2001

                               ΔΕΚΑΕΤΙΑ 2000-2009

Και όπως επικα εκλεισε η προηγουμενη δεκαετια με μια ανευ προηγουμενου χρονια,ετσι επικα θα ξεκινησει και ο νεος αιωνας με τον Χανς Ζιμερ να βρισκεται στην καλυτερη φαση της καριερας του, ο οποιος θα ανοιξει εντυπωσιακα με τον κλασικο πλεον Μονομαχο και θα συνεχιστει με τον βασιλια αρθουρο τον τελευταιο σαμουραι,τον Κωδικα Ντα βινστι και τους Πεφωτισμενους μια πραγματικα εξαιρετικη πενταδα,οπου ηλεκτρονικα και ορχηστρα θα συνδυαστουν αρμονικοτατα.Ομως η μεγαλη αποθεωση θα ρθει από το πουθενα ,από κει που δεν το περιμενε κανεις.Ο Χαουραρντ Σορ με τον Αρχοντα των δακτυλιδιων θα αφησει με ανοικτο το στομα μουσικοκριτικους, μουσικους, ακροατες, σουβλατζηδες πιτσαδορους και θα δημιουργησει κατά πολλους το κορυφαιο σαουντρακ ολων των εποχων μια αποθεωτικη δουλεια που ομοια της το σινεμα δεν ειχε δει ποτε της.Και αναφερομαι φυσικα στα τρια σιντι του πρωτου αρχοντα όπως κυκλοφορησε στην complete edition και όχι στις πρωτες κυκλοφοριες με τα μονα σιντι οπου η μουσικη ηταν κουτσουρεμενη.Μονο στην complete edition μπορει να καταλαβει καποιος αυτή την μουσικη αποθεωση ,την πληθωρα των θεματων,την συγκλονιστικη τους αναπτυξη την περιτεχνη και πλουσιοτατη ενορχηστρωση,και τις αξιομνημωνευτες μελωδιες.Και να σκεφτει κανεις ότι ο Βοιτσεκ Κιλαρ ειχε αποριψει την προταση για να γραψει αυτος την μουσικη.Πραγματικα τετοια δουλεια δεν εχει ξαναγινει.Οπως δεν ειχε ξαναγινει και η χρονια που ο 73χρονος πλεον Τζων Γουιλιμας θα κανει φουλ του σαουντρακ με τεσσερα αριστουργηματα λες και ηταν δαιμονισμενος λες και είναι ο Μπεντζαμιν Μπατον και αντι να μεγαλωνει μικραινει.

    Η καινουργια δεκαετια όμως θα φερει στο προσκηνιο και έναν Γαλλο συνθετη με ελληνικες ριζες, διαδοχο του Ντελερυ και του Λεγκαρντ οπου με το κοριτσι με το μαργατιραρενιο σκουλαρηκι θα σπασει τα συνορα της χωρας του και θα παει στο Χολυγουντ για να γραψει την δικη του ιστορια.Ο Αλεξανδρος Ντεσπλατ με τα 170 σαουντρακ μεχρι στιγμης και τα δυο Οσκαρ περναει στο πανθεον  σαν ο σπουδαιοτερος γαλλος συνθετης κινηματογραφικης μουσικης παρολο που είναι νεοτατος.

  Στα ασχημα της δεκαετιας δεν μπορει κανεις να μην προσεξει την φανερη πτωση τριων συνθετων που την δεκαετια του 90ν διναν το ένα αριστουργημα πισω από το άλλο.Ο λογος για τους Ντανυ Ελφμαν,Πατρικ Ντοιλ και Ελιοτ Γκολντεθαλ που πισω από τους δυο τελευταιους κρυβονται τραγικες ιστοριες.Ο αγωνας του Πατρικ Ντοιλ με την Λευχαιμια θα τον βγαλει νικητη με ένα όμως μεγαλο τιμημα.Δεν θα επιστρεψει πισω ποτε ο ιδιος, παρολο που καποιες φορες εφτασε σε ανταξια επιπεδα τον παλιο καλο ευατο του με το Χαρυ ποτερ 4 το εραγκον και την τελευταια λεγεωνα.Οσο για τον Ελιοτ Γκολντεθαλ η τυχη του επαιξε πολύ ασχημο παιχνιδι.Αν και μπορουμε να πουμε ότι τελικα ηταν τυχερος.Ηταν 13 δεκεμβριου όταν σηκωθηκε το βραδυ για να πιει ένα ποτηρι νερο.Και ενώ εκανε την καρεκλα πισω όπως κανουμε ολοι για να απολαυσει το νερο του,επεσε και εσπασε το κεφαλι του στο πατωμα από γρανιτι,προκαλωντας του διπλο αιματωμα.Για πολλους μηνες εκανε θεραπεια ενώ δεν μπορουσε να μιλησει.Οσο για τον Ντανυ Ελφμαν ,απλα περιοριστηκε σε  βαρυφορτωμενα σαουντρακ του ενός θεματος που υποστιριζαν τελεια την ταινια αλλα στο σιντι δεν ελεγαν απολυτως τιποτα.Μονο καποιερς αναλαμπες ειχε.Στα ασχημα της δεκαετιας ο θανατος του Γκολντσμιθ το 2004. Δεν είναι μονο το γεγονος της απωλειας του από καρκινο αυτό που είναι ασχημο ,αλλα ο τροπος με τον οποιο του φερθηκε το Χολυγουντ,ένας τοπος που ο Τζερυ υπρετησε με τον καλυτερο τροπο δινοντας ολη του την ψυχη.Οταν ο Ριτσαρντ Ντονερ εκανε την ταινια “Timeline” και καλεσε τον Γκολντσμιθ να του γραψει την μουσικη εκεινος του εκανε ένα εξαιρετικο σαουντρακ όπως μονο αυτος ηξερε να κανει.Επικο, δυναμικο, με ανυπερβλητες δοσεις ηρωισμου.Οι παραγωγοι όμως το απεριψαν.Και τον αντικατεστησαν με ένα νέο ταλεντο τον Μπραιαν Ταιλερ ο οποιος φυσικα ηταν θαυμαστης του και εγραψε ένα σκορ ιδιου υφους  βεβαιως ομως κατωτερο.Και ετσι η καριερα του Γκολντσμιθ εκλεισε ντροπιαστηκα.Ακομη και ο ιδιος ο Ντονερ απερισε με την αποφαση των παραγωγων και στο σιντι εγραψε οτι η μουσικη ηταν αριστουργημα και δεν καταλαβε ποτε τον λογο για τον οποιο εγινε η αντικατασταση.Αλλα το Χολυγουντ δεν μασαει από ιδοφυιες.Και όπως λεει και ο Μπιλι Κρυσταλ σε εκεινη την αλυσμονητη εμφανιση του στα Οσκαρ του 1997 οπου ηταν παρουσιαστης,θελοντας να κανει ένα λογοπαιγνιο με την ομωνυμη ταινια του Μαικ Λι: “Καλωσηρθατε στο Χολυγουντ.Τον τοπο μυστικων και ψεματων”.

2001: Ο ΖΙΜΕΡ ΚΑΘΙΕΡΩΝΕΤΑΙ

Όπως εντυπωσιακα εκλεισε η δεκαετια ,ετσι εντυπωσιακα ξεκινησε.Ο Ενιο Μορικονε προσφερε δυο ακομη εξαιρετικα σαουντρακ στο ενεργητικο του ,το μπαροκ αριστουργημα “Vatel” με λαμπρες εμπνευσεις και το τρυφερο και νοσταλγικο “Μαλενα”.Μεγαλη χρονια όμως ειχε και ο Τζειμς Νιουτον Χαουαρντ δημιουργουντας τρια σκορ από τα κορυφαια της καριερας του.Το “Dinosaur” με υποδειγματικα θεματα,το action score “Ορια αντοχης” και φυσικα ένα από τα αρισυυργηματα του τον “Αφθαρτο” οπου το βασικο του θεμα ειναι ισως και η κορυφαια του συνθεση.Ο Τζων Γουιλιαμς με τον “Πατριωτη” δινει ένα άλλο ένα δεκαρι με συνθεσεις γεματες λυρισμο και ηρωισμο.Επισης ο Μορις Ζαρ δειχνει ότι βαρεθηκε τα ηλεκτρονικα και όπως περυσι μας εδωσε το συγκλονιστικο “sunshine“,φετος μας δινει το εξαιρετικο “ Ονειρευτικα την αφρικη” και κλεινει την μεγαλη του καριερα όπως ακριβως του αξιζε.Με ένα μεγαλο σκορ.Ο Ριτσαρντ Μαρβιν με το “υποβρυχιο U-571” κανει ένα από τα πιο αξιολογα action scores αποφευγοντας την παγιδα της υπερφορτωσης με περισια δεξιοτεχνια.Κατι που δεν εκανε ο Χορνερ με την “τελεια καταιγιδα” ένα φλυαρο και ανευρο σαουντρακ,αλλα στον “κατεργαρη των Χριστουγενων” τα καταφερε ασφαλως καλυτερα.Ο Στεβεν Γουερμπεκ με την “πενα της αμαρτιας” μια ταινια για τον Μαρκησιο Ντε Σαντ με τον Τζεφρι Ρας είναι μεσα στο πνευμα με θεματα μυσταγωγικα, δραματικα και επιβλητικα.Οπως μεσα στο πνευμα είναι και ο Κριστοφερ Γιανγκ με το “Ευλογημενο παιδι” και το "Χαρισμα".Η πρωτη ειναι  μια οπερατικη συνθεση μεγαλεπιβολη και θρησκευτικης υφης , ενω η δευτερη ισσοροπει σε τεντωμενο σχοινι ανμεσα στην μελαγχολια και τον τρομο, αλλα ο Κατσμαρεκ ηταν ακομη καλυτερος με τις “Χαμενες ψυχες” ένα μνημειωδες σαουντρακ με στοιχειωτικη ατμοσφαιρα,ανατριχιατικες μελωδιες και θεματα που ακροβατουν σε τεντωμενο σχοινι αναμεσα στον τρομο την θλιψη και την αποκοσμη απειλη.Πραγματικα ένα λαμπρο αριστουργημα.Αριστουργηματικος ηταν και ο Ταν Ντουν με τον “Τιγρη και δρακο» με μια ενορχηστρωση που παταει με το ένα ποδι στην ανατολη και το άλλο στην δυση.Κινεζικα κρουστα,μεγαλη συμφωνικη ορχηστρα αλλα και σολο τσελου κυριαρχουν σε αυτό το  θεματικα πλουσιο σαουντρακ.Ο Αλαν Σιλβεστρι κανει έναν φορο τιμης στον Μπερναντ Χερμαν με το “ενοχο μυστικο” οπου τα εγχορδα είναι κυριαρχα δημιουργωντας αυτη την υποχθονια πειλη οπου ο μεγαλος δασκαλος ηταν σαφως ο κορυφαιος του ειδους.Πολλοι πιστευουν ότι το “Ρεκβιεμ για ένα ονειρο” του Κλιντ Μανσελ είναι το κορυφαιο σαουντακ εκεινης της χρονιας και ένα από τα καλαυτερα που εχουν γινει ποτε ,αλλα εχουν λαθος.Το σκορ του Μανσελ περα από το ομονυμο θεμα και την σοκαριστικη συνθεση στο φιναλε,όχι μονο δεν εχει τιποτα άλλο να επιδειξει αλλα σαν συνολο είναι απειρως κουραστικο και ανομοιογενες. Ο Χαουαρντ Σορ με το σπαρακτικο “The yards” ένα τελειως εσωτερικο σαουντρακ που θυμιζει αρκετα τον Νονο αλλα δεν μενει εκει.Ναι υπαρχουν ομοιοτητες με το βασικο θεμα του Νινο Ροτα ,αλλα κανεις δεν μπορει να μιλησει για αντιγραφη.Περισσοτερο μοιαζει με θυαμασμο με μια αναφορα με έναν φορο τιμης παρα με κλεψια. Και όταν μαλιστα σε ολο το υπολοιπο σαουντρακ τα βιολια του δακρυζουν και πνιγονται στα συναισθηματα και στην ασφυξια τοτε το αποτελεσμα τον δικαιωνει. Οπως τον δικαιωνουν και οι πειραματισμοι στο “Κελι”  ένα από τα πιο τολμηρα και οργιωδες σαουντρακ ολων των εποχων. Ο Μαικλ Κεμεν είναι εξαιρετικα παραξενος με τους Χ-ΜΕΝ αλλα φοβερα γοητευτικος,όπως και ο Τρεβορ Τζουνς με τις “Δεκατρεις μερες”.Ενω οι Τζερυ Γκολντσμιθ με το “Αορατο αγγιγμα”,ο Πατρικ Ντοιλ με το “Αγαπης αγωνας αγονος” και ο Γκαμπριελ Γιαρεντ με το “Φθινοπωρο στην Νεα Υορκη” είναι εκτος φορμας σε ειδη που στο παρελθον ειχαν μεγαλουσργησει.Το σαουντρακ της χρονιας είναι ένα.Ο “Μονομαχος” του Χανς ζιμερ μπορει να μην εχει καμια σχεση με τα ιστορικα επη του Ροζα ,του Γκολντσμιθ του Νορθ ,του Μπερσταιν και των υπολοιπων της χρυσης εποχης,όμως η προσωπικοτητα του είναι τοσο εντονη,ο δυναμισμος του τοσο επικος,ο ηρωισμος του τοσο θριαμβευτικος ,ο λυρισμος του τοσο ανατριχιαστικος,τα θεματα του τοσο αξιομνημονευτα-ειδικα η ενακτηρια μαχη,και η μαχη στο κολοσαιο,οπου αποτελουν και μια παραλαγη πανω στον πΛανητη Αρη του Χολστ και στα βιενεζικα βαλς- που κανουν τον Μονομαχο ένα μνειμειωδες σαουντρακ.Μα και στις “επικυνδυνες αποστολες 2” παρολο που ηταν ανισος με καποιες ροκ στιγμες ,δημιουργησε 5-6 θεματα με ισπανικες αποχρωσεις και εντονες αντιθεσεις φοβερα απολαυστικες.

ΟΣΚΑΡ

Winner

Crouching Tiger, Hidden Dragon-Tan Dun

Nominees

Chocolat-Rachel Portman

Gladiator-Hans Zimmer

Malena -Ennio Morricone

The Patriot-John Williams

TOP -10

1.Gladiator- Hans Zimmer

2. Lost Souls- Jan A.P. Kaczmarek

3. Malèna-Vatel- Ennio Morricone

4. The Patriot-John Williams

5. Crouching Tiger, Hidden Dragon-Tan Dun

6. Unbreakable- James Newton Howard

7. The Yards- The Cell- Howard Shore

8. U-571- Richard Marvin

9. Quills -Stephen Warbeck

10. Bless the Child- The Gift -Christopher Young

 

 

2000

2000.ΕΥΘΥΓΡΑΜΗΣΗ ΠΛΑΝΗΤΩΝ

Και φτανουμε στο κλεισιμο της δεκαετιας.Και γινεται ενας πανικος,ενας σεισμος ενας τεραστιος  Τιτανικος.Τι να πει κανεις και τι να πρωτο σχολιασει.Ισως είναι η κορυφαια χρονια στην ιστορια των σαουντρακς.Οι τρεις σωματοφυλακες δινουν από δυο δουλειες πραγματικα αριστουργηματα –κοσμηματα στην κινηματογραφικη μουσικη.Και πρωτα απ ολους ο Τζερυ Γκολνσμιθ με δυο σαουντρακ σταθμο την επικη μουσικη που μας γυρισαν χρονια πισω.13 πολεμιστης και μουμια είναι πραγματικα ασυληπτης εμπνεσυης και δημιουργιας ,αστειρευτης ενεργειας και δυναμισμου , δυο ηρωικα επη και ισως οι κορυφαιες του δουλειες.Απο την άλλη ο ασπονδος φιλος Τζων Γουιλιαμς επανηλθε με το star wars και μας αφησε καγκελο δειχνοντας ότι ο χρονος γι αυτόν τον γιγαντα κυλαει πολύ αργα. Μα δεν του εφτανε αυτό.Επρεπε να γραψει κι ένα από τα καλυτερα δαματικα σκορς  ever με τις  σταχτες της αντζελα.Οσο για τον Ιταλο…Αποστολη στον Αρη γεματος μυστιρο αγωνια και επιβλιτικοτητα και ο Θρυλος του 1900 πλυμιριζεται με λυρισμο ευαισθησια και διαχυτη μελαχολια.Δυο αλλοι γερολυκοι κανουν κι αυτοι θαυμασιες δουλειες.Ο Μπιλ Κοντι με την “υποθεση Τομας Κραουν” είναι αερινος σεξυ και λατινος και ο Ελμερ Μπερσταιν με το “Wild wild west” επιστευει πισω στο ειδος που τον ανεδειξε ,στο γουεστερν με καποιους νεωτερισμους.Εμ οι υπολοιποι;Σεληνιαστηκαν κι αυτοι.Ο Ελιοτ Γκολντεθαλ με τον Τιτο δημιουργει μια από τις καλυτερες και πιο επιβλιτικες οβερτουρες ολων των εποχων και χωραει στο ιδιο σαουντρακ   μουσικη swing,tzaz συμφωνικη ηλεκτρονικα δυο πατατες και δυο διπλα παιδικα.Επισης εκπληκτικος είναι και στο θριλερ του Νηλ Τζορνταν “in dreams”.O Γιωργος ο Φεντον με την Αννα και τον Βασιλια συνεχιζει να παιρνει αριστα στο επικολυρικο δραμα,όπως και ο Τζειμς Νιουτον Χαουαρντ με το οπερατικης δυναμης “ Χιονι πανω στους κεδρους” ενώ στην “ εκτη αισθηση είναι πιο σκοτεινος και μυστυριωδης..Ο Βοιτσεκ Κιλαρ μας γυρναει στην εποχη του Δρακουλα με ένα αριστουργημα παρομοιας υφης όπως είναι η “ενατη πυλη”.Ο Γκαμπριελ Γιαρεντ με τον Ταλαντουχο κυριο ριπλευ χτυπαει κιν αυτος κοκκινο και ανεβαζει την θερμοκρασια επικυνδυνα.Evω στο “Message in a Bottle“ βρισκεται στην πιο τρυφερη του στιγμη,όπως και ο Τρεβορ Τζουνς με το “Notting Hill”.Ο Ντανυ ελφμαμν κανει για πολλους το γοτθικο του αριστουργημα με το μυθο του ακεφαλου καβαλαρη ,αλλα εγω δεν συμφωνω γιατι περιγραφει εξωτερικα ολο αυτόν τον σκοτεινο κοσμο χωρις καποιο αξιομνημονευτο θεμα.Τα ιδια όμως δεν ισχυουν για τον  Don Davis  που με το Ματριξ φτιαχνει μια εξαιρετικα επιθετικη μουσικη χωρις καποιο μετρο στην ενορχηστρωση και τον ρυθμο αλλα αποδυκνυεται πως κατι ξερει.Οπως κατι ξερει και ο Μαικλ Κειμεν με τον “iron giant”. Ο Μπρουνε Κουλε με τα ιμαλαια μας δειχνει ότι είναι ο μαγος της εθνικ ενορχηστρωσης,ενώ ο Πατρικ Ντοιλ με το east- west ειναι για μια ακομη χρονια εξαιρετικος.Οπως εξαιρετικος είναι και ο Αλμπερτο Ιγκλεσιας με το Όλα για την μητερα μου.Ο Μπανταλαμαντι με το “The straiht story”  κανει το σαουντρακ της ζωης του ,ένα αριστουργημα οπου παρολο που εχουμε να κανουμε με δραματικο υφος ,ο πλουτος των θεματων και η αναπτυξη τους  δημιουργουν ένα χορταστικοτατο σκορ. To “The Deep End of the Ocean” του Ελμερ Μπερσταιν προκαλει δακρυα με την ευαισθησια του και Ο Ερικ Σερρα με την Ιωαννα της Λωραινης συνθετει ένα αξιοπροσεκτο επικοδραματικο σκορ.Μεγαλη εκπληξη όπως αποτελει και το σκορ του Μορις Ζαρ “sunshine”το οποιο αποτελει και μια εξουχουσα δραματικη συνθεση η οποια είναι δουλεμενη περισσοτερο σαν κλασικη συνθεση παρα σαν σαουντρακ και προσωπικα την θεωρω μια απο τις πεντε καλυτερες δουλειες του. Ομως ο βασιλιας των δραματικων σκορ είναι o ενας και μοναδικος Τζων Κορλιανο που με το κοκκινο βιολι γραφει ιστορια τοπεθωντας το σκορ ως το δευτερο καλυτερο δραματικο σαουντρακ ολων των εποχων πισω από την “ΛΙστα του Σιντλερ”.

ΟΣΚΑΡ

Winner

The Red Violin-John Corigliano

Nominees

American Beauty-Thomas Newman

Angela's Ashes-John Williams

The Cider House Rules-Rachel Portman

The Talented Mr. Ripley-Gabriel Yared

ΤOP 10 (ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ)

1."The Mummy"- "The 13th Warrior " - Jerry Goldsmith

"Angela's Ashes"-"Star Wars: The Phantom Menace"-John Williams

"The legend of 1900"-"Mission to mars"- Ennio Morricone

"The Talented Mr. Ripley" -"Message in a Bottle"-Gabriel Yared

"In Dreams"-"Titus"-Elliot Goldenthal

"Anna and the King"-George Fenton

"The straight story"- Angelo Badalamenti

"The Red Violin"-John Corigliano

“The Deep End of the Ocean”- Elmer Bernstein

"The Matrix"-Don Davis

"Snow Falling on Cedars"-James Newton Howard

"The Ninth Gate"-Wojciech Kilar

“sunshine”- Maurice Jarre

Και του χρονου παιδια.Μετα από 100 χρονια παλι.

 

 

 

1999

1999:Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΖΙΜΕΡ

Ο Τζειμς Χορνερ συνεχίζει με τιεκτυμενη ταχύτητα μετα τον Τιτανικό και υπογράφει ένα φανταστικό σάουντρακ με ηρωικό μεγαλείο σαν να το έγραφε ο μεγάλος Μικλος Ροζα.”Η μάσκα του Ζορρο” μας φέρνει στι μυαλό το “Ελ Σιντ” με την ευρηματικότητα των συνθέσεων, τα μεγαλοπρεπή θέματα και την ιδιοφυή ενορχήστρωση οπου παντρεύεται η μεγάλη συμφωνική ορχήστρα με την ισπανική παράδοση. Κλακέτες, ισπανικά μοτίβα, πνευστά και τύμπανα όλα εναρμονιζόμενα πλήρως κάτω απο την μπαγκέτα του Τζειμς Χορνερ, ενώ ο Πατρικ Ντοιλ δεν λέει να σταματήσει. Με τις ”Μεγάλες Προσδοκίες” συνεχίζει το απίστευτο σερί των αριστουργημάτων κάνοντας ένα από τα πιο ερωτικά και σπαρακτικά σκορ όλων των εποχών, γεμάτα με ευφάνταστες μελωδίες και με μια ακόμη φορά πλούτο θεμάτων, χωρίς ποτέ να γίνεται μονότονος και κουραστικός. Τα ιδια όμως κανει και ο Ελιοτ Γκολντεθαλ με την “Σφαίρα” δημιουργώντας πάλι ένα απόκοσμο και εφιαλτικό κόσμο με τα πνευστά και τα τύμπανα να είναι εκτός ελέγχου και κάνοντας 5 action θέματα το ένα καλύτερο από το άλλο! Την κορυφαία του δουλεια θα δώσει ο Τζωρτζ Φεντον με το “Dangerous Beauty” αφήνοντας στο βιολί να διηγηθεί σπαρακτικές και συγκλονιστικές ιστοριες. Την κορυφαία του δουλειά κάνει όμως και ο Ριστσι Σακαμοτο με το “Snake eyes” το θρίλερ του ΝτεΠαλμα οπού εκτός από το βασικό θέμα που είναι γεμάτο λυρισμό θα συνθέσει, και μια από τις πιο ευρηματικές του μουσικές, ένα 6λεπτο κομμάτι με την αγωνιά να κορυφώνεται δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο! Επίσης πολύ εντυπωσιακός είναι ο  David Hirschfelder με την “Ελιζαμπεθ” ένα ιστορικό δραμα με μια μουσική πολύ υποβλητική και επιβλητική. Μια από ιδια και ο Βασιλης Πολυδουρης με τους “Άθλιους” ένα συγκλονιστικό σκορ γεμάτο ένταση και λυρισμό αν και τα μεγαλα θέματα του κάπως προκαλούν μια ασαφεια. Εντυπωσιακός είναι και ο Τζερυ Γκολντσμιθ με την “Μουλαν” που δεν καπελώνεται από την μουσική παράδοση της Κίνας και δανείζεται όσα στοιχεία πρέπει για να μην χαθεί η ταυτότητα του. Μουσική ηρωική και παιχνιδιάρικη ,πραγματικά μια απόλαυση! Απόλαυση όμως είναι και ο Μάικλ Κειμεν με το “Θα σε βρω στον παράδεισο” ένα σκορ γεμάτο συγκίνηση, τρυφεράδα με μερικές πολύ εμπνευσμένες συνθέσεις. Τρυφερος και ευχαριστος είναι και ο Νικολά Πιοβανι με το “Η ζωή είναι ωραία”.Δυο σκορ εκπληκτικά δώσανε όμως και ο Τρεβορ Τζουουνς με τον Κριστοφερ Γιανγκ.O πρωτος με την επιθετική και έντονη “Dark city” και το “The Mighty” να ταιριάζει ιρλανδεζικη μουσικη με χορωδίες και ορχήστρα! Και από την άλλη ο Κριστοφερ Γιανγκ με το θρίλερ “ Hush” μια ακόμη πολύπλευρη σύνθεση που εκτός απο στοιχεία τρομου, περιέχει και μερικά πολύ γλυκά θεματα, ενώ στην περιπέτεια “ Hard Rain” θα κάνει σωστή χρήση ηλεκτρονικών και ορχήστρας και θα δώσει ένα πολύ καλο action score. Ο βασιλιάς των action score όμως είναι ο ένας και μοναδικός Τζερυ Γκολντσμιθ που με τα “Small Soldiers” “Deep Rising”  κανει σκορ δυναμικά εντυπωσιακά και εντονα. Στα ίδια μονοπάτια κινείται και ο Joel McNeely με το “Soldier” “The Avengers” δυο ομολογούμενος πολύ ενδιαφερουσες δουλειες,που όμως η σκια του Γκολντσμιθ είναι βαριά και η προσωπικότητα του συνθέτη εξαφανιζεται. Ο Τζειμς Χορνερ με τα “Deep Impact” “Mighty Joe Young” είναι  βαρετος και κουραστικος στην μια περιπτωση και φλυαρος και ανουσιος στην άλλη,όπως ανουσιος, φασαριοζος και κουραστικος είναι ο David Arnold  με το “Godzilla”.Απο την άλλη ο Τζων Μπαρυ με το “Mercury Rising” είναι πάλι μονότονος, ενώ o Bruce Broughton “Lost in Space”  είναι άψογος τεχνικά αλλά πολυ περιγραφικός χωρίς κάποιο συγκλονιστικό θεμα. Μονότονος είναι και ο Τζων Γουίλιαμς με την “Διάσωση του στρατιώτη Ράιν”,ενώ στο “Stepom” παίρνει τον συνονόματο του κιθαρίστα για τα σόλο αλλά το αποτέλεσμα δεν ανήκει στις καλύτερες στιγμές του μεγάλου μουσικου. Κιθάρα, ντραμς ,ηλεκτρονικά, αλλα και ορχηστρα επιστρατεύει ο Ραντυ Εντελμαν σε στην εξωτική περιπέτεια “Six Days, Seven Nights” σε ένα εξόχως ενδιαφέρον σάουντρακ! Μα ο Χανς Ζιμερ δεν παιζότανε!!!Δεν είναι μονο το μιουζικαλ ο πριγκηπας της αιγυπτου που εγραψε μαζι με τον S. Schwarz και ου είναι ένα από τα καλυτερα που εχουν γινει ποτε με μια εισαγωγη που ανετα μπορει να συγκριθει με την εισαγωγη των Αθλιων ,αλλα το θησκευτικης δοξαδιας πενθιμο εωτερικο ταξιδι της “Λεπτης κοκκινης γραμμης” οπου πλεον μνημονευεται σαν ένα από τα καλυτερα σαουντρακ ολων των εποχων.

ΟΣΚΑΡ ΔΡΑΜΑ                                                    ΟΣΚΑΡ ΚΩΜΩΔΙΑ Η ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

Winner                                                                   Winner

Life Is Beautiful-Nicola Piovani                        Shakespeare in Love-Stephen Warbeck   

  Nominees                                                            Nominees

Elizabeth-David Hirschfelder                          A Bug's Life-Randy Newman

Pleasantville-Randy Newman                        Mulan-Matthew Wilder, Jerry Goldsmith

Saving Private Ryan-John Williams              Patch Adams-Marc Shaiman

The Thin Red Line-Hans Zimmer                The Prince of Egypt- S. Schwartz, H. Zimmer     

TOP 10

1."The Thin Red Line" -Hans Zimmer  

2."The Prince of Egypt"- S. Schwartz, H. Zimmer  

3. "The Mask of Zorro"-James Horner

4."Sphere"-  Elliot Goldenthal

5. "Great Expectations"-Patrick Doyle

6.   “Snake eyes”- Ryuichi Sakamoto

7.   “Dangerous Beauty”-  George Fenton  

8. “ Hush”-Christopher Young

9. "Mulan"-Jerry Goldsmith

10. "Elizabeth" -David Hirschfelder      

 

 

1998

1998:ΣΠΑΖΩΝΤΑΣ ΤΑ ΡΕΚΟΡ

Κι εκεί που λέγαμε ότι ήταν αδύνατο να καταρριφθεί το ρεκόρ με τις περισσότερες πωλήσεις στα σάουντρακ  που είχε το “star wars εμφανίζεται η ταινία θρύλος και σαν πραγματικό παγόβουνο τα διαλύει όλα, έχοντας στην διάθεσή της πραγματικά μια αλησμόνητη και αριστουργηματική μουσική, που αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο όλα όσα έδειξε το έπος του Καμερον. Την αγωνια, τις προσπαθειες για επιβιωση, τον αγωνα για ζωη, την ομορφια του ταξιδιου, τον θρηνο, την αγαπη και τον ερωτα και φυσικα την τρομερη εκεινη στιγμη οπου ο Τιτανικος χτυπαει στο παγουβουνο. Μια απιστευτη συνθεση με τα τυμπανα να ερχονται σε πρωτο προσωπο, συνοδευομενα  από εγχορδα και με τα πνευστα σε καταλυτικο ρολο μιας που κάθε φορα που κανουν την εμφανιση τους η απειλη γινεται ολο και πιο εντονη!Και βεβαιως ένα  Αξεχαστο “love theme”. Μονο αν ο Γουιλιαμς με τον Γκολνσμιθ βρισκοντουσαν σε εξαιρετικη χρονια θα μπορουσαν να απειλισουν το κατορθωμα του Χορνερ.Και βρεθηκαν!!!Τρια θεορατα παγουβουνα εφτιαξε ο Τζων Γουιλιαμς,τοσο διαφορετικα μεταξυ τους,αλλα και τοσο αριστουργηματικα,που πραγματικα δεν ξερεις ποιο να πεις,ότι είναι καλυτερο.Το “Amistand” είναι το μοναδικο σαουντρακ τετοιου ειδους που δεν το καπελωνει η παραδοσιακη αφρικανικη μουσικη,αλλα γινεται πάτημα για απίστευτες συμφωνικές συνθεσεις. Το απογειωτικο, δοξαστικο, νικητιριο, θριαμβευτικο, “Σκούπισε τα δάκρυά σου , Αφρικη” είναι μια από τις πιο εμπνευσμενες δημιουργιες του μεγαλου μουσικου και η εκπληκτική του παραλλαγή  σε adagio ρυθμο με σοπρανο να το σιγοψιθυρίζει είναι άλλη μια συγκλονιστική δημιουργια. Μεγαλουργησε όμως και στο “7 χρονια στο θιβετ”.Γεμάτος λυρισμό και ευαισθησία και με τον παγκοσμίου φήμης τσελίστα Γιο Γιο Μα να δίνει ειδικό βάρος στις τόσο εξαιρετικές συνθέσεις του και εχωντας  μια ακομη φορα πλουσιες θεματικες εναλαγες,φτιαχνει αλλo ένα απιστευτο σαουντρακ.Και τελος στο “ Jurassic Park 2”μπορει τα θεματα αγωνιας να είναι κοινοτυπα,όμως τα 6 action themes που εγραψε είναι όλα ένα κι ένα.Σαν αψογος γνωστης της μουσικης απεφυγε με μεγαλη μαεστρια την υπερφορτωση,δεν χρησιμοποιησε το παραμικρο ηλεκτρονικο,ειχε μια εντυπωσιακη ενορχηστρωση,και δεν μπερδεψε ποτε τις μελωδιες. Επισης πολύ καλος ητανε και στο “Rosewood”!Το αντιπαλο δεος ειχε κι αυτό φοβερη χρονια!Το ”The Edge ” είναι μια λαμπρή μουσική και η κορυφαία στις περιπέτειες επιβίωσης. Λυρικός και μεγαλοπρεπείς για να περιγράψει την άγρια ομορφιά της Αλασκας,ιδιοφυη ενορχήστρωση στα θέματα αγωνίας , και γεμάτος έμπνευση ζωντάνια ρυθμό στις γρήγορες στιγμές με πολλά θέματα επεξεργασμένα στην εντέλεια. Τέλος στο “Λος Αντζελες: Εμπιστευτικών” κάνει το τρίτο του μεγάλο νουάρ μετα το “Τσαιναταουν” και το “Βασικό Ένστικτο”.Εξαιρετικός είναι επίσης και στο “Αιr force One”ένα από τα καλυτέρα  action scores.Αυτή τη χρονιά όμως είχαμε κι άλλα αριστουργηματικά σάουντρακ και από άλλους συνθέτες. Ο Αλαν Σιλβεστρι με την “Επαφή” μουσική γεμάτη πάθος και συναισθήματα, γλυκόπικρη αλλά και ηρωική, η “Anastasia” του David Newman με μεγαλειώδη χορωδιακά, ”Ο δικηγόρος του διαβόλου” του James Newton Howard μια σχεδόν μεταφυσική μουσική, με σκοτεινές και δοξαστικές χορωδίες, το “The Saint” του Graeme Revell μια καθαρά Τζειμςμποντιστικη σύνθεση σαν να την υπέγραψε ο Τζων Μπαρυ, ο οποίος με το “Swept from the Sea” κάνει άλλο ένα ρομαντικό δράμα με ένα από τα καλυτέρα του θέματα. O Ζιμερ με το καλυτερα δεν γινεται ντυνεται Ζορζ Ντελερυ και μας δινει ενα θυαμσιο γλυκοπικρο σαουντρακ απ αυτα που μονο ο μεγαλος Γαλλος μουσικος μπορουσε να μας δωσει. Ο φοβερός και τρομερός Πατρικ Ντοιλ που δεν λέει να σταματήσει με το “Donnie Brasco”  περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την μοναξιά και τα αδιέξοδα του ομώνυμου χαρακτήρα. Στις ταινίες εποχής το κορυφαίο “Τα φτερά της αγάπης” του Ed Shearmur και το “Mrs Brown” του Stephen Warbeck διαθέτουν  κάτι από τον αέρα του Ριτσαρντ Ρομπινς με την φίνα και ντελικάτη ενορχήστρωση αλλά και την συναισθηματική φόρτιση των θεμάτων. Άλλα αξιόλογα σάουντρακ: “Alien Resurrection” John Frizzell, “The Devil's Own”James Horner “Event Horizon” Michael Kamen, Orbital, “Face/Off” John Powell “Fierce Creatures” Jerry Goldsmith “The Fifth Element” Eric Serra, “Free Willy 3: The Rescue” Cliff Eidelman, “Gattaca” Michael Nyman “Kundun” Philip Glass “Mimic” Marco Beltrami “Mouse Hunt” “Volcano” Alan Silvestri “The Peacemaker”  Hans Zimmer “The Postman” “My Best Friend's Wedding” James Newton Howard “The Rainmaker” Elmer Bernstein “Starship Troopers” Basil Poledouris “Princess Mononoke»  Joe Hisaishi “Lolita” “U Turn” Ennio Moriccone

ΟΣΚΑΡ ΔΡΑΜΑ                                                    ΟΣΚΑΡ ΚΩΜΩΔΙΑ Ή ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

WINNER                                                                                 WINNER                                                               

Titanic: James Horner                                    The Full Monty: Anne Dudley

NOMINEES                                                                                NOMINEES

Amistad: John Williams                                                Anastasia David Newman

Good Will Hunting: Danny Elfman                         As Good as It Gets: Hans Zimmer

 Kundun: Philip Glass                                              Men in Black: Danny Elfman

 L.A. Confidential: Jerry Goldsmith          My Best Friend's Wedding: James N.Howard

ΤΟΠ 10

1.         "Titanic"- James Horner          

2.         "Amistad" -John Williams                                               

3.         ”The Edge ”- L.A. Confidential"  -Jerry Goldsmith

4.         “Seven Years in Tibet”- “The Lost World”-John Williams       

5.         "Anastasia" -David Newman

6.         "Contact"-Alan Silvestri

7.         "The Wings of the Dove"- Edward Shearmur


8.         "The Devil's Advocate"-James N.Howard

9.         “Donnie Brasco”-Patrick Doyle

10.       “The Saint”-Graeme Revell