περιλαμβάνει από ντουντουκ μέχρι χορωδίες, έδωσε στις συνθέσεις του μια μεταφυσική γοητεία. Ο Μαικλ Ντανα με το “Exotica” είναι εξωτικός και σεξουαλικός αλλά και άνισος καθώς οι μισές συνθέσεις του είναι υπερβολικά παραδοσιακές. Ο Ντειβντ Αρλοντ με το “ Stargate” είναι κάπως εγκρατής αλλά οι συνθέσεις του κουράζουν και ο  Joel McNeely μας δίνει δυο πολύ καλά action scores στα οποία η σκιά του Γουίλιαμς “Iron Will” και η σκιά του Γκολντσμιθ “Terminal Velocity” σκεπάζουν τις συνθέσεις του και δεν τον αφήνουν να φανεί όσο πρέπει.

ΟΣΚΑΡ

Winner

The Lion King-Hans Zimmer

Nominees

Forrest Gump-Alan Silvestri

Interview with the Vampire-Elliot Goldenthal

Little Women-Thomas Newman

The Shawshank Redemption-Thomas Newman

ΤΟΠ 10

1.           “Black Beauty”-Danny Elfman  

2.         “Mary Shelley's Frankenstein”-Patrick Doyle

3.         “Interview with the Vampire”-Elliot Goldenthal

4.         ” Death and the Maiden”- Wojciech Kilar

5.         “Κουαρτετο σε 4 κινησεις” Zbigniew Preisner

6.         “Legends of the Fall”- James Horner

7.         “The Crow”-Graeme Revell

8.         “Lion King”- Hans Zimmer

9.         “Wyatt Earp”-James Newton Howard

10 .        “Queen Margot” -Goran Bregovic

 

1994

1994:ΔΑΚΡΥΣΑΝΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ

Δαιμονισμένος Τζειμς Χορνερ με δέκα!!! σάουντρακ!!!.Κανένα όμως απ’ αυτά δεν μπορούμε να που με πως είναι αριστούργημα. Κρατάμε όμως τρία. Το επικολυρικό “A Far Off Place”,το δραματικό “Swing Kids”,και το υποβλητικό θρίλερ “Φάκελος Πελεκάνος”.O Πατρικ Ντοιλ ακάθεκτος συνεχίζει το σερί του καθώς προσφέρει ένα συγκλονιστικό αριστούργημα το “Υπόθεση Καρλιτο” με ένα θέμα –όλα τα λεφτά-, το οποίο αυτός ο μεγάλος μουσικός κρατάει την συνοχή και την αρμονία του χωρίς ποτέ να διασπάτε η μελωδικότητα, για δέκα ολόκληρα λεπτά και μας ιδρώνει μόνο με το που το ακούμε, ενώ είναι εξαιρετικός και σε άλλες δυο δουλειές. Το σαιξπηρικό “Much Ado About Nothing” με μια οβερτουρα πραγματικό ποίημα και το “Needful Things” ένα πολύ υποβλητικό σκορ με επιβλητικές χορωδίες και μισ αξέχαστη εισαγωγή. Πραγματικά πολύ σπουδαία πορεία. Το χαβά του όμως και ο Ελφμαν που με τον “Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη” συνεχίζει κι αυτός το σερί των αριστουργημάτων. Επίσης εξαιρετικό είναι και το “Sommersby” μια λυρική και ευαίσθητη σύνθεση. Και μιας και μιλάμε για ευαισθησία τρία πολύ μεγάλα σάουντρακ αποτελούν σημεία αναφοράς, ακόμη και μέχρι τις μέρες μας. Ο Ρισταρντ Ρομπινς με τα “ Απομεινάρια μιας μέρας” μας ανατριχιάζει με τον εσωτερικό σπαραγμό αυτής της συγκλονιστικής ταινίας, ο Ελμερ Μπερσταιν με τα “Χρόνια της αθωότητας” ντύνεται Μπραμς και αποτυπώνει όλο τον σπαραγμό και το αδιέξοδο της υποκριτικής κοινωνίας των αριστοκρατών και φυσικά ο Μαικλ Ναιμαν με την ναυαρχίδα του  “Μαθήματα Πιάνου” έναν ύμνο πάνω στην μουσική και την αγάπη! Είμαστε αναμφίβολα στην χρονιά οπού τα πάντα είναι εσωτερικά και η μουσική το αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο. Στα ίδια μονοπάτια κινείται και ο Τζων Μπαρυ με το “Ruby Cairo” μια πολύ τρυφερή στιγμή όπως και η “Ανήθικη πρόταση”. Εξαιρετικοί στο ίδιο ύφος είναι και ο Χανς Ζιμερ με το “Σπίτι των πνευμάτων” η πρώτη του σπουδαία δουλειά, όπως και ο Κυταρο με την ταινία του Ολιβερ Στουν “Ουρανός και Γη”.O Πραισνερ αυτή την φορά αλλάζει ύφος και αποφασίζει να γίνει λίγο πιο εξωστρεφής με το αριστουργηματικό “The Secret Garden” την μοναδική φορά που άφησε στην άκρη την μανιέρα του με τις μεγάλες παύσεις, τις οποίες επιστράτευσε για  το “ Three Colors: Blue” την ίσως καλύτερη δουλειά του στην τριλογία του Κισλοφσκι.O Πολυδουρης με το θαυμάσιο “ Free Willy” κάνει σωστή χρήση ηλεκτρονικών και ορχήστρας και ο Bruce Broughton μας γυρνάει πίσω στην εποχή του “Σιλβεραντο” χάρις την εξαιρετική δουλειά που έκανε με το “Tombstone” και ο Ντέιβιντ Γκρουσιν μετα το “Γκουνις” θα υπογράψει την καλύτερή του δουλειά. Η “Φίρμα” συνδυάζει την περιπέτεια, το ρομάντζο, την αγωνία ,την τζαζ αισθητική με μόνο ένα όργανο!!!Το πιάνο!!!Πραγματικά ασύλληπτη ευρηματικότητα και τόλμη!!!Ο Φεντον με το “Shadowlands”είναι έξοχος έχοντας σαν βάση ένα κουαρτέτο, ενώ ο Μορικονε με το “In the Line of Fire” κάνει ένα πολύ περίεργο, αλλά απρόσμενα γοητευτικό σκορ που δεν ξέρεις που ακριβώς να το κατατάξεις.Ο Κριστοφερ Γιανγκ με το “Σκοτεινό εγώ” είναι υποβλητικός, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι η συγκεκριμένη δουλειά ανήκει στις καλύτερές του, ενώ ο Τζερυ Γκολνσμιθ  έδωσε ένα αριστούργημα, και τρία πολύ ενδιαφέροντα σάουντρακ. Το “Dennis the Menace” είναι μια θαυμάσια ανάλαφρη και κωμική δουλειά, το “Malice” ένα ατμοσφαιρικό και νοσηρό θρίλερ και το “Matinee” μια υπέροχη και πολύ γλυκιά μουσική. Στον “Rudy” όμως είναι συγκλονιστικός. Η ανάπτυξη του κυρίως θέματος που είναι και μια από τις πιο εμπνευσμένες του συνθέσεις, που οδηγεί κλιμακωτά στον θρίαμβο της ανθρώπινης θέλησης και της κατάρριψης του απίστευτου μέσα από τις μεγαλειώδεις μελωδίες του, τις τόσο ανθρώπινες και ευαίσθητες, είναι μια ακόμη σπουδαία στιγμή στην πλούσια φιλμογραφια του. Για μια ακόμη φορά όμως ο Γουίλιαμς συγκινεί τον πλανήτη με τις μουσικές του. Δεν είναι μόνο η αποκάλυψη των δεινοσαύρων κάτω από τις λυρικές και δοξαστικές νότες του στο”Jurassic Park” ,που καθιστούν αυτή την σκηνή μια ακόμη μεγάλη στιγμή στην ιστορία της κινηματογραφικής, όσο το “ρέκβιεμ” που έγραψε για την αριστουργηματική ταινία του Σπιλμπεργκ “Schindler's List”.Το κυρίως θέμα έγινε συνώνυμο της θλίψης και του σπαραγμού απανταχού στον κόσμο και τα υπόλοιπα θέματα που παντρεύουν την εβραϊκή παραδοσιακή  μουσική με την συμφωνική ορχήστρα διακατέχονται από το αίσθημα της απώλειας και της οδύνης. Ίσως το κορυφαίο δραματικό σάουντρακ που έγινε ποτέ!

ΟΣΚΑΡ

Winner

Schindler's List-John Williams

Nominees

The Age of Innocence-Elmer Bernstein

The Firm-Dave Grusin

The Fugitive-James Newton Howard

The Remains of the Day-Richard Robbins

ΤΟΠ 10

1.Schindler's List- John Williams

2. “The Nightmare Before Christmas”- Danny Elfman

3. “Carlito's Way”- Patrick Doyle

4. “Rudy”- Jerry Goldsmith

5. “The Firm”-Dave Grusin

6. “The Secret Garden”- Zbigniew Preisner

7 .”The Remains of the Day”-Richard Robbins

8. “The Age of Innocence”-Elmer Bernstein

9. “Much Ado About Nothing” -“Needful Things”- Patrick Doyle

10. Jurasic park - John Williams

 

 

 

1993

1993:ΑΠΟ ΑΛΛΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Χρονιά εκπληκτική και ασύλληπτη που μόνο με αυτή του 1999 και του 2004 μπορεί να συγκριθεί. Δεν ήτανε μόνο το πλήθος αριστουργημάτων αφού τα σπουδαία ονόματα του χώρου βρέθηκαν σε εξαιρετική χρονιά, όσο η ποιότητα των σαουντρακς, καθώς δεν είχαμε να κάνουμε μόνο με εξαιρετικά σκορ ,αλλά με μουσικές -σταθμό που έγιναν αμεσως κλασικές και θεωρούνται μέχρι και τις μέρες μας αξεπέραστες. Ο Ζωρζ Ντελερυ μας αποχαιρετά όπως αρμόζει στην τόσο τεράστια καριέρα του και την τρομακτική κουλτούρα και παιδεία του. Με δυο Αριστουργήματα. Το γεμάτο μπρίο και ευχάριστο “Man Trouble” με μια πολύ ντελικάτη ενορχήστρωση και το μελαγχολικό και τελείως λυπητερό “Rich in Love” λες και μίλαγε για τον δικό του θάνατο! Ο Ριτσαρντ Ρομπινς στα ίδια μονοπάτια ,πάντα εξαίρετος και κλασικοτροπος με το “Επιστροφή στο Χαουαρντς Εντ” προσθέτει άλλο ένα αριστούργημα. Όπως και ο Πάτρικ Ντοιλ που με την “Ινδοκίνα” κάνει το εκπληκτικό 3\3 και καθιερώνεται ως ένας μεγάλος συνθέτης. Όπως φυσικά και ο Ντανυ Ελφμαν με την “Επιστροφή του Μπατμαν” που εμπλουτίζει το κυρίως με θέμα με χορωδία!!!Ο Πραισνερ πάλι μοναχικός και απαισιόδοξος με το “Damage”.Ο δικός μας ο Βαγγέλης Παπαθανασιου γράφει άλλο ένα σάουντρακ σταθμό με θείες μελωδίες που μένουν για πάντα χαραγμένες στην μνήμη σου. Το “1492” δεν είναι μόνο ένα αριστούργημα ,αλλά μια επική αποθέωση! Όπως αποθέωση είναι το ίσως κορυφαίο νουάρ στην ιστορία της κινηματογραφικής μουσικής. Το “Βασικό Ένστικτο” του Γκολνσμιθ ξεφεύγει κι αυτό από τα όρια του αριστουργήματος και εκτείνεται ως μια ιδιοφυή σύνθεση  που ξεπέρασε ακόμη και την ταινία με την σεξουαλικότητα ,την απειλή και τον κίνδυνο. Μυθικό πραγματικά. Ιδιοφυή όμως σύνθεση ή μάλλον μεγαλοφυή είναι και το “Αλιεν 3” του καινοτόμου και απροβλέπτου Ελιοτ Γκολντεθαλ. Καθότι είχε να συγκριθεί με σπουδαίους προκατόχους και κλασικά σκορς o Γκολντεθαλ δεν θα διαλέξει τον δρόμο του Χορνερ που έκανε ένα action score,αλλά τον δρόμο του Γκολντσμιθ ,αυτό με τις παράξενες μελωδίες, και τις εφιαλτικές ενορχηστρώσεις. Χωρίς να είναι τελείως συμφωνικός και με 6-7 θέματα αλησμόνητα κάνει ένα σύνολο τόσο συμπαγές και ομοιογενές με αρχή μέση και τέλος που δεν φτιάχτηκε για να υπηρετήσει μια μέτρια ταινία, αλλά ένα συμφωνικό έργο με την πιο απρόβλεπτη και ριψοκίνδυνη ενορχήστρωση που έχει γίνει ποτέ. Πραγματικά μια τεράστια σύνθεση. Και μιας που μιλάμε για τεράστιες συνθέσεις, δύο ήτανε τα σκορ που κονταροχτυπηθήκανε στις συνειδήσεις των μουσικόφιλων. Ο “Τελευταίος των μοικανων” δεν χρειάζεται συστάσεις και αναλύσεις. Έχει γράψει ιστορία και ότι και να πούμε θα είναι λίγο. Το σάουντρακ του Τρεβορ Τζοουνς ,-γιατί ο Εντελμαν απλώς συμπλήρωσε τις εικόνες-είναι ένα κατόρθωμα, μια κλασική μουσική που μπήκε σε κάθε σπίτι και λατρεύτηκε ακόμη και από τον πιο ανίδεο! Αλλά….Ο Βοιτσεκ Κιλαρ ήταν από άλλον πλανήτη. Στα εξήντα του χρονιά πρώτη φορά ακούσαμε το όνομά του. Ο “Δράκουλας” είναι απλά εκτός συναγωνισμού. Είναι μια “Προφητεία” ένα “Jaws” ένα “Μπεν Χουρ” ένα σάουντρακ επανάσταση! Αν ο Τρεβορ Τζοουνς για τον “Τελευταίο των Μοικανων” έγραψε μόνο δυο θέματα ο Κιλαρ με τον “Δράκουλα” έκανε τουλάχιστον πέντε τα οποία είναι τέτοιας δύναμης και επεξεργασίας που θα μπορούσαν το καθένα απ’ αυτά   να χαρακτηριστεί σαν σύνθεση της χρονιάς. Η σπανιότητα της μουσικής έγκειται στο ότι τα θέματα είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους ,αλλά και τόσο ταιριαστά στο σύνολο, πράγμα σχεδόν πρωτόγνωρο. Σπαρακτικό “love theme” γεμάτο αγάπη και ρομαντισμό.Ελεγειακό, οργιώδες, απίστευτα σεξουαλικό το  "The Brides",οπερετικό και γοτθικό το “The Storm”.Εφιαλτικό και ατμοσφαιρικό το "The Beginning",ηρωικό και μεγαλειώδες το  "Vampire Huntes".Πραγματικά ένα από τα καλύτερα σάουντρακ όλων των εποχών. Πέρα όμως από τα καθαρόαιμα αριστουργήματα είχαμε και άλλα εξαιρετικά σκορ όπως το “Chaplin” του Τζων Μπαρυ,τα “Sneakers” “Thunderheart” του Τζειμς Χορνερ,o Χανς Ζιμερ με το “The Power of One”, το “Final Analysis” του Τζωρτζ Φεντον, το “Christopher Columbus: The Discovery”του Cliff Eidelman,ο Τζων Γουιλιαμς με τα “Far and Away” και “Home Alone 2”,ο Τζερυ Γκολντσμιθ με τα “Medicine Man” “Mom and Dad Save the World”  “Forever Young”,ο Αλαν Σιλβεστρι με τα ”The Bodyguard” “Death Becomes Her”και ο Μαρκ Ισχαμ με το “A River Runs Through It”.Και μέσα σε όλο αυτό το οργασμό πανδαιμόνιο δημιουργίας, βραβεύεται πάλι ο Αλαν Μενκεν !

ΟΣΚΑΡ

Winner

Aladdin-Alan Menken

Nominees

Basic Instinct-Jerry Goldsmith

Chaplin-John Barry

Howards End-Richard Robbins

A River Runs through It-Mark Isham

ΤΟΠ 10

1.         “Bram Stoker's Dracula”-Wojciech Kilar

2.         “Last of the Mohicans”-Trevor Jones

3.         “Alien 3”-Elliot Goldenthal

4.         “1492: Conquest of Paradise”-Vangelis

5.         “Basic Instinct”-Jerry Goldsmith

6.         “Batman Returns”-Danny Elfman

7.         “Man Trouble” -“Rich in Love”-George Delerue

8.         “Indochine”-Patrick Doyle

9.         “Howards End“-Richard Robbins

10.       “Damage” -Zbigniew Preisner

 

 

1992

                 1992:ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

 O Βασιλης Πολυδουρης παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον με τον “Ασπροδοντη” αν και τα ηλεκτρονικά φτηναίνουν κάπως το αποτέλεσμα . O Τζειμς Νιουτον Χαουαρντ με τον “Πρίγκηπα της παλίρροιας”  μεταμφιέζεται σε Τζων Μπαρυ φτιάχνοντας ένα ανατριχιαστικό σκορ χωρίς ωστόσο να είναι μονότονος. Ο Ντελερυ θαυμάσιος για μια ακόμη φορά με το “Black robe” με θρησκευτικές χορωδίες, αλλά και τραγική μουσική. Θαυμάσιος και ο Χορνερ για τον “Rocketeer”  που φτιάχνει μια ιδανική μουσική με αλλαγές ύφους, πλούσια θέματα και μελωδίες που μένουν. Ο Χανς Ζιμερ με την “Θελμα και Λουιζ”  αρχίζει να μας τραβάει την προσοχή, ενώ στα “κύματα φωτιας” ψάχνει να βρει το στυλ που θα τον καθιερώσει και που σε λίγα χρόνια θα δημιουργήσει μια ολόκληρη σχολή στα action scores-δυστυχώς- που θα επικρατήσει έναντι της ορχηστρικής μουσικής. Ο Πατρικ Ντοιλ  με το “Dead again” κάνει το δεύτερό του σκορ και το δεύτερό του αριστούργημά. Μια υπέροχη μουσική με έναν πλούσιο και βαθύ ήχο, με ένα συγκλονιστηκο θεμα οπου κορυφώνεται με την χρήση χορωδίας!Αριστουργημα και για τον  σπουδαιο Πολωνο Πραισνερ που με την “διπλη ζωη της βερονικα”κανει ισως την κορυφαια του δουλεια.Ο κυριος εκφραστης της ανθρωπινης μοναξιας με τα μικρα θεματα και τις μεγαλες παυσεις εδώ βρισκεται στην καλυτερη στιγμη του.Απλος, βαρυς και ασηκωτος και με ενα θεμα που αφησε εποχη για την επιβλητικοτητα του.Ο συμπατριώτης του ο Τζωρτζ Φεντον με τον “ Βασιλιά της μοναξιάς” κάνει ένα μικρό σε διάρκεια και περίεργο σάουντρακ. Καθόλου περίεργος όμως δεν είναι ο Μαικλ Κειμεν που με τον “Ρομπεν των Δασών” υπογραφεί το αριστούργημά του, ένα στιβαρό και κλασικό σκορ, που άνετα θα μπορούσε να το είχε γράψει ένας Γουιλιαμς. Στιβαρό ,ατμοσφαιρικό σκορ γράφει όμως και ο Κλιφ Εντελμαν για το “Σταρ Τρεκ 6” ,ενώ ο Χαουαρντ Σορ επιμένει μόνο στην ατμόσφαιρα με την “Σιωπή των αμνών” και κάπου κουράζει, κάτι που δεν συμβαίνει καθόλου με το ανατρεπτικό και παράξενο “Γυμνό Γεύμα” του Κρονεμπεργκ, όπου τα σόλο σαξόφωνου και τα σκοτεινά έγχορδα έρχονται σε απολυτή αντίστιξη. Πραγματικά σπουδαία δουλειά. Σπουδαίος είναι φυσικά και Αλαν Μενκεν με την “Πεντάμορφη και το τέρας” στα τραγούδια όμως, καθώς στην μουσική κινείται προς την ασάφεια, λόγω του ότι πολλά θέματα μπερδεύονται μεταξύ τους κι έτσι οι ιδέες του μένουν ανολοκλήρωτες. Ο Εννιο Μορικονε με τον “Μπακσυ” είναι πολύ ενδιαφέρον ,οι συνθέσεις του όμως δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη δύναμη. Ο Γκολντσμιθ με το “Not Without My Daughter” και το “Sleeping with the Enemy” παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον άλλο μεμονωμένα, καθώς τα σκορ έχουν από ένα υπέροχο θέμα, το οποίο και αναμασούν, αλλά τίποτα στην συνέχεια. Βασιλιάς για μια ακόμη φορά ο Τζων Γουιλιαμς όπου με το “J.F.K” χτιζει μια πολύ ιδιαίτερη μουσικά προσωπογραφία, μα κυρίως  με το “Χουκ” διέλυσε τα πάντα. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα σάουντρακ όλων των εποχών με έναν ανεπανάληπτο πλούτο θεμάτων, επεξεργασμένα και στην παραμικρή τους λεπτομέρεια, με φοβέρες εναλλαγές στα συναισθήματα ,μελωδίες ισάξιας δύναμης σχεδόν για όλους τους χαρακτήρες, επιρροές από τον Ιγκορ Σταβινσκυ, αναφορές σε Μαξ Σταινερ Ερικ Κοργκολντ και Μικλος Ροζα, μουσική γεμάτη αγάπη ,φαντασία, ένταση, ηρωισμό, μεγαλείο, ειρωνεία, πόλεμο, λυρισμό, έρωτα, νίκη που σε μεταφέρει σε άλλους κόσμους εκεί όπου η περιπέτεια ζει για πάντα. Απλά ,σάουντρακ μυθικό, κολοσσιαίο που ξεπερνάει τις εικόνες και λέει μια ιστορία από μόνο του σαν να φτιάχτηκε για μπαλέτο και όχι για ταινία.

ΟΣΚΑΡ

Winner

Beauty and the Beast-Alan Menken

Nominees

Bugsy-Ennio Morricone

The Fisher King-George Fenton

JFK-John Williams

The Prince of Tides-James Newton Howard

ΤΟΠ 10

1.         HOOK – John Williams

2. “The Double Life of Veronique”- Zbigniew Preisner

3.”Dead again”- Patrick Doyle

4. “Black robe”- Georges Delerue

5. “Robin Hood: Prince of Thieves” -Michael Kamen

6. “Naked Lunch”- Howard Shore

7. “Star Trek VI”- Cliff Eidelman

8. “The Prince of Tides”- James Newton Howard

9. “The Rocketeer”-James Horner

10. "Beauty and the Beast"-Alan Menken

 

 

 

 

 

1991

1990-1999

                                 (Κορυφαία δεκαετία)

Και περνάμε στην δεκαετία του 90’.Μια σπουδαία δεκαετία για τους σαουντρακαδες και γενικά τους μουσικόφιλους ,η οποία θα σημαδευτεί από τις απανωτές νίκες του Αλαν Μενκεν ενός μουσικού που από το πουθενά θα φτάσει να έχει 8 Οσκαρ!!! (4 μουσικης,4 τραγουδιού).Και αν στα τραγούδια τα βραβεία του ήταν πάνω κάτω δίκαια ,στην μουσική ήταν εξαιρετικά υπερβολικά καθώς υπήρξαν πολύ πιο σπουδαία και πολύπλοκα σκορς. Κι εκεί που έκανε το κορυφαίο του, την ”Παναγιά των Παρισιων” οπού ασφαλώς έπρεπε και να κερδίσει, εκεί το έχασε! Η ακαδημία χωρίζει τις κατηγορίες σε δυο δράμα και κωμωδία η μιουζικαλ και ο Ντανυ Ελφμαν αυτός ο αυτοδίδακτος μουσικός βρίσκεται για πρώτη φορά υποψήφιος και στις δυο κατηγορίες με όχι και τόσο εμπνευσμένα σκορ και αφού οι σπουδαιότερες συνθέσεις του αγνοήθηκαν. Το σάουντρακ του “Τιτανικού” σπάει όλα τα ρεκόρ ,όλα τα κοντέρ ξεπερνώντας σε πωλήσεις ακόμα και το αμύθητο “Star Wars” και μένοντας στην κορυφή ακόμη μέχρι και σήμερα. Και μάλλον για πάντα. Η μονομαχία των δυο γιγάντων θα συνεχιστεί και αυτή την δεκαετία ,αλλά ο Γουίλιαμς θα αρχίσει να ξεφεύγει. Το σιντι πλέον καθιερώνεται και τα 40λεπτα σάουντρακ βινυλιου στην μορφή των σιντι παίρνουν διάρκεια 70’λεπτων με παραπάνω θέματα και παραλλαγές!

        Αναμφίβολα είναι μια σπουδαία δεκαετία καθώς τα μπλοκμπαστερ στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα έχουν πλούσιο ορχηστρικό ηχο και έτσι το έδαφος θα μένει ανοιχτό για μια βαθιά και πλούσια μουσική με έντονα συναισθήματα και ποικιλία θεματων. Κάποιες φορές βέβαια το μέτρο θα χαθεί και το αποτέλεσμα θα είναι εντόνως κουραστικό ειδικά στις περιπτώσεις του Ντειβντ Αρλοντ και του Τζων Ντεμπνευ.

     Σε αυτή την δεκαετία θα ξεπεταχτούν νέα ταλέντα  που θα δίνουν αριστουργηματικά σκορ πότε κλασικοτροπα και πότε καινοτόμα και πρωτοπορα. Ο Ντανυ ελφμαν ,ο Πατρικ Ντοιλ,ο Κριστοφερ Γιανγκ ,ο Τζειμς Νιουτον Χαουαρντ,ο Χανς Ζιμερ και ο ιδιοφυής Ελιοτ Γκολντεθαλ θα συνθέτουν μουσικές κοντά στο 9 και στο 10.Μαζι με τους Τζειμς Χορνερ και Αλαν Σιλβεστρι,Χαουαρντ Σορ που ειχαν αφησει τα διαπιστευτήρια τους από τα 80’ και τους γερόλυκους Γουιλιαμς, Γκολντσμιθ, Μορικονε, Μπαρυ συνθέτουν μια ακαταμάχητη ομάδα που πραγματικά περίμενες με αγωνία την κάθε τους δουλειά. Την δυναμική εμφάνιση τους όμως θα κάνουν και τρεις Πολωνοί ο ένας καλύτερος από τον άλλον. Ο Πραισνερ ,ο μουσικός που μιλάει για την ανθρώπινη μοναξιά όσο κανένας άλλος, ο Ιαν Κατσμαρεκ με τις σπαρακτικές μελωδίες του και τα ανατριχιαστικά του εγχορδα, και πάνω απ’ όλους ο Βοιτσεκ Κιλαρ,ενας μουσικός με γνήσιο ήχο κλασικής μουσικής, οπου μόνο αριστουργήματα θα δώσει.

Στα δυσάρεστα ο ίσως πιο ευαίσθητος και τρυφερός μουσικός που γνώρισε η κινηματογραφική μουσική, ο Ζωρζ Ντελερυ θα κλείσει την αυλαία του, αφού άφησε πίσω ένα τεράστιο και σπουδαίο έργο. Περίπου 300 σαουντρακς, κυρίως για το γαλλικό σινεμά, γεμάτα ευαισθησία, ρομαντισμό, τρυφερότητα, έρωτα και σπαραγμό κυρίως όμως γεύματα αισιοδοξία και λυρισμό, οι συνθέσεις του Ντελερυ είναι ένα πραγματικό ποτάμι ζωής. Είναι αδύνατον κάποιος που χέει εντρυφήσει στο έργο του, να μην γίνει καλύτερος άνθρωπος, να μην αγαπάει πιο βαθιά, να μην ερωτεύεται ακούγοντας τις τόσο σπουδαίες συνθέσεις του! Πραγματικά μεγάλη παρακαταθήκη όχι μόνο στα σάουντρακ αλλά γενικά στην μουσική!

Τέλος η δεκαετία θα κλείσει με μια εξωπραγματική χρονιά όπου σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα των σαουντακς θα δώσουν ίσως τις καλύτερές τους δουλειες.Ειναι η μοναδική χρονιά οπού ολοι,όχι μόνο ο Γουίλιαμς ,ο Μορικονε και ο Γκολντσμιθ,θα δώσουν σκορ ίδιας κλάσης και ποιότητας, και μάλιστα οι τρεις σωματοφυλακές από δυο ο καθένας,καθιστωστας ετσι τεκεινη την χρονιά την σπουδαιότερη τον τελευταιων 45 χρόνων. Το ημερολόγιο έγραφε 1999!!!

 

 

 

 

 

1991:ΕΛΦΜΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

Αυτό που έκανε ο Πολυδουρης με τους τίτλους αρχής του “Κόκκινου Οκτώβρη” ήταν να ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Ο “Ύμνος στον Κόκκινο Οκτώβρη” είναι ένα από τα καλύτερα θέματα στην ιστορία του σινεμά ,μια άριστα υποβλητική σύνθεση που σέβεται απολύτως τις παραδόσεις και το στυλ της Κομουνιστικής πλέον Ρωσίας. Μα και σαν σύνολο είναι ένα υπέροχο άκουσμα τέλεια εναρμονισμένο με την υπόθεση της ταινίας. Και το “Quigley Down Under” είναι ακόμη μια σπουδαία σύνθεση, ένα γουέστερν με μια εκπληκτική μουσική γεμάτη ηρωισμό και ένταση όπως αρμόζει στο είδος. Μουσική γουέστερν κάνει και ο Σιλβεστρι αλλά για ταινία επιστημονικής φαντασίας. Το “Επιστροφή στο μέλλον 3”είναι ένα ακόμη σπουδαίο σάουντρακ. Μια σκάλα πιο κάτω το σικουελ του “Κυνηγού”, που για πολλούς και για μένα θεωρείται η κορυφαία σύνθεσή του, εντυπωσιάζει με τα καινούργια θέματα και την επεξεργασία τους, αλλά δεν είναι ικανό για να σταθεί διπλά στο ασύλληπτης έμπνευσης σκορ της πρώτης ταινίας. Ο Σακαματο με το “Τσάι στην Σαχάρα” του Μπερτολουτσι φτιάχνει μια μελωδία αξέχαστη και αξεπέραστη αλλά και ένα αριστουργηματικό σάουντρακ για τον έρωτα και την απώλεια. Εξαιρετικός και ο Ροσερμαν με το δυναμικό “Ρομποκοπ 2”.Οι Γάλλοι έχουν διπλή παρουσία με την παλιά καραβάνα τον Ντελερυ να δίνει δυο αριστουργήματα το “ Joe Versus the Volcano” είναι μια πλούσια και γεμάτη φως σύνθεσή με άψογη ενορχήστρωση και το “A Show of Force” μια σκοτεινή, απειλητική και τραγική μουσική πράγμα σπάνιο σε ολόκληρη την φιλμογραφια του. Τα φώτα όμως πέφτουν επάνω στο νέο ταλέντο τον Ζαν Κλωντ Πετιτ που με το “Συριανό” υπογραφεί το κορυφαίο του σκορ. Ο George fenton με το “Memphis Belle” είναι πάλι υπέροχος όπως υπέροχος είναι και ο εξαιρετικός Μορικονε με τρία σκορ ,που μπορεί να μην είναι αριστουργήματα ,έχουν όμως την δικιά τους ομορφιά με πολύ ευρηματική ενορχήστρωση και κάποια σπουδαία θέματα. Ο “Άμλετ” του Τζεφιρελι το “Everybody's Fine” του Τορναντορε και το “Crossing the Line” με τον Λιαμ Νισον είναι όλα διαφορετικά μεταξύ τους αλλά παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, κάτι που μπορούμε να πούμε και για τον Μορις Ζαρ με το “Ghost” μια πολύ ρομαντική και τρυφερή μουσική με απρόβλεπτη ενορχήστρωση αλλά και αγωνιώδη ατμόσφαιρα, που έγραψε ιστορία χάρις το τραγούδι που έγραψε ο Αλεξ Νορθ! Ραντυ Νιουμαν με “Avalon” είναι πολύ καλός και Ντειβντ Γκρουσιν με “Havana” πολύ λατιν και τζαζ σε μια από τις καλυτερες δημιουργίες της ελαφράς μουσικής. Ο Τζων Μπαρυ κερδίζει το Οσκαρ με το έπος “Χορεύοντας με τους Λυκους” που πολλοί το θεωρούν μια από τις καλύτερες δουλειές που έχουν γίνει ποτέ, αλλά εγώ τον βρισκω πάλι μονότονο και κουραστικό αν και τέσσερα τουλάχιστον θέματα είναι συγκλονίστηκα. Γουίλιαμς και Γκολντσμιθ δίνουν από ένα αριστούργημα ο καθένας με το “Μόνος στο σπίτι” του πρώτου μια θαυμάσια και πολύ γλυκιά μουσική με ευφάνταστες μελωδίες και ο δεύτερος με ένα σάουντρακ σταθμό στον χώρο του sci-fi. Η “Ολικη επαναφορα” μοιάζει να κλείνει ιδανικά μια τριλογία που άνοιξε με το “Capricorn One” και συνεχίστηκε με το “Outland”.Πέρα όμως από τα αριστουργήματα τους έδωσαν και πιο “δεύτερες” συνθέσεις ,οι οποίες ωστόσο είναι εξαιρετικές.” Gremlins 2: The New Batch” γεμάτο  απρόβλεπτες καταστάσεις και  “The Russia House” ένα τρυφερό και μελαγχολικό δράμα με κάπως όμως ιδιάζουσα ενορχήστρωση, δημιούργησε ο Γκολντσμιθ, και ο Γουίλιαμς το “Presumed Innocen” ένα μονοθεματικο αριστούργημα, και το “Stanley & Iris” μια υπέροχη ρομαντική μουσική. Όμως υπεράνω όλων ο Ντανυ Ελφμαν. Απλά απίθανος -απίστευτος- ανεπανάληπτος. Δεν είναι μόνο ο “Ψαλιδοχερης” ένα κόσμημα της κινηματογραφικής μουσικής, που αργότερα ο ίδιος ο συνθέτης το διασκεύασε σε μουσική για μπαλέτο και που αποτελεί έναν ύμνο στην φαντασία και τον μαγικό και ονειρικό κόσμο του Τιμ Μπαρτον, καθως και τα “Darkman” και  “Dick Tracy” που μπορεί να μην φτάνουν την μεγαλειώδη απλότητα του “Μπατμαν” διαθέτουν όμως άλλες χάρες, πιο “δύσκολη” μουσική,, και μια πιο εσωτερική και εγκεφαλική ανάπτυξη που τα καθιστούν άξια αναφοράς.

 

Winner

Dances With Wolves-John Barry

Nominees

Avalon-Randy Newman

Ghost-Maurice Jarre

Havana-David Grusin

Home Alone-John Williams

 

TOP -10

1.         “Edward Scissorhands”- Danny Elfman

2.         “The Hunt for Red October”- Basil Poledouris

3.         “Cyrano de Bergerac”- Jean-Claude Petit

4.         “A show of force”- “Joe Versus the Volcano”- Georges Delerue

5.          “Darkman”-“Dick Tracy”- Danny Elfman

6.         “Home alone”-John Williams

7.         “The Sheltering Sky” – Ryuichi Sakamoto

8.         “Total Recall”- Jerry Goldsmith

9.         “Amlet”-Ennio Morricone

10.       “Dances With Wolves”-John Barry