Αμερικάνικη Τέχνη

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2018

1997

1997:Ο ΜΕΝΚΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΚΟΡ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ

Κι εκεί που ο Αλαν Μενκεν κάνει την καλύτερή του δουλειά με ένα αριστουργηματικό σάουντρακ το οποίο δεν αναλώνεται μόνο σε μια απλή συνοδεία εικόνων όπως τα προηγούμενα, ή σε μερικά 5-6 εξαιρετικά τραγούδια, αλλά εκτείνεται σαν μια κλασική δουλειά όπου η “καθαρή” μουσική παίζει πρωτεύοντα ρόλο, τα θέματα του έχουν σαφώς περισσότερη ομοιογένεια, είναι πιο δουλεμένα και έχουν μια μεγαλοπρεπή σαφήνεια. Εκεί που λες ότι θα πάρει άλλα δυο Όσκαρ και θα φτάσει τα δέκα και θα γίνει ο πιο πολυβραβευμένος καλλιτέχνης στην ιστορία του θεσμού,χάνει από την “Emma” της Ρειτσελ Πορτμαν μια αρκετά καλή δουλειά με φίνα και λεπτεπίλεπτη ενορχήστρωση που όμως απέχει πολύ από το αριστούργημα του Μενκεν. Αριστουργηματικός όμως είναι και ο Βοιτσεκ Κιλαρ με το “Πορτρέτο μιας κυρίας” ξεπερνώντας ακόμη και τους μάστορες σε αυτό το είδος Ριτσαρντ Ρομπινς και Ζορζ Ντελερυ. Πρόκειται για μια θεία μουσική, μελωδικότατη με θέματα πανίσχυρα, επεξεργασμένα έτσι για να υποστηρίξουν, όχι μια ταινία αλλά αίθουσες κλασικής μουσικής!O Πολωνός ο Γιαν Κατσμαρεκ είναι στα ίδια ύψη με το “Washington Square” χρησιμοποιώντας την ίδια ενορχήστρωση και το ίδιο ύφος που είχε κάνει και στην “Καταραμένη σχέση”. Ο Φεντον με την “Mary Reilly” σπαράζει εσωτερικά σε ένα από τα πιο εσωστρεφή αλλά ταυτόχρονα και δυνατά δράματα της κινηματογραφικής μουσικής! Επίσης πολύ καλός είναι και στο δράμα “In love and war” Ο άλλος ο Άγγλος ο Ριτσαρντ Ρομπινς είναι πάλι φίνος και ντελικάτος με άλλη μια σπουδαία σύνθεση, το “Surviving Picasso”.Και ο τρίτος της παρέας ο Πατρικ Ντοιλ κορυφαίος όλων, κάνει το απίστευτο. Για όγδοη συνεχομένη χρονιά δίνει άλλο ένα αριστούργημα, ένα σκορ πολύπλοκο και δύσκολο, με πληθώρα θεμάτων, εναλλαγές στο ύφος, εντυπωσιακή ενορχήστρωση που μόνο με τον “Άμλετ” του Σοστακοβιτς μπορεί να συγκριθεί! Ο δικός του “Άμλετ” είναι ίσως η κορυφαία του δουλειά! Όπως κορυφαία δουλειά είναι και το “Dragonheart” του Ραντυ Εντελμαν η πιο σπουδαία του μουσική, ένα λυρικό αριστούργημα που σε κατακλύζει με το συγκλονιστικό του θέμα. Κορυφαία έργο δίνει και ο Γκαμπριελ Γιαρεντ με τον “Άγγλο ασθενή” μια υπέροχη μουσική, που συνδυάζει το ρομάντζο, το δράμα και την τραγικότητα, με πλούσια ενορχήστρωση. Κονσέρτο για ηλεκτρική κιθάρα!!!, συνθέτει ο Μαικλ Κειμεν με το πολύ ενδιαφέρον “Έπος του Κυρίου Χολαντ”, δυστυχώς όμως χωρίς να εκμεταλλεύεται όλες τις δυνατότητες αυτού του παρεξηγημένου οργάνου. Αντιθέτως τις εκμεταλλεύεται στο έπακρον ο ιδιοφυής Χαουαρντ Σορ με το “Crash”όπου οι ηλεκτρικές του κιθάρες κάνουν ντουέτο με άρπες και φλάουτο, αν και κάπως σαν σύνολο είναι κουραστικό. Ο Ελιοτ Γκολντεθαλ με τον “Μαικλ Κολινς” και την “Ετυμηγορία” υπογράφει άλλα δυο πολύ καλά σκορ αν και όχι τόσο πρωτοπόρα όπως τα προηγούμενα του. Επίσης ο Γκολντσμιθ με το “city hall” επιστρέφει στην νουάρ αισθητική με τρομπέτα και τύμπανα κάνοντας κι αυτός μια πολύ καλή δουλειά. Στα action scores έχουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες συνθέσεις. Καλύτερο όλων η “Επικίνδυνη αποστολή” του Ντανυ Ελφμαν που δεν είναι ακριβώς action,αλλά ένα πολύ απρόβλεπτο και κλειστοφοβικό σάουντρακ όπου ακυρώνει όλες τις συμβάσεις του είδους! Πολύ έντονα κρουστά και τύμπανα, μπασταρδεμένα θέματα, αλλά επεξεργασμένα σωστά και γεμάτα ένταση, σακατεμένες μελωδίες και μια πολύ έντονη και αγωνιώδες ατμόσφαιρα ενώ στο ”Mars Attacks” οι μελωδίες που συνέθεσε δεν ήταν τόσο ισχυρές. Σε πιο “κλασικά” μονοπάτια για το είδος κινούνται “Ο Βράχος” του Χανς Ζιμερ και της παρέας του, με πολύ νευρώδη ρυθμό, χορταστική ενορχήστρωση, και καταπληκτικές μελωδίες και το “The Ghost and the Darkness” του Τζερυ Γκολντσμιθ που μπορεί να μην είναι τόσο γρήγορο στο τέμπο, η εξαιρετική του ενορχήστρωση όμως, με αφρικάνικες χορωδίες και συμφωνική ορχήστρα και τα συγκλονίστηκα του θέματα, το καθιστούν ένα εξαιρετικό άκουσμα, ενώ στα “Chain Reaction” “Star Trek: First Contact” και “Executive Decision”οι εμπνεύσεις του δεν είναι σπουδαίες. Το “Daylight” του Randy Edelman παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον λόγω της προσεγμένης χρήσης των ηλεκτρονικών, κάτι που δεν έκανε ο Μαρκ Μαντσινα με το “twister” και ο Αλαν Σιλβεστρι με το “The Long Kiss Goodnight”.Στο “Eraser” όμως τα πηγε πολύ καλυτερα. Τέλος ο Μαικλ Κειμεν με τα “101 σκυλιά της Δαλματίας” μας ανεβάζει με τις πολύ ευρηματικές μελωδίες του σε μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του!

ΟΣΚΑΡ ΔΡΑΜΑ ΟΣΚΑΡ ΚΩΜΩΔΙΑ ‘Η ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

Winner Winner

The English Patient-Gabriel Yared Emma- Rachel Portman

Nominees Nominees

Hamlet-Patrick Doyle The First Wives Club- Marc Shaiman

Michael Collins-Elliot Goldenthal The Hunchback of Notre Dame- Alan Menken

Shine-David Hirschfelder James and the Giant Peach- Randy Newman

Sleepers-John Williams The Preacher's Wife- Hans Zimmer

TOP 10

1. "The Hunchback of Notre Dame"- Alan Menken

2. "Hamlet" -Patrick Doyle

3. "The Portrait of a Lady"-Wojciech Kilar

4. “Washington Square”-Jan A.P. Kaczmarek

5. “Dragonheart”-Randy Edelman

6. “Mary Reilly”-George Fenton

7. "The English Patient"- Gabriel Yared

8. "Mission: Impossible"-Danny Elfman

9. “The Ghost and the Darkness“-Jerry Goldsmith

10. “Surviving Picasso”-Richard Robbins

Σάββατο 4 Αυγούστου 2018

1996

1996:ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ

Ακόμη μια μυθική χρονιά με πλήθος αριστουργημάτων που έγραψαν ιστορία. Η τιτανομαχία όμως είναι αναμεσά σε δυο γιγάντια σκορ. Στην μια γωνία το επικό μελόδραμα του Τζειμς Χορνερ προκαλεί, όσες φορές κι αν το ακούσεις ρίγη συγκίνησης. Τέτοιας δύναμης είναι τα θέματα, τέτοιας ανάπτυξης και ενορχήστρωσης που είναι αδύνατο να μην παρασυρθείς. Ανεπανάληπτο. Και στην άλλη γωνία ο αειθαλής Γκολντσμιθ με μια σύνθεση πραγματικό τσουνάμι, μια επέλαση των πνευστών και των τυμπάνων, μια αποθέωση του ιστορικού ,επικού σκορ. Το “love theme”ελεγειακό και ανατριχιαστικό σε ξεσηκώνει, όπως και οι σκηνές δράσης με το νευρώδες ρυθμό και την ογκώδη ενορχήστρωση.”Braveheart” η “First Knight”;Το ”Braveheart” ασφαλώς λόγω ταινίας έχει προβάδισμα, το “First Knight”,φυσικά είναι ένα πολύ κατώτερο έργο που δεν έχει ούτε το βάρος, ούτε την ποιητικότητα, ούτε την δύναμη της ταινίας του Μελ Γκιμπσον. Αλλά όσα λείπουν από την ταινία τα έχει η μουσικη του Γκολντσμιθ!!!Και επειδή εκτείνεται σε πιο μεγάλο καμβά είναι και το σκορ της χρονιάς!!!Δεν είχαμε όμως μόνο αυτά τα δυο αριστουργήματα εκείνη την χρονιά αλλά και αρκετά ακόμα. Ο Πατρικ Ντοιλ το βιολί του και για εκτη συνεχομενη χρονια δινει αριστουργημα με το “A Little Princess” καθώς παίρνει παιδική χορωδία και βιολί και κάνει θέματα θεσπέσια, που ναι μεν μπορεί αρκετά απ’ αυτά να είναι μικρά, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δεν επηρεάζουν το αριστουργηματικό σύνολο.Εξαιρετικός είναι και στο κλασικιζων “Μια γυναίκα από την Γαλλία” του Πατρις Λεκοντ,ενω στο λογικη και ευαισθησια εχει χασει καπως τον μελωδικο του οιστρο.Ο Ριτσαρντ Ρομπινς έγραψε κι άλλο ένα εξαιρετικό σκορ, έτσι γιατί μπορεί, με το “Ο Τζέφερσον στο Παρίσι”. Στα ίδια λημέρια είναι και ο Τζειμς Νιουτον Χαουαρνt με το κλασικοτροπο “Restoration” που κι εδώ υπάρχουν κάποια μικρά θέματα, αλλά εναρμονίζονται άριστα με τα βασικά, τα οποία είναι αριστουργηματικά.To καλύτερο όμως σε αυτό το είδος είναι η “καταραμένη σχέση” του Γιαν Κατσμαρεκ, ο οποίος χρησιμοποιεί κουαρτέτο εγχόρδων και σοπράνο για να αποτύπωση καλύτερα την τραγικότητα. Και τα καταφέρνει μοναδικά. Το χαβά του όμως και ο Ντανυ Ελφμαν την “Dolores Claiborne” την μοναδική φορά στην καριέρα του που έχει σαν σολιστικό όργανο το βιολί. Μα και ο Μάικλ Κειμεν με τον “Δον Ζουαν Ντε Μαρκο” είναι συγκλονιστικός. Πατώντας πάνω σε Ισπανικά μοτίβα και ισπανική λαϊκή παραδοσιακή μουσική, βάζοντας όμως την δικιά του προσωπικότητα και υπογραφή, δημιουργεί συνθέσεις ερωτικές και μαγικές που δεν σε κουράζουν όσες φορές κι αν τις ακούσεις. Ένα αριστούργημα! Και φυσικά τι να πούμε και για τον Ελιοτ Γκολτεθαλ που με το “Μπατμαν για πάντα” κάνει άλλο ένα απρόβλεπτο, φαντασμαγορικό, μα ιδιοφυή σάουντρακ όπου τα πιο απίθανα όργανα ξεπετάγονται από το πουθενά. Αριστούργημα όμως είναι και το “Il Postino” του Luis Bacalov ίσως το πιο ευαίσθητο και τρυφερό σάουντρακ όλων των εποχών!!!Και μιας που μιλάμε για ευαισθησία ο Τζων Μπαρυ με το “Άλικο Γράμμα” δεν είναι μόνο ευαίσθητος, αλλά και ερωτικός και ρομαντικός και σπαρακτικός χωρίς αυτή την φορά να κουράζει. Μαγεία όμως και ο Κριστοφερ Γιανγκ με το “Murder in the First” ο όποιος μας αποδεικνύει ότι ξέρει να γράφει και πιο χαμηλότονα και δραματικά και μάλιστα αριστουργηματικά!!!Σε αντιθετα μονοπατια κινειται ο Χαουαρντ Σορ με το “seven” η οποια είναι και η καλυτερη δουλεια που εχει κανει σε θριλερ.Οσο για τον Τζων Γουιλιαμς,στο Νιξον εχει μια κανει ενα απιστευτο κυριως θεμα απο τα καλυτερες του συνθεσεις αλλα μετα ειναι υποτονικος και εκτος απο το κομματι η "συζητηση με τον Μαο" δεν σου μενει απολυτως τιποτα,στην Σαμπρινα ομως μεγαλουργησε.Επίσης είχαμε και μια πολύ καλή χρονιά για τα “action scores”.Κάποια βέβαια απ’ αυτά έπεσαν στην παγίδα της υπερφόρτωσης, όπως τα “Cutthroat Island“ John Debney “Judge Dredd” Αλαν Σιλβεστρι ,αλλά δεν είχαν τόσο καθαρά θέματα “Outbreak” James Newton Howard, σε κάποια άλλα η χρήση ηλεκτρονικών αν και περιορισμένων, μείωσε την ποιότητα “Waterworld” James Newton Howard ,“Crimson Tide” Χανς Ζιμερ “Sudden Death” John Debney και κάποια άλλα όμως ήταν εξαιρετικά όπως το “Die Hard With a Vengeance” Michael Kamen και”Congo” Τζερυ Γκολνσμιθ. Εκτος όμως από τα αριστουργηματικά σάουντρακ και τα πολύ ενδιαφέροντα action scores,είχαμε και μερικές άλλες πολύ αξιόλογες δουλειές. “Richard III” Trevor Jones, “Cry, The Beloved Country” John Barry,” Heat” Elliot Goldenthal, “Jumanji” ”Casper” “Apollo 13” james Horner, “Sense and Sensibility” Patrick Doyle “The Usual Suspects” John Ottman,”Powder” Jerry Goldsmith, “Rob Roy” Carter Burwell, “Sabrina”,Nixon John Williams, “Nine Months“ ”Beyond Rangoon” Hans Zimmer, “Underground” Goran Bregovic, “Feast of July” Zbigniew Preisner, “Pocahontas” Alan Menken

ΟΣΚΑΡ ΔΡΑΜΑ ΟΣΚΑΡ ΚΩΜΩΔΙΑ Ή ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

Winner

The Postman (Il Postino)-Luis Enrique Bacalov Pocahontas-Alan Menken

Nominees Nominees

Apollo 13- James Horner The American President- Marc Shaiman

Braveheart-James Horner Sabrina-John Williams

Nixon- John Williams Toy Story-Randy Newman

Sense and Sensibility-PatricK Doyle Unstrung Heroes-Thomas Newman

TOP 10

1. “First Knight”- Jerry Goldsmith

2. ”Braveheart”-James Horner

3. "Il Postino"- Luis Bacalov

4. "Batman Forever"-Elliot Goldenthal

5. "Don Juan DeMarco"-Michael Kamen

6. “Murder in the First”- Christopher Young.

7. “Seven”-Howard Shore

8. “Total Eclipse”- Jan A.P. Kaczmarek

9. “Dolores Claiborne”-Danny Elfman

10. "A Little Princess"-Patrick Doyle

Παρασκευή 3 Αυγούστου 2018

1995

1995:Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ

Πατρικ Ντοιλ και Ντανυ Ελφμαν έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν τελείως καθώς συνεχίζουν ακάθεκτοι την λαμπρή πορεία τους, προσφέροντάς μας σάουντρακ η αριστουργηματικά ή κοντά στο αριστούργημα. Αυτή τη χρονιά και οι δυο δίνουν δεκάρια!!!Ο πρώτος με το “Φρανκεσταιν” μια επιθετική, ατμοσφαιρική και συναρπαστική μουσική που τα έχει όλα. Δράμα, φαντασία, τρόμο, αγωνία και περιπέτεια με μερικές πολύ εμπνευσμένες στιγμές.Βεβαια λιγακι σαν αλμπουμ η αληθεια είναι ότι κουραζει σε αντιθεση με την αέρινη, ανάλαφρη, ντελικάτη και γλυκιά μουσική του Ελφμαν για την “Μαύρη Καλλονή”.Ο Ντοιλ κερδιζει ασφαλως στην ταινια αλλα ο Ελφμαν βγαινει νικητης σαν αυτονομο ακουσμα,Όπως και να εχει μιλαμε για δυο πολύ σπουδαία σκορ, τα κορυφαία αυτής της της χρονιάς. Από κοντά και ο Ελιοτ Γκολντεθαλ με το απόκοσμο και σκοτεινά γοητευτικό “Συνέντευξη με έναν βρικόλακα” άλλη μια υπέροχη και παράξενη δημιουργία αυτού του εκπληκτικού συνθέτη, όπως και το “Cobb” που διαθέτει μερικά εξαιρετικά “action themes”αλλά και μια αυτοκαταστροφική ατμόσφαιρα, κάτι που ταιριάζει γάντι σε αυτόν τον ιδιόρρυθμη και οξύθυμη προσωπικότητα, με την τρομπέτα να αναδεικνύεται σε πρώτο όργανο. Μα και οι Χανς Ζιμερ και Τζειμς Νιουτον Χαουαρντ βρίσκονται σε μεγάλη φόρμα. Ο ένας με το “Βασιλιά των Λιονταριών” που για πολλούς είναι αριστούργημα, αλλά εγώ έχω κάποιες ενστάσεις όσο αναφορά την χοντροκομμένη ενορχήστρωση, και ο άλλος με το “Wyatt Earp” δείχνει να τιμά και να σέβεται τις παραδόσεις του γουέστερν γράφοντας μουσική απολύτως ταιριαστή για τέτοιου είδους ταινίες. Ηρωισμός για έναν ατρόμητο χαρακτήρα της άγριας δύσης καθώς και μεγαλοπρέπεια και λυρισμός για τα αχανής τοπία των αγόνων εκτάσεων. Στον ίδιο δρόμο κινείται και ο Γκολντσμιθ με ένα άλλο γουέστερν. Το “Bad girls” είναι κι αυτό ηρωικό και μεγαλοπρεπές, με τα πνευστά και τα τύμπανα να περιγράφουν την ένταση, την κιθάρα τις τρυφερές στιγμές και τα έγχορδα να αποδίδουν έναν πανέμορφο λυρισμό. Πραγματικά πολύ καλή δουλειά! Όπως πολύ καλή δουλειά έκανε και στο “River Wild” αν και κάπως υποτονικός, ενώ στο “Angie”είναι πολύ τρυφερός και συναισθηματικός. O Βοιτσεκ Κιλαρ μετα τον “Δράκουλα” ρίχνει τους τόνους και γίνεται κλειστοφοβικός και ερμητικά απειλητικός αλλά είναι κι εδώ έξοχος με το “Ο θάνατος και η κόρη” και ο Βασιλης Πολυδουρης με το “Βιβλίο της Ζούγκλας” μπορεί να είναι ορχηστρικός αλλά μελωδικά είναι πολύ μετριος. Ο Μορικονε με το “Wolf” είναι ανούσιος και βαρετός. Ο Χορνερ φέτος κάνει μόνο τρία σκορ με τους “Θρύλους του πάθους” να υπερέχουν. Πρόκειται για μια γεμάτη δουλειά πολύ φορτισμένη συναισθηματικά. Ο Αλαν Σιλβεστρι για πολλούς κάνει ένα αριστούργημα ,”Φορεστ Γκαμπ”αλλά εγώ διαφωνώ. Ναι μεν έχει ένα εξαιρετικό θέμα, που σε συγκινεί από την πρώτη νότα, αλλά οι υπόλοιπες μελωδίες του είναι σύντομες και χωρίς ανάπτυξη. Μικρά θέματα έχει και ο Πραισνερ με την “Κόκκινη ταινία” αλλά είναι ίσως ο μόνος συνθέτης που μπορεί να το κάνει τόσο καλά και τόσο ατμοσφαιρικά, αλλά στην συγκεκριμένη ταινία κλέβει πολύ από Μορις Ραβελ και στην “Λευκή ταινία” είναι επαναλαμβανόμενος. Στο δικό μας όμως “Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις” είναι θεσπέσιος. Ένας άλλος ευρωπαίος, ο Γκοραν Μπρεγκοβιτς, δεν είναι καθόλου σύντομος. Η “Βασίλισσα Μαργκο” έχει τρία εξαιρετικά θέματα τα οποία με την τραγικότητα τους σε κερδίζουν αμέσως. Ο Τζων Μπαρυ με τους “Σπεσιαλίστες” είναι ατμοσφαιρικός αλλά υποτονικός, όπως και ο Τομας Νιουμαν με “Little Women” “The Shawshank Redemption” που είναι καλός μόνο για μέσα στην ταινία. Αντιθέτως ο Γκρεμ Ρεβελ με το “Κοράκι” είναι απίστευτα γοητευτικός, με μια εντελώς ανομοιογενή ενορχήστρωση που περιλαμβάνει από ντουντουκ μέχρι χορωδίες, έδωσε στις συνθέσεις του μια μεταφυσική γοητεία. Ο Μαικλ Ντανα με το “Exotica” είναι εξωτικός και σεξουαλικός αλλά και άνισος καθώς οι μισές συνθέσεις του είναι υπερβολικά παραδοσιακές. Ο Ντειβντ Αρλοντ με το “ Stargate” είναι κάπως εγκρατής αλλά οι συνθέσεις του κουράζουν και ο Joel McNeely μας δίνει δυο πολύ καλά action scores στα οποία η σκιά του Γουίλιαμς “Iron Will” και η σκιά του Γκολντσμιθ “Terminal Velocity” σκεπάζουν τις συνθέσεις του και δεν τον αφήνουν να φανεί όσο πρέπει.

ΟΣΚΑΡ

Winner

The Lion King-Hans Zimmer

Nominees

Forrest Gump-Alan Silvestri

Interview with the Vampire-Elliot Goldenthal

Little Women-Thomas Newman

The Shawshank Redemption-Thomas Newman

ΤΟΠ 10

1. “Black Beauty”-Danny Elfman

2. “Mary Shelley's Frankenstein”-Patrick Doyle

3. “Interview with the Vampire”-Elliot Goldenthal

4. ” Death and the Maiden”- Wojciech Kilar

5. “Κουαρτετο σε 4 κινησεις” Zbigniew Preisner

6. “Legends of the Fall”- James Horner

7. “The Crow”-Graeme Revell

8. “Lion King”- Hans Zimmer

9. “Wyatt Earp”-James Newton Howard

10 . “Queen Margot” -Goran Bregovic

Πέμπτη 2 Αυγούστου 2018

1994

1994:ΔΑΚΡΥΣΑΝΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ

Δαιμονισμένος Τζειμς Χορνερ με δέκα!!! σάουντρακ!!!.Κανένα όμως απ’ αυτά δεν μπορούμε να που με πως είναι αριστούργημα. Κρατάμε όμως τρία. Το επικολυρικό “A Far Off Place”,το δραματικό “Swing Kids”,και το υποβλητικό θρίλερ “Φάκελος Πελεκάνος”.O Πατρικ Ντοιλ ακάθεκτος συνεχίζει το σερί του καθώς προσφέρει ένα συγκλονιστικό αριστούργημα το “Υπόθεση Καρλιτο” με ένα θέμα –όλα τα λεφτά-, το οποίο αυτός ο μεγάλος μουσικός κρατάει την συνοχή και την αρμονία του χωρίς ποτέ να διασπάτε η μελωδικότητα, για δέκα ολόκληρα λεπτά και μας ιδρώνει μόνο με το που το ακούμε, ενώ είναι εξαιρετικός και σε άλλες δυο δουλειές. Το σαιξπηρικό “Much Ado About Nothing” με μια οβερτουρα πραγματικό ποίημα και το “Needful Things” ένα πολύ υποβλητικό σκορ με επιβλητικές χορωδίες και μισ αξέχαστη εισαγωγή. Πραγματικά πολύ σπουδαία πορεία. Το χαβά του όμως και ο Ελφμαν που με τον “Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη” συνεχίζει κι αυτός το σερί των αριστουργημάτων. Επίσης εξαιρετικό είναι και το “Sommersby” μια λυρική και ευαίσθητη σύνθεση. Και μιας και μιλάμε για ευαισθησία τρία πολύ μεγάλα σάουντρακ αποτελούν σημεία αναφοράς, ακόμη και μέχρι τις μέρες μας. Ο Ρισταρντ Ρομπινς με τα “ Απομεινάρια μιας μέρας” μας ανατριχιάζει με τον εσωτερικό σπαραγμό αυτής της συγκλονιστικής ταινίας, ο Ελμερ Μπερσταιν με τα “Χρόνια της αθωότητας” ντύνεται Μπραμς και αποτυπώνει όλο τον σπαραγμό και το αδιέξοδο της υποκριτικής κοινωνίας των αριστοκρατών και φυσικά ο Μαικλ Ναιμαν με την ναυαρχίδα του “Μαθήματα Πιάνου” έναν ύμνο πάνω στην μουσική και την αγάπη! Είμαστε αναμφίβολα στην χρονιά οπού τα πάντα είναι εσωτερικά και η μουσική το αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο. Στα ίδια μονοπάτια κινείται και ο Τζων Μπαρυ με το “Ruby Cairo” μια πολύ τρυφερή στιγμή όπως και η “Ανήθικη πρόταση”. Εξαιρετικοί στο ίδιο ύφος είναι και ο Χανς Ζιμερ με το “Σπίτι των πνευμάτων” η πρώτη του σπουδαία δουλειά, όπως και ο Κυταρο με την ταινία του Ολιβερ Στουν “Ουρανός και Γη”.O Πραισνερ αυτή την φορά αλλάζει ύφος και αποφασίζει να γίνει λίγο πιο εξωστρεφής με το αριστουργηματικό “The Secret Garden” την μοναδική φορά που άφησε στην άκρη την μανιέρα του με τις μεγάλες παύσεις, τις οποίες επιστράτευσε για το “ Three Colors: Blue” την ίσως καλύτερη δουλειά του στην τριλογία του Κισλοφσκι.O Πολυδουρης με το θαυμάσιο “ Free Willy” κάνει σωστή χρήση ηλεκτρονικών και ορχήστρας και ο Bruce Broughton μας γυρνάει πίσω στην εποχή του “Σιλβεραντο” χάρις την εξαιρετική δουλειά που έκανε με το “Tombstone” και ο Ντέιβιντ Γκρουσιν μετα το “Γκουνις” θα υπογράψει την καλύτερή του δουλειά. Η “Φίρμα” συνδυάζει την περιπέτεια, το ρομάντζο, την αγωνία ,την τζαζ αισθητική με μόνο ένα όργανο!!!Το πιάνο!!!Πραγματικά ασύλληπτη ευρηματικότητα και τόλμη!!!Ο Φεντον με το “Shadowlands”είναι έξοχος έχοντας σαν βάση ένα κουαρτέτο, ενώ ο Μορικονε με το “In the Line of Fire” κάνει ένα πολύ περίεργο, αλλά απρόσμενα γοητευτικό σκορ που δεν ξέρεις που ακριβώς να το κατατάξεις.Ο Κριστοφερ Γιανγκ με το “Σκοτεινό εγώ” είναι υποβλητικός, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι η συγκεκριμένη δουλειά ανήκει στις καλύτερές του, ενώ ο Τζερυ Γκολνσμιθ έδωσε ένα αριστούργημα, και τρία πολύ ενδιαφέροντα σάουντρακ. Το “Dennis the Menace” είναι μια θαυμάσια ανάλαφρη και κωμική δουλειά, το “Malice” ένα ατμοσφαιρικό και νοσηρό θρίλερ και το “Matinee” μια υπέροχη και πολύ γλυκιά μουσική. Στον “Rudy” όμως είναι συγκλονιστικός. Η ανάπτυξη του κυρίως θέματος που είναι και μια από τις πιο εμπνευσμένες του συνθέσεις, που οδηγεί κλιμακωτά στον θρίαμβο της ανθρώπινης θέλησης και της κατάρριψης του απίστευτου μέσα από τις μεγαλειώδεις μελωδίες του, τις τόσο ανθρώπινες και ευαίσθητες, είναι μια ακόμη σπουδαία στιγμή στην πλούσια φιλμογραφια του. Για μια ακόμη φορά όμως ο Γουίλιαμς συγκινεί τον πλανήτη με τις μουσικές του. Δεν είναι μόνο η αποκάλυψη των δεινοσαύρων κάτω από τις λυρικές και δοξαστικές νότες του στο”Jurassic Park” ,που καθιστούν αυτή την σκηνή μια ακόμη μεγάλη στιγμή στην ιστορία της κινηματογραφικής, όσο το “ρέκβιεμ” που έγραψε για την αριστουργηματική ταινία του Σπιλμπεργκ “Schindler's List”.Το κυρίως θέμα έγινε συνώνυμο της θλίψης και του σπαραγμού απανταχού στον κόσμο και τα υπόλοιπα θέματα που παντρεύουν την εβραϊκή παραδοσιακή μουσική με την συμφωνική ορχήστρα διακατέχονται από το αίσθημα της απώλειας και της οδύνης. Ίσως το κορυφαίο δραματικό σάουντρακ που έγινε ποτέ!

ΟΣΚΑΡ

Winner