Οτι πιο κοντά στην αρχαία ελληνική τραγωδία
Καταρχήν το Games Of Thrones έχει πάρα πολλά προβλήματα.Το κυριότερο απ' αυτά είναι ότι πολλά πράγματα λέγονται αντί να δείχνονται. Μαθαίνουμε πολλα πραγματα για τους χαρακτήρες απο τους μονολόγους και διαλογους κάτι το οποίο εν έτη 2019 είναι απόλυτο σφάλμα Είναι ο νούμερο ένας κανόνας της δραματουργίας εδώ και χρόνια: ΔΕΙΞΤΕ ΜΗΝ ΛΕΤΕ!!! θα παραθέσω μια άλλη σειρά με πληθώρα χαρακτήρων η οποία κάθε φόρα που ήθελε να διυσδήσει στην ψυχοσύνθεση των ηρώων έδειχνε αποσπάσματα απο το παρελθόν με σκηνές δείχνοντάς μας μέσα απο τις πράξεις τους τον χαρακτήρα τους και την προσωπικότητα τους. Η σειρα αυτη ειναι το Lost οπού όλα εκεί δειχνόντουσαν απο τις πράξεις. Εδώ εχουμε μια τελείως ξεπερασμένη τεχνική, οπως είναι οι μονόλογοι.Έτσι λοιπόν η σειρά τους τρεις πρώτους κύκλους φαντάζει ιδιαίτερα φλύαρη. Το αλλό μεγάλο της πρόβλημα είναι οι αποστάσεις και ο χρόνος ταξιδιών. Δηλαδή υπήρχαν περιπτώσεις που ένα ταξιδι απο την μία άκρη στην αλλή γίνονταν στο ίδιο ακριβώς επεισόδιο κυρίως στον Λόρδο Μπέιλς, και σε άλλες περιπτώσεις μια ίδια περίπου απόσταση κάναν πέντε επεισόδια να την διασχύσουν. Αυτές οι δυο πολύ χτυπητές αδυναμίες κάπου σε πετάνε έξω απο την ιστορία. ΟΜΩΣ!!! Εδώ μπαίνει το όμως!Από την άλλη έχουμε τόσα πολλά υπερθετικά στοιχεία που καλύπτουν αυτές τις αδυναμίες και με το παραπάνω.
Πρωτον: Το Games of Thrones δεν είναι για ηλίθιους. Και αυτό γιατί οι πολλοί ήρωες ,οι πολλές ονομασίες ,οι πολλές τοποθεσίες η διαλεκτικότητα των ηρώων που είναι και καλοί και κακοί ταυτόχρονα κουράζουν το απαίδευτο και τεμπέλικο κοινό που έχει μάθει σε εύκολα σήριαλ και μασημένη τροφή απλά για να περνάει την ώρα του. (Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ.Για πιο λόγο να σκοτώνεις την ώρα σου???Ο χρόνος που μας έχει δοθεί είναι ελάχιστος.Ύπάρχει τόσος πολύ όγκος αριστουργημάτων να χωθεί κάποιος και ομώς όχι.Προτιμάμε να σκοτώνουμε την ώρα μας λές και έιμαστε αθάνατοι σαν τα ξωτικά του Αρχοντα. Λες και είμαστε στο 1800 που δεν υπήρχε ούτε κινηματογράφος, ούτε σειρές , ούτε στερεοφωνικά να ακούς μια αγαπημένη μουσική ξανα και ξανά και η μόνο συντροφιά του ανθρώπου ήταν το βιβλίο.) Επίσης δεν έχει σύντομη περίληψη στην αρχή κάθε επεισοδίου που να λέει τι έγινε στο προηγούμενο. Δεν με ενδιαφέρει να το θυμάστε.
Δευτερόν: Εχουμέ μια λεπτομερέστατη και εντυπωσιακότατη αναπαράσταση εποχής. Πρόκειται μέχρι στιγμής για την τελειότερη σειρά σε αυτο το είδος. Αυτό το παράλληλο σύμπαν που δημιούργησε ο Μάρτιν εκτείνεται σε έναν καμβά ασφαλώς μεσαιωνίκο. Και δεν είναι μόνο τα σκηνικά και τα κουστούμια αλλά και οι συμεριφορές όχι μονο των βασικών χαρακτήρων αλλά και της μάζας. Απο τους αριστοκράτες μέχρι και τον λαό. Κάθε περιοχή έχει τα δικά της ήθη και έθιμα και τις δικές της παραδόσης. Οι γάμοι μεταξύ συγγενών σε ένα βασίλειο είναι κάτι φυσιολογικό ενώ σε ένα άλλο κατακριτέοι. όπως και οι σεξουαλικές προτιμήσεις.
Και περνάμε στα πολύ σπουδαία. Την σχέση της σειράς με την Ρωμαική ιστορία ,τις σαιξπιρικές τραγωδίες και κυρίως την Αρχαία ελληνική τραγωδία.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός για να καταλάβει κανείς οτι ο Μάρτιν τοποθέτησε την ρωμαική ιστορία τον Μεσαίωνα με κάποιες φυσικά παραλλάγες. Οι βόρειες φυλές πέρα απο το τείχος ,με τους θηριώδεις πολεμιστές ,οι οποιές ζουν απείθαρχα πολεμώντας η μία την άλλη και κάνοντας επιθέσεις στην Αυτοκρατορία του Γουέστερος προκαλώντας τις φθορές και οι οποιές ενώθηκαν μόνο μια φορά την ιστορία τους κάτω απο έναν ηγέτη μοιάζουν πάρα πολύ με τους Γαλάτες. Όντως κάτι τέτοιο στην πραγματική ιστορία έγινε για πρώτη φορά όταν ο Βερσινζεντορίξ ήταν ο μοναδικός πολέμαρχος που ένωσε τους γαλάτες και αφου συγκέντρωσε έναν εκλπηκτικό στρατό απο 240.000 πολεμόχαρους άντρες αμύνθηκε εναντίον των Ρωμαίων. Δυστυχώς όμως έπεσε επάνω στην μεγαλοφυία του Ιουλιου Καίσαρα που με 90.000 ρωμαίους τους εξαφάνισε.
Οι Νταθράκοι, αυτοί οι άριστοι ιππείς με τα πρωτόγονα ένστικτα οφείλουν την δημιουργία τους στους Ούννους.
Η Καλλίσυ που απελευθερώνει τον έναν σκλαβομένο λαό μετά των άλλον είναι σίγουρα ο Σπάρτακος. Εδώ υπάρχει και μιαν ιδεολογική διαφορά που την διαφοροποιεί απο τον Σπάρτακο. Το κύριο αίτημα του Σπάρτακου ήταν οι σκλάβοι να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Δεν είχε βάλει ζήτημα κατάλησης της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας ή αλλαγή ενός συστήματος με ενά άλλο. Η Καλίσσυ μιλάει ανοιχτά για παγκόσμια επανάσταση και κατάληψή του Θρόνου κι έτσι φερνει περισσότερο προς τον Λένιν. Μάλιστα όταν απελευθερώνει τους Νότιους Λαούς και τους απαλάσει απο τα δεσμά οι ξεπεσμένοι Αρχοντες ξεκιναν αμέσως την αντεπανάσταση προκαλώντας της μεγάλη ζημιά οπως ακριβώς έγινε και με την Οκτωβριανή επανάσταση. Τα συνθημάτα επίσης στους τοίχους "Θάνατος στα αφεντικά" είναι ακόμη μια απόδειξη πως ο Μαρτιν είχε στο μυαλο του και λίγο απο Λένιν. Επίσης μια άλλη απόδειξη είναι η συζήτηση που είχε με τα αφεντικά όταν εκείνα τις λέγανε πως δεν γίνεται να υπάρξει ένας κόσμος χωρίς δούλους και πως είναι παράδοση χιλιάδων ετών. Αυτή η συγκρουσή μεταξύ καινούργιου και παλιού μας φέρνει έντονα στο μυαλό τις διαμάχες που υπήρχαν πάντα στις κοινωνικες ανακατατάξεις. Όμως δεν μπορούμε να πούμε πως ο Μάρτιν είναι Μαρξιστής ,γιατί η κατάργησή της δουλείας ήρθε με την άνοδο του καπιταλισμόύ. ( Άσχετα αν τώρα δημιουργεί πάλι σκλάβους. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτό το σύστημα φτάνει στο τέλος του.Και φυσικά ότι φτάνει στο τέλος του γίνεται πολύ επικύνδυνο)) Μάλιτστα ο Τάιρον Λάνιστερ το λέει καθάρα σε μια συζήτηση μαζί τους,όταν εκείνα φοβόντουσαν πως θα χάσουν τα πλούτη τους αν καταργηθεί η δουλεία. "Εγω είμαι απο τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο και απο κει που κατάγομαι δεν υπάρχουν καθόλου δούλοι". Ο Μάρτιν λοιπον δεν είναι μαρξιστής. Είναι σίγουρα άνθρωπος προοδευτικός και τον ενοχλεί που τα πράγματα οδεύουν πάλι στον θεσμό της δουλείας και είναι σαν να λέει στους επιχειρηματίες ,"οτι κύριοι δεν χρειάζεται να υιοθετίσεται την απλήρωτη εργασία για να παραμείνετε μεγιστάνες . Υπάρχει τρόπος να είμαστε όλοι ικανοποιημένοι" . Δεν ζητάει λοιπόν κατάργηση του καπιταλισμού,αλλά καλύτερο καπιταλισμό όπως και ο περισσότερος πλανήτης αυτήν την στιγμή.Το αν σε μερικά χρόνια η πλειοψηφία θα θέλει κατάργηση του καπιταλισμού ,αυτό δεν το ξερώ.Το αν ο Μάρτιν και ο κόσμος έχει δίκιο αυτό είναι άλλο ζήτημα. Προσωπική μου άποψη πως ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν θα καλυτερεύει αλλά θα χειροτερεύει. Ύπαρχει μια περίπτωση να καλυτερέψει ο καπιταλισμός μόνο αν δουν οι έχοντες οτι παν να χάσουν την εξουσία. Και όταν λέω να χάσουν την εξουσία δεν εννόω τα πιόνια τους. Τον Μακρόν, τον Τραμπ, την Μερκελ, τον Ομπάμα κλπ αλλά τις πολυεθνικές. Όταν λοιπόν οι πολυεθνικές δουν οτι παν να χάσουν την εξουσία (την ελευθερη οικονομία) και τα κέρδη τους απο τον Λαό τότε ναι θα αρχίζουν να παραχωρούν κάποια προνόμια. Γιατί οι καπιταλιστες έχουν ένα πολύ σοβαρό πλεονέκτημα έναντι του Λάου. Όταν δουν τα σκούρα συνεννοούνται πολύ πιο ευκολά απο τους εργαζομένους.
Το Βασίλειο του Γουεστερος με τις διχόνειες ,τις ίντρικες ,τις διαστροφές, την διαφθορά, την εξαθλίωση του λαού, την αστυνομοκρατία, την εκκεντικότητα των αυτοκρατόρων του μας παραμπέπει σίγουρα στην Ρωμαικη αυτοκρατορία. Ο οίκος των Λάνιστερ που έχει σαν ρητό " Δεν νοιάζεται το λιοντάρι για την γνώμη των προβάτων" και περιφρονεί των λαό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον Οικο των Σταρκ που είναι πιο δημοκρατικοί κάτι που στην αρχαία ρωμη αυτά τα δύο ρεύματα ήταν σε συνεχή σύγκρουση. Οι Βασιλιάδες Τζέφρυ Λάνιστέρ και Ράμσευ Μπόλτον έχουν κάτι απο την διαστροφή του Κόμοδου.
Ο Μάρτιν λοιπόν τοποθέτησε την Ρωμαικη ιστορία σε μεσαιωνικό φόντο και πήρε άριστα. Πάμε να δούμε τώρα και το πιο βασικο της στοιχείο.Αυτο που την κάνει να είναι μια συνέχεια των δικών μας τραγικών. Την σχέση της με την αρχαία τραγωδία.
Λοιπόν ,αυτό που κάνει την αρχαία μας τραγωδία τόσο γοητευτική ,τόσο διαχρονική, τόσο καθολική ,τόσο σπουδαία είναι ΄δυο πράγματα: Η σύγκρουση δικαίων και τα αναπάντητα ερωτήματα.
ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΔΙΚΑΙΩΝ: Το μεγαλοφυες στην τραγωδια ειναι οτι δεν πολεμάει το καλό με το κακό ,το δίκαιο με το άδικο. Αλλά τα δίκια μεταξύ τους. Κάθε φορά που μιλάει η Αντιγόνη έχει δίκιο. Κάθε φορά που μιλάει ο Κρέοντας έχει δίκιο. Κάθε φορα που μιλάει ο Μενέλαος έχει δίκιο. Καθε φορά που μιλάει ο Αγαμέμνονας έχει δίκιο και πάει λέγοντας. Έιναι εκπληκτικό το πως Αμερικάνοι συγγραφείς, και κυρίως ο Μάρτιν, πήραν το κυριότερο στοιχείο της δικιάς μας τραγωδίας και το κολήσαν αυτούσιο στις δικές τους τραγωδίες. Έτσι λοιπόν και στο Games of Thrones έχουμε σύγκρουση δικαίων και όχι δίκαιου με άδικου όπως στον Άρχοντα του Τόλκιν. Διότι ο ένας εμπνέεται και έχει σαν οδηγό τον Ευριπίδη τον Σοφοκλή τον Αισχύλο και ο άλλος την απλοική Χριστανική φιλοσοφία.Δεν μηδενίζω τον Τόλκιν ,ίσα ίσα που είναι αξιοθαύμαστο αυτο που έκανε με τον Αρχοντα, αλλά ο Μάρτιν προχωρεί πολλά σκαλιά παραπάνω.Έτσι λοιπόν κι εδώ όσο δίκιο έχει ο οίκος των Σταρκ ,αλλό τόσο δίκιο έχει και ο οίκος των Λάνιστερ,όσο δίκιο έχει ο Τάιρον Λάνιστερ άλλο τόσο δίκιο έχει και ο πατέρας του. Όσο δίκιο έχουν οι σύμαχοι που πολεμόυν εναντίον των Νεκρών άλλο τόσο δίκιο έχει και η Σέρσευ Λάνιστερ που τους κοροιδεύει και δεν στέλνει το στρατό της. Οσό δικιο έχουν οι δύο λόρδοι που δεν προσκυνούν την Καλίσσυ ,άλλο τόσο δίκιο έχει κι αυτή που τους καίει.Όσο δίκιο έχουν αυτόι που βάζουν την Σέρσευ να κάνεί τον δρόμο της ντροπής ,άλλο τόσο δίκιο έχει κι αυτή που ανατινάζει αθώους και ενόχους σε μια μνειμειώδη σκηνή. Η σύγκρουση δικαίων είναι κατι πρωτοφανές στο Games of Thrones βρίσκεται παρόν σε όλη την σειρά με όλους τους χαρακτήρες.
ΤΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: Όλα τα μεγάλα έργα της ανθρωπότητας βάζουν ερωτήματα αναπάντητα. Ας πάρουμε παράδειγμα την αγαπημένη μου τραγωδία. την Ιφιγένεια Εν Αυλίδι του Ευριπίδη.
Πως γίνεται ένας πατέρας σαν τον Αγαμέμνονα που είχε ενδιασμούς για την θυσία της Ιφιγένειας την στιγμή που και ο αδερφός του ,του έχει πει οτι δεν χρειάζεται να θυσιάσει την κόρη του εκείνος αποφασισμένος του λέει οτι θα το κάνει. Πως άλλαξε την γνώμη του τόσο απότομα;
Και γιατί επίσης υπάρχει αυτή η απότομη μεταστροφή της Ιφιγένειας που την μία λέει μην με θυσιάσεις και την άλλη λέει θα θυσιαστώ???
Αυτά τα ερωτήματα είναι αναπάντητα εως και σήμερα. Ή μάλλον οι απαντήσεις που έχουμε είναι μοιρασμένες. Η εθνικοπατριωτική άποψη δίνει την απάντηση πως μπροστά στα οφέλη της πατρίδας ένας πατέρας πρέπει να θυσιάσει ακόμη και το παιδί του γιατί πρώτα η πατρίδα και μετά η οικογένεια. Και στην μεταστροφή της Ιφιγένειας απαντάνε πως είναι καθαρός ηρωισμός και πως όλα τα κοριτσάκια πρέπει να σκέφτονται έτσι ηρωικά και να μην υπολογίζουν την ζωή τους μπροστά στα οφέλη της πατρίδας.
Από την ΄άλλη, η μαρξιστική άποψη δίνει τις δικές της απαντήσεις. Η μεταστροφή του Αγαμέμνονα που λέει πως τελικά θα πάμε στην Τροία γιατι δεν γίνεται οι εχθροί να έρχονται εδώ και να μας κλέβουν τις γυναίκες, οφείλεται στα πλούτη που μυρίστηκε.Η αρπαγή της Ελένης ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει έναν πόλεμο που θα τον κάνει πλούσιο και μπροστά στα πλόυτη θα σκοτώσω ακόμη και το ίδιο μου το παιδί. Τώρα για την μεταστροφή της Ιφιγένειας υπάρχει η εξής απάντηση. Οτι έχουμε να κάνουμε με ειρωνία. Όταν η Ιφιγένεια αλλάζει γνώμη και λέει θυσιάστε με ,δεν το κάνει για αγάπη προς την πατρίδα αλλά επειδή κατανοώντας το σκεπτικό του πολεμοκάπηλου πατέρα της και των ομοίων του, είναι σαν να τους λέει "σας σιχάθηκα πια. Θυσιάστε με να τελειωνουμε με εσάς που έμπλεξα" . Βέβαια το να θυσιαστείς για την πατρίδα σου είναι πράγμα απολύτως φυσιολογικό και ιδεατό. Άλλο όμως να θυσιαστώ πολεμώντας έναν κατακτητή που θα καταλύσει δικαιώματα και που θα βιάσει την οικογένεια μου και άλλο να θυσιαστώ για να τα κονομήσουν κάποιοι. Τώρα το ποιος από τους δύο έχει δίκιο βρείτε το μόνοι σας.
Στο Games of Thrones έχουμε πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Μπορεί κανεις να πει με σιγουριά αν ο Τζων Σνόου είναι προδότης η όχι?? Μπορει να πει κανείς με σιγουριά αν ο Ταίρον Λανιστερ που στρέφεται εναντίον του οίκο του είναι προδότης? Μπορεί να πει κανείς με σιγουριά αν η Καλίσυ είναι απελευθερώτρια ή κατακτητής? Η Σερσευ Λάνιστερ έχει δίκιο οταν ανατινάζει το ιερο;Οι φανατικοί θρησκόληπτοι έχουν δίκιο που την εξευτελίζουν έτσι κάνωντας την να περπατήσει γυμνή σε όλο το πλήθος? Όταν η ερωμένη του Τζων Σνόου ,η βάρβαρη κοκκινομάλα, του μιλάει για ελευθέρια με τον αναρχικό και απείθαρχο τρόπο ζωής που ζουν οι βάρβαροι και του λέει πως μέσα απο το τείχος υπάρχει η σκλαβιά των κανόνων έχει δίκιο.Οταν ο Τζων Σνόου της αντιλέγει πως οι κανόνες είναι που κάνουν η ζωή να έχει κάποιο νόημα έχει κι αυτός δίκιο με την σειρά του.Τί είναι ο Τζων Σνόου? Ελευθερος η φυλακισμένος? Παρομοίως και μια αλλη τραγωδία έχει αναπάντητα ερωτήματα. Το Breaking Bad .
Μπορει να πει κανείς με σιγουρια αν ο Γουελτρ Γουάιτ είναι νικητής η χαμένος? Μπορει κανεις να πει με σιγουρια αν όλα αυτά τα έκανε γι αυτόν ή για την οικογένεια του? Γιατί η γυναίκα του αλλάξε τελείως στάση οταν έμαθε τι έκανε? Γλυκάθηκε απο τα χρήματα ή τον στηριξέ επειδή τον αγαπούσε? Γιατί ο Γουέλτερ έχει εμμονή με τον Τζέσι και δεν τον αποχωρίζετε?
όλα αυτά τα ακρως γοητευτικά ερωτήμα που βάζουν τα μεγαλα έργα μπορεί κανεις να τα δει σε αυτες τις δύο σειρές.
Μα τα θετικά του Games of Thrones δεν εξαντλούνται εκεί. Οι επιροές του δεν έχουν να κάνουν μόνο με την ρωμαική ιστορία ,την αρχαια και σαιξπιρική τραγωδία αλλά και με τα Ομηρικα έπη και την ιστορια της αρχαιας ελλάδας. Κάθε στρατόπεδο έχει τους δικούς του πολεμιστές και βασιλίαδες με τα δικά τους χαρακτηριστικά ο καθένας.Απο την μία εχουμε Αχιλλέα , Αίαντα και Οδυσσεα και απο την άλλη Έκτορα,Πάρη και Πρίαμο. Έτσι κάθε μάχη έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον γιατί παρακολουθούμε ξεχωριστούς και ικανους ήρωες και όχι χαρακτήρες καρικατούρες. Οι οίκοι που μάχονται μεταξύ τους καθώς και οι φυλές μπορει βεβαίως να είναι πιο κοντά στην ρωμαική ιστορία ,αλλά όμως μπορεί να είναι και αρχαίοι έλληνες που τρώγονται μεταξύ τους παραμονές της μεγάλης επίθεσης. Κατι που στο Games of Thrones είναι ο στρατός των νεκρών ,αλλά μπορεί να είναι και οι Πέρσες. Μπορεί να βλέπουμε Θηβαίους με Κορίνθιους, Αθηναίους με Σπαρτιάτες να συναγωνίζονται για την κυριαρχία της Ελλάδας. Οι ασπίλοι έχουν σπαρτιατικά χαρακτηριστικα, ενω εκεί που εκπαιδεύονται οι Μέιστερ θα μπορούσε να είναι και η Κως όπου εκπαιδεύονταν όλοι οι γιατροί.Έπίσης ο Σαμγουελ Τάρλυ λέει πως θέλει να πάει στην πόλη με την μεγαλύτερη βιβλιοθήκη όπου οι τέχνες ακμάζουν,κάτι που θα μπορούσε να είναι η Αλεξάνδρεια ή η Αθήνα. Όταν Ο Τάιρον Λανιστερ ανατινάζει τον στόλο του Στάνις Μπεράθιον αυτό το έκανε αφού μελέτησε τα βιβλία της ιστορίας και μας φέρνει στο μυαλό όχι μόνο το υγρο πυρ μα και τον Αρχιμήδη που εκαιγέ τα πλοία με κάτοπτρα.
Στον στρατο των νεκρών πρέπει να σταθούμε. Τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν οι νεκροί?? Οι Λευκοί οδοιπόροι είναι δημιούργημα των παιδιών του ΄δάσους .Τους δημιουργήσανε για να προστατευσούν τα δάση απο την απληστία των ανθρώπων που τα κόβανε για να δημιουργήσουν τα βασιλεια τους. Τα παιδιά του δάσους χάσαν όμως τον έλεγχο και οι λευκοί οδοιπόροι στράφηκαν στο τέλος ενταντίον των δημιουργών τους. Εδώ έχουμε ενα άκρως εντυπωσιακό εύρημα. Απο την μία έχουμε ένα απλοικό οικολογικό μυνημά και απο την άλλη κάτι πολύ πιο βαθύ. Για πιο λόγο στράφηκαν εναντίον των δημιουργών τους? Έναν παρόμοιο προβοληματισμό είχαν δυο αριστουργηματικές ταινίες. Η ομίχλη και το Μπλέιντ Ράνερ. Στην ομιχλη του Κάρπεντερ οι νεκροι επιστρέφουν για να επιβάλουν δικαιοσύνη σκοτώνοντας όσους τους οδήγησαν σε ατιμοτικό θάνατο διά προδοσίας. Αφού πάρουν τα κεφάλια όσων ευθύνονταν γι αυτη την τραγωδία θα επεστρέψουν πάλι απο κει που ήρθαν. Στο Μπλέιτ Ράνερ οι ρέπλικες επαναστατούν εναντίον των δημιουργών τους γιατί τους έδωσαν ημερομηνία λήξης.Τους προγραμάτισαν να πεθάνουν μετά απο κάποια χρόνια αφού έχουν ζήσει μια ζωή χωρίς συναίσθημα και υπερετώντας τους ισχυρούς Ξεκινάνε λοιπόν μια απέλπιδα και μάταιη προσπάθεια ωστέ να βρουν τον δημιουργό τους και να τους δώσει λίγη ζωή ακόμη.Όλο λοιπόν το δίκιο το έχουν οι νεκροί της ομίχλης και οι ρέπλικες του Μπλέιντ Ράνερ. Τωρα οι Νεκροι του Games of Thrones δεν έχουν κάποιο κίνητρο. Εδώ είναι άλλη μια χτυπητή αδυναμία της σειράς. Δεν ξερω αν στο τελευταίο κύκλο αναλυθούν καπώς περισσότερο αλλα μέχρι στιγμής είναι το μόνο βασίλειο χωρίς βάθος.
Όμως το ακόμη εντυπωσιακότερο χαρισμά αυτής της σειράς δεν είναι η σχέση της με τις μεγάλες τραγωδίες αλλά η εξέλιξη των χαρακτήρων. Πραγματικά θα μπορούσαν να γραφτουν βιβλία για το πως τόσοι πολλοί χαρακτήρες περνάνε τόσα πολλά σκαμπανεβάσμτα. Είναι κάτι εξωπραγματικό,είναι κάτι πρωτάκουστο και κάτι ασύληπτο. Σχέδον όλοι οι ηρωες διανύουν έναν γολγοθά,.μια Οδύσεεια. Όσους βλέπουμε στο ζενίθ φτάνουν στο ναδίρ και μετα πάλι στο ζενιθ. Οσους βλέπουμε στον Πάτο φτάνουν στην κορυφή, μετά πάλι στον Πάτο και μετά ξανά στην κορυφή. Είναι κατί ακραία γοητευτικό που σε συγκλονίζει και θα πρέπει να μελετηθεί απ όλους τους συγγραφεις ο τρόπος με τον οποιο γίνονται όλα αυτα. Ο Τζων Σνοου απο παιδάκι για τα θελήματα έγινε βασιλιάς του Βορρά,απο βασιλιάς του Βορρά τελικά ασπάστηκε τον τρόπο ζωης των άγριων και ήρθε σε ειρήνη μαζί τους. Όμως τελικά οι ρίζες του τον κράτησαν και επέστρεψε στην πειθαρχημένη ζωή. Εκεί αμφισβητήθηκε έντονα και δολοφονήθηκε. Ξαγγενήθηκε όμως και πλέον αναγέννημένος οδηγεί τον στρατό του. Οι αδερφες Σταρκ επίσης εχούν κι αυτές μια Οδύσσεια μπροστά τους. Ο Τζέιμι Λανιστερ απο τα ψηλά στα χαμηλά ,κοντά στον θάνατο και τον εξευτελισμό και μετά πάλι στα ψηλά. Η Καλίσσυ το ίδιο. Ο Θίον Γκέιτζοι μια απο τα ίδια. Ο Τάιρον Λανιστερ επίσης. 'Εσωσε το βασίλειο των Λανιστερ και ο λαός στράφηκε εναντίον του. Καταδικάστηκε σε θάνατο και απο πλούσιος έγινε σκλάβος για πούλημα και μετά πάλι το δεξί χέρι της Βασσίλισσας ,αλλά σε άλλον Οίκο. Μα δεν είναι μόνο οι Βασιλιάδες και οι πολέμαρχοι που περνάνε δια πυρος και σιδήρου. Είναι και οι σωματοφύλακες τους. Το λαγωνικό απο νούμερο ένας σωματοφύλακας κόντεψε να σκοτωθεί απο γυναίκα και τελικά τα κατάφερε και επέζησε. Ο Μορμοντ, ο σωματοφύλακας, της Καλίσυ, τρομερός και ξακουστός ξιφομάχος, πολεμάει δίπλα της, δοξάζεται , εξορίζεται, επιστρέφει, αρωσταίνει και κοντευεί να πεθάνει,φευγει για να βρει την θεραπεία , και τέλος επιστρέφει κι αυτός αναγεννημένος. Το Βουνο ,ο σωματοφύλακας της Σέρσευ μια απο τα ίδια. Κοντεψέ να πεθάνει και αναγεννήθηκε πιο ισχυρός.'Ολοι λοιπόν οι ήρωες είναι αναγενημένοι γιατί όλοι έχουν πεθάνει. Πρόκειται για μεγαλοφυή ευρήματα. Μα πάνω απ όλα στέκεται η Σίρσευ Λάνιστερ. Αύτή η δολοπλόκα,ραδιούργα,πουτάνα, σκρόφα, ένα κράμα Λαίδης Μάκβεθ και Ριχάρδου Γ έιναι ο απόλυτος χαρακτήρας. Όλοι μισούμε την Σιρσεύ μα όταν κάνει την διαδρομή της στην πορεία της ντροπής αρχίζουμε και την συμπονάμε.Και όταν ανατινάζει την εκκλησία και σπέρνει τον Θάνατο, αρχίζουμε κάπου και την θαυμάζουμε και την κατανοούμε.
Τετοιά διαδρομή, πολυπλοκότητα, εναλαγές και ψυχοσύνθεση σε τόσους πολλόυς και διαφορετικούς χαρακτήρες δεν μπορεί να βρεις όχι μόνο στην τηλεόραση ,αλλά ούτε και στην λογοτεχνία.
Μέχρι στιγμής λέμε στους νέους τα κείμενα που πρέπει να διαβάσουν απαραιτήτως στην ζωή τους προτού εγκαταλαίψουν τον μάταιο τούτό κόσμο. Και σχεδον όλοι οι ανθρωποί του πνεύματος σε όλο τον κόσμο έχουν σαν αρχή αυτο: ΟΜΗΡΟΣ- ΑΡΧΑΙΟΙ ΤΡΑΓΙΚΟΙ- ΣΑΙΞΠΗΡ- ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ. Η λιστα μεγάλωσε.Δίπλα στα μεγάλα επιτεύγματα του ανθρώπινου μυαλού προστέθηκε ακόμη το Games of Thrones και το Breaking Bad!!!! Ο Μαρτιν είναι ένας τεράστιος συγγραφέας και μέγας Φιλέλληνας που ξέρει απ έξω όλη την αρχαία ιστορία γι αυτό και μεγαλούργησε. Δεν έχω υπόψην μου τα βιβλία του,πάντως οι φαν λένε οτι μετά τον τρίτο κύκλο η σειρά ξεφευγει απο τα έργα του μα θα τα μελετήσω όμως, όπως και θα ξαναδω την σειρα καθότι κρύβονται ακόμη πολλά στοιχεία μιας και ο Μάρτιν όπως και οι δικοί μας ήταν αρκετά κρυψήνοι.
Όμως το ακόμη εντυπωσιακότερο χαρισμά αυτής της σειράς δεν είναι η σχέση της με τις μεγάλες τραγωδίες αλλά η εξέλιξη των χαρακτήρων. Πραγματικά θα μπορούσαν να γραφτουν βιβλία για το πως τόσοι πολλοί χαρακτήρες περνάνε τόσα πολλά σκαμπανεβάσμτα. Είναι κάτι εξωπραγματικό,είναι κάτι πρωτάκουστο και κάτι ασύληπτο. Σχέδον όλοι οι ηρωες διανύουν έναν γολγοθά,.μια Οδύσεεια. Όσους βλέπουμε στο ζενίθ φτάνουν στο ναδίρ και μετα πάλι στο ζενιθ. Οσους βλέπουμε στον Πάτο φτάνουν στην κορυφή, μετά πάλι στον Πάτο και μετά ξανά στην κορυφή. Είναι κατί ακραία γοητευτικό που σε συγκλονίζει και θα πρέπει να μελετηθεί απ όλους τους συγγραφεις ο τρόπος με τον οποιο γίνονται όλα αυτα. Ο Τζων Σνοου απο παιδάκι για τα θελήματα έγινε βασιλιάς του Βορρά,απο βασιλιάς του Βορρά τελικά ασπάστηκε τον τρόπο ζωης των άγριων και ήρθε σε ειρήνη μαζί τους. Όμως τελικά οι ρίζες του τον κράτησαν και επέστρεψε στην πειθαρχημένη ζωή. Εκεί αμφισβητήθηκε έντονα και δολοφονήθηκε. Ξαγγενήθηκε όμως και πλέον αναγέννημένος οδηγεί τον στρατό του. Οι αδερφες Σταρκ επίσης εχούν κι αυτές μια Οδύσσεια μπροστά τους. Ο Τζέιμι Λανιστερ απο τα ψηλά στα χαμηλά ,κοντά στον θάνατο και τον εξευτελισμό και μετά πάλι στα ψηλά. Η Καλίσσυ το ίδιο. Ο Θίον Γκέιτζοι μια απο τα ίδια. Ο Τάιρον Λανιστερ επίσης. 'Εσωσε το βασίλειο των Λανιστερ και ο λαός στράφηκε εναντίον του. Καταδικάστηκε σε θάνατο και απο πλούσιος έγινε σκλάβος για πούλημα και μετά πάλι το δεξί χέρι της Βασσίλισσας ,αλλά σε άλλον Οίκο. Μα δεν είναι μόνο οι Βασιλιάδες και οι πολέμαρχοι που περνάνε δια πυρος και σιδήρου. Είναι και οι σωματοφύλακες τους. Το λαγωνικό απο νούμερο ένας σωματοφύλακας κόντεψε να σκοτωθεί απο γυναίκα και τελικά τα κατάφερε και επέζησε. Ο Μορμοντ, ο σωματοφύλακας, της Καλίσυ, τρομερός και ξακουστός ξιφομάχος, πολεμάει δίπλα της, δοξάζεται , εξορίζεται, επιστρέφει, αρωσταίνει και κοντευεί να πεθάνει,φευγει για να βρει την θεραπεία , και τέλος επιστρέφει κι αυτός αναγεννημένος. Το Βουνο ,ο σωματοφύλακας της Σέρσευ μια απο τα ίδια. Κοντεψέ να πεθάνει και αναγεννήθηκε πιο ισχυρός.'Ολοι λοιπόν οι ήρωες είναι αναγενημένοι γιατί όλοι έχουν πεθάνει. Πρόκειται για μεγαλοφυή ευρήματα. Μα πάνω απ όλα στέκεται η Σίρσευ Λάνιστερ. Αύτή η δολοπλόκα,ραδιούργα,πουτάνα, σκρόφα, ένα κράμα Λαίδης Μάκβεθ και Ριχάρδου Γ έιναι ο απόλυτος χαρακτήρας. Όλοι μισούμε την Σιρσεύ μα όταν κάνει την διαδρομή της στην πορεία της ντροπής αρχίζουμε και την συμπονάμε.Και όταν ανατινάζει την εκκλησία και σπέρνει τον Θάνατο, αρχίζουμε κάπου και την θαυμάζουμε και την κατανοούμε.
Τετοιά διαδρομή, πολυπλοκότητα, εναλαγές και ψυχοσύνθεση σε τόσους πολλόυς και διαφορετικούς χαρακτήρες δεν μπορεί να βρεις όχι μόνο στην τηλεόραση ,αλλά ούτε και στην λογοτεχνία.
Μέχρι στιγμής λέμε στους νέους τα κείμενα που πρέπει να διαβάσουν απαραιτήτως στην ζωή τους προτού εγκαταλαίψουν τον μάταιο τούτό κόσμο. Και σχεδον όλοι οι ανθρωποί του πνεύματος σε όλο τον κόσμο έχουν σαν αρχή αυτο: ΟΜΗΡΟΣ- ΑΡΧΑΙΟΙ ΤΡΑΓΙΚΟΙ- ΣΑΙΞΠΗΡ- ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ. Η λιστα μεγάλωσε.Δίπλα στα μεγάλα επιτεύγματα του ανθρώπινου μυαλού προστέθηκε ακόμη το Games of Thrones και το Breaking Bad!!!! Ο Μαρτιν είναι ένας τεράστιος συγγραφέας και μέγας Φιλέλληνας που ξέρει απ έξω όλη την αρχαία ιστορία γι αυτό και μεγαλούργησε. Δεν έχω υπόψην μου τα βιβλία του,πάντως οι φαν λένε οτι μετά τον τρίτο κύκλο η σειρά ξεφευγει απο τα έργα του μα θα τα μελετήσω όμως, όπως και θα ξαναδω την σειρα καθότι κρύβονται ακόμη πολλά στοιχεία μιας και ο Μάρτιν όπως και οι δικοί μας ήταν αρκετά κρυψήνοι.
